niet vanzelf zwanger
04/06/2022

Als het niet vanzelf gaat: “26 jaar, vervroegd in de overgang en een kans van 5% om zwanger te raken”

Auteur

Datum

Categorie

Share

Nadat Babette* een miskraam krijgt, komt ze in een medische molen terecht. De nasleep van de miskraam is lang en de maanden daarna blijft een zwangerschap uit. Dan krijgt ze te horen vervroegd in de overgang te zijn, waardoor ze niet vanzelf zwanger zal raken. Via IVF raakt ze in verwachting van haar eerste kindje, maar wat er daarna gebeurt verwacht niemand. Ze raakt opnieuw zwanger op een natuurlijke wijze. “We gooiden de condooms in de prullenbak want onze kans was zo klein”

‘Op oudejaarsavond 2019 kwam ik erachter dat ik in verwachting was. Wat een feest, zeker omdat we pas vier maanden aan het proberen waren. Helaas bleek bij de eerste echo het hartje niet te kloppen. Ik had een zogeheten missed abortion en moest de miskraam opwekken met medicatie. Dit liep uit op een gigantisch bloedbad en ik belande op de eerste hulp. Daar bleek dat mijn baarmoeder niet goed schoon was en ik kreeg een curettage.

Uiteindelijk ben ik tien weken met deze miskraam zoet geweest. Dit zorgde voor paniekaanvallen en onzekerheid over mijn lichaam. Mijn gevoel bleef me na de miskraam zeggen dat er iets niet klopte. We probeerden opnieuw zwanger te worden, maar helaas was dit zes maanden later nog niet het geval.

Kinderen krijgen zou niet vanzelf gaan

In augustus 2020 hadden we een afspraak met een fertiliteitsarts. Ze kwamen met schokkend nieuws, ik leed aan POF (prematuur ovarieel falen), oftewel “de vervroegde overgang”. Wat, ik? Ik was 26 jaar, sportief, rookte niet, leefde gezond en had hier überhaupt nog nooit over nagedacht. De arts was duidelijk: kinderen krijgen zou niet vanzelf gaan.

Vervroegd in de overgang: wat houdt dat in?

Er volgde direct een IVF-traject. Door de ernst van de situatie hoefden we niet op een wachtlijst. In september mocht ik beginnen, maar al na twee weken kregen we nog slechter nieuws. ‘Sorry mevrouw, u bent uitbehandeld, de medicatie slaat niet aan en we kunnen niks meer voor u doen’. Daar sta je dan met lege hadden, een verward hoofd en een heleboel ongeloof.

Vijf procent kans op een zwangerschap

Na wat research kwam ik erachter dat in Duitsland een kliniek was die gespecialiseerd was in vrouwen met POF. Dat was natuurlijk een poging waard. We kwamen terrecht in een warm bad, met Nederlandse specialisten, die alles op alles zetten om ons te helpen. Ze waren eerlijk, we hadden maar 5% kans, maar door mijn leeftijd en positieve instelling, wilden ze het een kans geven. Maanden van ellende volgden. Door corona kwam ik nergens meer, als ik namelijk corona zou krijgen, zou mijn traject worden afgebroken. Ik moest alles alleen doen, mijn man mocht nergens bij zijn. Ik had kisten aan medicatie, spoot mezelf helemaal suf. Ik zat in de ziektewet want ik moest soms wel vier keer per week naar Duitsland en daarbij was ik mentaal gesloopt. De uitkomsten waren beroerd, alle moeite zorgde voor één a twee eitjes en met klap op de vuurpijl scheurde mijn eierstok en kreeg ik een spoedoperatie.

We hadden nog één betaalde poging en daarna zouden we zelf moeten gaan betalen, ongeveer 8000 euro per ronde. We braken ons hoofd over hoe we dit zouden gaan doen.

Een positieve test

Maar ineens was het zo ver. In maart 2021 stond ik met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Het was gelukt. Maanden van onzekerheid braken aan. Onbezorgd zwanger zijn, dat zat er echt niet meer in. Ik huilde meer dan dat ik blij was. Gelukkig werden we goed begeleid door de verloskundige en kreeg ik ook hulp van een psycholoog. Elke week mocht ik langskomen voor een echo of konden we het hartje luisteren. Zo groeide beetje bij beetje mijn vertrouwen.

Op 17-11-21 werd onze dochter geboren. Ik was in de wolken, maar vond het ook zwaar. Mijn lichaam was van het een in het ander gerold en de hormonen werden door de borstvoeding in stand gehouden. Daarnaast had ik zo veel doorstaan dat ik mentaal op was. Ik was moe, doodmoe en had geen tijd om alles een plekje te geven. Ik wilde dolgraag voor mijn kind zorgen en voelden me verplicht om voor 1000% gelukkig te zijn. Dit wilde ik toch al die tijd?

Een tweede kindje?

Elke maand groeide ik meer in het moederschap en toen ik weer aan het werk ging, werd ik eindelijk weer een beetje mezelf. Ik ging weer sporten, uiteten met vriendinnen, shoppen en zelfs lekker op vakantie.

Inmiddels was de kleine alweer zes maanden en wij begonnen na te denken over eventueel een broertje of zusje. We gingen naar het ziekenhuis voor een vervolggesprek. De vraag was wanneer we weer zouden starten met het IVF traject en in overleg met de arts besloten we dat na de eerste verjaardag van onze dochter een goed moment zou zijn. ‘Maar’, zei hij, ‘Waarom proberen jullie het niet alvast tot die tijd?’ Ik moest lachen en zei in alle gekkigheid ‘Dadelijk word ik deze maand al zwanger!’. Hij antwoordde: ‘Boeiend! Dat bespaart je een hoop ellende.’ Mijn man en ik schoten in de lach, maar konden hem geen ongelijk geven. Met deze opmerking in ons achterhoofd gooiden we de condooms in de prullenbak. Ach ja, we hadden toch een kans van zo’n 0.1%.

Een maand later was ik één dag overtijd. Die avond ging ik op stap, dus ik besloot maar even een test te doen. Ik kon mijn ogen niet geloven: er stonden twee streepjes. Hoe dan?! Na de eerste schrik kwam het besef, de blijdschap en de liefde.

Onze kleine wonders schelen straks veertien maanden. Tenminste als alles goed blijft gaan, want onbezorgd zwanger zijn, dat zal ik nooit meer zijn.’

*naam gefingeerd i.v.m. privacy

Meer lezen?
Efka (29) is onvruchtbaar door een vervroegde overgang en raakte zwanger via eiceldonatie
Zo beperk je je moederlijke zorgen over de overgang van 1 naar 2 kinderen

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief