zwangerschap afzien
13/12/2022

Afzien tijdens je zwangerschap: ‘Op sommige dagen is relativeren moeilijk’

Auteur

Datum

Categorie

Share

Ik ben Carlijn Meeuwissen-Soerink, ik ben dertig jaar en werk bij een kleinschalig kinderdagverblijf. Ik ben dit jaar getrouwd met mijn man (na 13 jaar samen zijn!) en we hebben een dochter van drie jaar oud, Evi. De reden dat ik graag mijn verhaal wil delen is omdat ik veel om mij heen hoor en via social media, dat zwanger zijn leuk is. Dat het leuk móet of hóórt te zijn. Het gevoel dat ik krijg is dat je niet mag klagen, het valt allemaal wel mee, moet je genieten, wees blij dat je zwanger kan zijn. De roze-wolk-verhalen ervaar ik als vervelend, want daarmee voelt het alsof ik niet over het “zware” mag praten, alsof ik mijzelf aanstel. Gelukkig merk ik wel dat dit steeds meer besproken mág worden en het meer erkent wordt. Daarom wil ik daar graag aan bijdragen en mijn verhaal delen.

‘Na een heftig jaar (2021) waarin onze dochter (toen 1,5 jaar oud) heel vaak ziek was van virussen, opnames in het ziekenhuis, uitdroging, slapeloze nachten en niet gehoord worden door artsen (‘want het is maar een virusje’) werd er in het Radboud wél naar ons geluisterd en eindelijk bloed geprikt. Alles in ons zei al een jaar dat er iets niet klopt. Dat bleek ook zo te zijn. Gelukkig is het niet ernstig, maar ze mist een afweerstof in haar immuunsysteem. Sinds januari 2022 krijgt zij hiervoor medicatie en gaat het super goed met haar.

Ondertussen hadden wij een mega verbouwing aan ons huis die 9 maanden duurde. In maart 2022 was het eindelijk klaar. Het huis is prachtig geworden! Mijn man en ik zijn beiden thuis komen te zitten omdat een jaar lang slapeloze nachten en verbouwen ons teveel werd. In april 2022 ging alles weer goed. We waren beiden weer aan het werk en konden weer heerlijk genieten van ons leven. Daarom besloten we om mijn spiraaltje eruit te laten halen. Ons motto was: ‘Als ik meteen zwanger raak is het prima en als het nog even duurt is dat ook prima.’ We stonden er erg relaxt in.

Onverwacht snel zwanger

De start van mijn eerst nog voorgenomen zwangerschap, verliep nogal snel. Ik was namelijk meteen zwanger. Zeer welkom en gewenst, maar zo snel had het ook niet gehoeven! Nog niet van de schrik bekomen, werd ik direct ontzettend misselijk, ziek en moe. Ik spuugde veel en kon eindeloos slapen. Ik was uitgeput. Uit bloedonderzoek kwam dat mijn bloeddruk en ijzer te laag waren. Dat verklaarde mijn vermoeidheidsklachten. De ijzertabletten die ik kreeg hielpen goed.

Ik kon weer even ademhalen en gaan genieten van de zwangerschap. Dit duurde precies twee weken. Ik voelde een zwelling op mijn schaambot bij het litteken van de keizersnede bij de bevalling van Evi. Zij lag destijds in een stuithouding. Verloskundige en huisartsen wisten niet wat de zwelling kon zijn, wellicht een littekenbreuk. Twee weken later kreeg ik een echo in het ziekenhuis van de plek. Zenuwslopend waren die weken. De uitslag was dat ik een liesbreuk had. Al vroeg in de zwangerschap ontstaan, achteraf bleek door weke buikspieren. Dan kan er een scheur in je buikwand ontstaan. Sindsdien draag ik een buikband, omdat mijn eigen buikspieren het gewicht niet kunnen dragen. 

Zoveel verdriet om niets en boosheid naar mijn eigen lichaam

Ik was ondertussen 18 weken zwanger, mocht niet meer tillen en bukken en moest rustig aan doen. Dat was een hele opgave met een driejarige dochter én werken in de kinderopvang. Gelukkig kon ik op mijn werk zittend werk gaan doen. Thuis kreeg ik veel hulp in het huishouden van familie. Ondertussen gierden de hormonen door mijn lichaam, zoveel verdriet om niets en boosheid naar mijn eigen lichaam. Mijn man heeft het flink te verduren gehad met me…

Vanaf week twintig ging ik naar de fysio en kwam ik vaak bij de huisarts om mijn liesbreuk te laten controleren omdat deze met momenten ontzettend pijn deed. De fysio gaf veel tips over hoe ik mijn lies kon ontlasten. Gaandeweg heeft dit zeker geholpen in de pijn. Helaas constateerde hij ook bekkeninstabiliteit. Vandaar de pijn aan rug, stuitje, heupen en benen… Dit betekende nog rustiger aan doen en goed op houdingen letten en oefeningen doen. 

Op de spoedhulp

Op een zaterdagavond ben ik bij de spoedhulp van het ziekenhuis terecht gekomen omdat ik ondraaglijk veel pijn had aan mijn liesbreuk. Ik was ook kotsmisselijk en zweette van de pijn. Er bleek een stukje darm doorheen te zijn gekomen. Een chirurg heeft het terug geduwd, wat natuurlijk vreselijke pijn doet. Daarna ging het beter. Een operatie aan de liesbreuk kan niet tijdens mijn zwangerschap, omdat dit natuurlijk risico’s heeft voor de baby. Dat willen artsen en wijzelf natuurlijk voorkomen. Het gaf mij wel veel rust dat met de kleine meid in mijn buik alles goed gaat.

In week 24 ben ik in de ziektewet gekomen. Omdat het werk in de kinderopvang met deze complicaties niet vol te houden was, ondanks dat ik veel kon zitten, was ook dit teveel. Daar voelde ik mij zo slecht over. Alsof ik gefaald had. Ik was boos op mijn lichaam dat het af liet weten. Ik wilde niet thuis gaan zitten, isoleren en niets meer kunnen of mogen. Het voelde als aanstellen, want er zijn zoveel vrouwen die wél tot hun verlof door kunnen werken en bij wie alles helemaal rozengeur en maneschijn is. Die nog op vakantie gaan, hun huis binnenstebuiten keren door de nesteldrang, gaan babyshoppen en babykamer opknappen. Ik wilde dat ook kunnen. 

Jaloers op ‘normale’ zwangerschappen

Ik ben geen jaloers persoon en gun iedereen in de wereld werkelijk alles. Maar op dit stukje kon ik even erg jaloers zijn. Ik kan niet eens met mijn dochter iets ondernemen zoals naar een speeltuin. Dat doet zoveel pijn aan je moederhart. Ik wil dat haar leventje niet hoeft te lijden onder mijn mankementen. Ik leidde een actief leven, zelf en met mijn dochter, met een huishouden. Dat dit nu niet kon, deed mij veel pijn. Ook ik heb die nesteldrang maar ik kan en mag mijn huis niet schoonmaken en opruimen en de babykamer opknappen. Doe ik het toch, dan doet mijn hele lichaam pijn en draag ik de consequenties ervan. Dus dan laat ik het wel.

Op social media zie ik continu voorbij komen hoe mooi en geweldig zwanger zijn wel niet is. Bijna zelden hoor ik een verhaal dat het even niet zo leuk is. Dat maakt het soms nog pittiger. Als het blijkbaar bij iedereen zo fantastisch gaat, faal ik wel heel erg. Gelukkig weet ik diep van binnen dat dit maar schone schijn is, en dat zwangerschappen nu eenmaal met complicaties kunnen verlopen. Maar waarom voelt het dan toch alsof ik er niet over mág klagen. Dat het leuk móet zijn. En dat je dankbaar móet zijn.

Ik bén vreselijk dankbaar, juist omdat ik de andere kant ook van heel dichtbij meemaak. Vriendinnen en kennissen die moeilijk zwanger raken of waarbij het niet lukt. Daar sta ik naast en is het extra moeilijk om om te vertellen ‘ik raakte meteen zwanger en oh wat heb ik het zwaar’. Maar dat betekent niet dat ik de schone schijn moet ophouden dat het zo fantastisch gaat. 

afzien zwanger

Dat kon er óók nog wel bij…

Vanaf week 26 heb ik ook het Carpaletunnelsyndroom in mijn polsen/handen. Dat kon er ook nog wel even bij. Ik laat veel uit mijn handen vallen en heb een doof en pijnlijk gevoel in mijn vingers. Ik slaap nu met een brace of spalk om in de nacht. Dit helpt goed tegen de pijn overdag.

Ook adviseerde de fysio om steunkousen te dragen tegen de enorme spatader die was ontstaan door de blokkade van de liesbreuk. Die begon in mijn lies en eindigde bij mijn enkel. Op zich niet erg, want ja als dat alles is wat ik zichtbaar overhoud aan een zwangerschap, prima. Maar de pijn die het gaf werd met de dag erger, ik kon het soms niet houden van de pijn in mijn knieholte en onderbeen. 

Daar ging ik, naar een speciaalzaak voor steunkousen om ze aan te laten meten. Ben ik blij dat er tegenwoordig ook zwarte steunkousen bestaan in de vorm van een panty. Van je tenen tot over je buik zitten die kousen dan. Flexibel genoeg bij de buik die nog wel een stukje moet groeien. Jurkje eroverheen en klaar! Ik helemaal blij… Totdat ik besefte dat ik die kousen niet zelf aan kon doen. Zowel door het Carpaletunnelsyndroom, als door de buik die in de weg zit.

Ik heb toen een thuiszorgorganisatie benaderd, dat was een hele grote drempel. Dat zelfs thuiszorg mij moest komen helpen, viel me erg zwaar. Vanaf het moment dat ik de kousen had gekregen, komen zij deze elke ochtend bij mij aandoen. Super fijn! Ik merk minder pijn van de spatader hierdoor. 

Soms moeilijk relativeren

Het moeilijke aan mijn zwangerschap is dat ik vriendinnen om mij heen heb die moeilijk tot niet zwanger kunnen worden. Ik heb het geluk dat ik wel zwanger mag zijn. Een kindje dragen en straks een baby in mijn armen hebben. Ik heb deze ellende er allemaal voor over. Op de dagen dat de pijn extreem aanwezig is kan ik het soms moeilijk relativeren. Ik heb gelukkig steeds vaker goede dagen door alle hulpmiddelen en rust, wat de slechte dagen dan dragelijker maakt. 

Ik had ook tien weken met bedrust in het ziekenhuis kunnen liggen, die gedachte troost me. Ik kan gelukkig nog thuis zijn, elke dag mijn dochter en man zien en in mijn eigen bed slapen. De grootste troost is nog wel dat het met mijn kleine meisje in mijn buik allemaal heel goed gaat. Zij groeit en doet het zo knap, alleen is het mijn lichaam dat hapert.’

Meer lezen?
Negen maanden afzien: “Ik vond mijn zwangerschap een hel”
Sarah had tijdens beide zwangerschappen pre-eclampsie: ‘Niet alleen fysiek, maar ook mentaal heftig’

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief