Een tweede kindje: Klara over het verschil in gevoel voor kinderen
20/03/2022

Klara: ‘Wanneer ik naar mijn dochter kijk, voel ik niet hetzelfde als wanneer ik naar m’n zoon kijk’

Klara (28 jaar) is getrouwd met Thomas en moeder van zoon Ivar en dochter Sigi. Toen ze in verwachting was van Sigi vroeg ze zich af: ‘Ga ik evenveel liefde voelen voor m’n tweede kindje als mijn eerste?’ En hoewel iedereen haar verzekerde dat de liefde wordt verdubbeld en niet wordt gedeeld, ervaart ze dat zelf anders.

Voor How About Mom klom ze in de pen.

Tweede kindje

‘Toen ik zwanger was van mijn tweede kindje, Sigi, sloeg de twijfel eigenlijk onmiddellijk toe. Ik begon mij zorgen te maken of ik er wel goed aan deed om een tweede kindje te krijgen en dat had er vooral mee te maken dat mijn band met Ivar heel sterk is. Ivar en ik hebben op zijn twee levensjaren enorm veel meegemaakt en veel tijd samen doorgebracht. Veel ziekenhuisopnames en veel tijd samen omdat ik veel thuis was vanwege mijn tweede zwangerschap. Hij komt ook altijd naar mij toe om te knuffelen of om te spelen. Ik kon me niet voorstellen dat ik dit ook zo zou ervaren met een tweede kindje.

Naar het einde van de zwangerschap toe, begon ik me enorm slecht te voelen. Ik keek altijd naar Ivar met een intens en puur gevoel van liefde en kon me niet voorstellen dat ik zoveel liefde ook voor een ander kindje zou kunnen hebben. Daarbij komt dat de hele zwangerschap van Sigi zwaar was, waardoor mijn twijfels alleen maar versterkt werden. Toen ik werd ingeleid en mijn dochtertje eindelijk in mijn armen had, viel het mij heel zwaar dat ik niet hetzelfde gevoel had als bij Ivar. Ik weet nog steeds niet hoe dit kwam. Uiteraard voelde ik enorm veel liefde, maar ergens voelde het ook anders.

Het valt me nu steeds meer op dat Ivar en Sigi totaal verschillende kindjes zijn. Ivar wilde constant vastgehouden worden toen hij een baby was en had enorm veel behoefte aan contact. Ik kreeg niks gedaan in huis omdat hij altijd op mij lag. Sigi is daar heel anders in. Ze is op zichzelf gesteld en trekt haar eigen plan wel. Het enige wat zij echt nodig heeft, is iemand in de buurt. Als ze weet dat er iemand is, is het goed voor haar. Heel af en toe heeft ze het wel nodig om bij te tanken. Dan komt ze helemaal tot rust en is ze weer goed voor een hele tijd. Dat zijn uiteraard momenten dat ik enorm geniet.

Ivar en in zijn enorm snel naar elkaar toe gegroeid en dat voel ik niet met Sigi. Ergens is dat wel oké, maar soms wringt het. Ik voel me daar schuldig om en dat kaartte ik onlangs aan toen ik met Sigi op consult ging bij Kind en Gezin (een agentschap van de Vlaamse overheid dat zich focust op het welzijn van een kind). De verpleegkundige vroeg hoe het met mij ging. Eerst wilde ik niets zeggen, maar uiteindelijk deed ik het toch. Ik moest huilen, omdat ik mijn gevoel niet normaal en helemaal niet oké vond. Maar ze vertelde mij dat het eigenlijk normaal is en dat ik niet de enige ben die dit ervaart.

Het is ook niet dat ik niet van Sigi houd. Sigi is een tevreden baby’tje, dat is ze al sinds ze geboren werd. Ik houd ontzettend veel van Ivar en ook ontzettend veel van Sigi en zou ze voor geen goud willen missen. Ik hoop dan ook dat ik met mijn verhaal het onderwerp bespreekbaar kan maken en mee te geven dat het niet vanzelfsprekend is dat je evenveel van je tweede als je eerste kindje voelt. En dat dat helemaal oké is, maar dat je ermee moet leren omgaan.’

Meer lezen?
4 zorgen van moeders voor de komst van een tweede kindje

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief