Momtalk: Caroll

Caroll van den Brom (’90), ook wel bekend onder artiestennaam CAREAUX, is sneaker ontwerper en illustrator. Na drie jaar in Sidney te hebben geleefd, woont Caroll inmiddels weer samen met haar vriend Rogier in Hoofddorp. Op 23 augustus 2020 werden ze ouders van dochter Maya Ayu Rose. “Ik keek naar mijn dochter en wist jij hoort bij mij, maar de connectie voelde ik nog niet.”

Wilde je altijd al moeder worden?

“Toen ik mijn vriend leerde kennen en zag hoe hij omging met zijn neefjes en nichtjes, voelde ik heel sterk: met hem wil ik graag een kindje. Van ons twee is hij de zorgzame, iemand die alles voor je doet. Ik ben ook zorgzaam, maar op een andere manier. Vanaf het begin wisten we allebei dat het goed zat, dat een baby welkom zou zijn.”

Hoe heb jij het ‘zwanger proberen te worden’ ervaren?

“Het heeft een tijdje geduurd voordat ik in verwachting was. Hoewel we mijn ovulatie goed in de gaten hielden, gebeurde er niets. Ik vond dat in het begin heel vervelend en twijfelde erg aan mezelf. Het hield me erg bezig. Na een paar maanden besloten we het even te laten rusten: we wilden een huis kopen en besloten tijdelijk bij de moeder van mijn vriend in te trekken, zodat we geld konden sparen. In oktober verhuisden we, in december had ik plots een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Net toen we er helemaal niet meer mee bezig waren en de timing eigenlijk ver van ideaal was. Zijn moeder was direct enthousiast: er is hier een extra kamer, blijf maar lekker hier wonen met de baby! Maar dat zagen we niet zitten, dus zijn we op zoek gegaan naar een eigen plek. Ik was hoogzwanger toen we eindelijk verhuizen en had de grootste moeite om niet mee te helpen met sjouwen en meubels in elkaar zetten. Ik mocht alleen maar toekijken. Gelukkig is het wel precies zo geworden als ik het voor ogen had.”

Hoe kijk je terug op jouw zwangerschap?

“Lichamelijk gezien vond ik zwanger zijn prima, maar mentaal gezien was het heavy. Ik heb mijn zwangerschap eigenlijk nauwelijks kunnen delen met vriendinnen en familie en dat vond ik erg klote. Ook kleine dingen, zoals online babykleertjes moeten kopen, in plaats van gezellig met je vriendinnen de stad in, vond ik jammer. Zwangerschapsyoga en hypnobirthing via een schermpje, in plaats van in een groep met vrouwen die samen met jou zwanger zijn. 

Je bevalling van Maya begon thuis en eindigde in het ziekenhuis, wil je daar meer over vertellen?

“Op de dag van de bevalling liep ik al bijna 12 uur rond met weeën en had ik flink veel pijn, maar bleek ik – toen de verloskundige die avond voor de tweede keer kwam controleren – pas twee centimeter ontsluiting te hebben. Hoewel ik had gehoopt thuis te kunnen bevallen, stelde mijn verloskundige voor om naar het ziekenhuis te gaan zodat ik iets kon krijgen tegen de pijn en hopelijk daardoor even kon slapen om op kracht te komen. Toen ze dat zei zakte de moed me in de schoenen. Ik heb nu al gefaald, dacht ik, ik kan niet eens thuis bevallen. Ik kreeg een ruggenprik, maar slapen deed ik niet. Later werden mijn vliezen gebroken en ik kreeg weeën opwekkers. Weer een paar uur later had ik eindelijk bijna 10 centimeter ontsluiting. De ruggenprik was inmiddels uitgewerkt, dus die weeënopwekkers voelde ik heel sterk. Helaas waren mijn persweeën niet sterk genoeg. Ik moest op eigen kracht persen, terwijl ik al uren zonder slaap of eten had gedaan. Mijn lichaam was op. Ik heb drie kwartier geperst, maar Maya kwam niet verder naar beneden. In overleg met de gynaecoloog stelde de verloskundige een keizersnede voor. Hoewel ik dat absoluut niet voor ogen had, gaven haar woorden me ook rust. We werden even alleen gelaten en ik moest huilen, ik zat er echt doorheen. Ik had uren gestreden en nu was dit de uitkomst?”

Wat is jouw gevoel nu over de bevalling? 

“Als ik me beter had voorbereid op een ziekenhuisbevalling, dan was deze ervaring anders geweest. Ik wist niets over pijnstilling, ik was alleen maar bezig geweest met thuis bevallen, in bad, zonder pijnstilling en met de kennis van de hypnobirthing. Dat advies geef ik nu ook aan al mijn zwangere vriendinnen: lees je over alles in, over alle soorten bevallingen, alle soorten pijnbestrijding, alle keuzes die je hebt. Doe niet zo dom als ik en zorg dat je niet voor verrassingen komt te staan.

Ik heb de bevalling denk ik wel een plek gegeven. Ik ben iemand die snel verder gaat, zonder terug te kijken. Af en toe schiet het nog wel eens door mijn hoofd. Ik heb de bevalling niet gezien als iets traumatisch. Ik riep na een week al: ik zou het zo nog een keertje doen. Mijn vriend zei: van mij hoeft het voorlopig niet, na alle dingen die ik heb gezien in het ziekenhuis.”

Foto via Instagram

Ik vond het heel mooi wat je schreef op jouw blog: ‘Dat magische gevoel van direct verliefd zijn op je eigen kindje ontbrak, dat voelde ik niet direct.’

“Op Instagram volg ik veel vrouwen die momenteel zwanger zijn of net zijn bevallen. Van de week las ik een post van een van die nieuwe moeders waarbij stond ‘we zijn op slag verliefd’. Ik dacht terug aan mijn gevoelens. Ik was helemaal niet op slag verliefd. Mijn vriend hield Maya vast en ik zag wel dat ze mijn kind was, maar ik voelde niet die warme gevoelens waar je altijd over hoort. Mijn moeder was in tranen, Rogier was in tranen en ik dacht: waarom huilen jullie nou? Pas toen ik deze ervaring onder woorden had gebracht op mijn blog, moest ik ook huilen. Ik besefte hoe ik me die eerste weken had gevoeld. Ik keek naar mijn dochter en wist jij hoort bij mij, maar de connectie voelde ik nog niet.

Wat ook niet meespeelde, is dat ik door die keizersnede zo weinig kon. Ik kon niet lopen en moest toekijken hoe Maya werd verschoond, in bad werd gedaan of aangekleed. Daardoor had ik ook het idee dat ik van alles mistte.”

Inmiddels ben je vijf maanden moeder, hoe voelt dat?

“Ik weet dat het gek klinkt, maar ik heb het gevoel alsof Maya er altijd is geweest. Het voelt zo vertrouwd. Die warme gevoelens zijn er inmiddels in overvloed, ik vind haar zo’n lief en vrolijk meisje. 

Ik merk dat ik ben veranderd door het moederschap. Mijn focus lag op mijn werk, dat was mijn drive. Nu vind ik het geweldig om werk te combineren met het moederschap. Ik ben veel zachter en zorgzamer dan ik van mezelf had verwacht. Mijn geduld wordt flink op de proef gesteld, maar ik merk dat ik daar heel goed mee om kan gaan. Maya kan heel duidelijk laten merken wat ze wel en niet wilt, dat vind ik zo mooi om te zien. Ik leer haar steeds beter kennen. 

Rogier en ik zijn een goed team, we doen alles samen. We hoeven niet met elkaar af te stemmen wie er wanneer uit gaat: als Maya ‘s nachts wakker is, dan staan we samen op. Hoewel ik van veel mensen om me heen hoor dat de dynamiek in je relatie zo kan veranderen als je ouders wordt, voel ik dat helemaal niet. We zijn nog steeds hetzelfde.”

Wat zijn de grootste uitdagingen in het moederschap?

“Die uitdagingen hebben meer met mezelf te maken. De zoektocht naar balans. Ik was altijd erg gefocust op werk en dat raakte ik even kwijt toen ik moeder werd. Dat vond ik ook niet fijn. Nu zoek ik naar een balans tussen werken en moeder zijn. Wat enerzijds makkelijker gaat door corona, maar met thuiswerken ook juist lastiger is.”

Hoe zorg jij goed voor jezelf?

“Op maandag gaat Maya naar oma. Dat is mijn dag. Dan geniet ik van een rustige, lange douche en van mijn eigen muziek, in plaats van BabyTV. Stiekem is het mijn lievelingsdag, even geen rekening houden met een ander. Maar als het einde van de dag nadert, dan kan ik ook niet wachten om mijn kindje weer thuis te hebben. Dat contrast blijft bizar: hoe je favoriete dag zowel met als zonder je kindje is.”

Welke tip zou jij een andere (aanstaande) moeder willen geven? 

“Trek je niet teveel aan van wat andere mensen zeggen over hoe ‘het hoort’ of van wat er in de boeken staat. Leer je eigen kindje kennen en doe wat jij denkt dat het beste is. Je kunt jezelf zo gek maken. Natuurlijk is het interessant om van alles te lezen en steek je echt wat op van de tips van andere moeders, maar neem niet alles klakkeloos over – zeker als je merkt dat het niet werkt voor jou baby.”