Een zeer vroeg geboren baby krijgen heeft niet alleen grote gevolgen voor je kindje. Ook voor ouders kan de mentale impact enorm zijn. Nieuw Nederlands onderzoek laat zien dat rond de oorspronkelijke uitgerekende datum ruim één op de drie moeders en één op de zes vaders van zeer vroeg geboren baby’s klachten heeft die passen bij een posttraumatische stressstoornis (PTSS).
Onderzoekers volgden ouders van baby’s die vóór 29 weken zwangerschap werden geboren en op de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) terechtkwamen. Rond de oorspronkelijke uitgerekende datum had 35,1 procent van de moeders en 16,4 procent van de vaders klinisch verhoogde posttraumatische stressklachten.
De impact van een vroeggeboorte stopt dus niet zodra de bevalling voorbij is. Daarna volgen vaak weken of zelfs maanden vol onderzoeken, uitslagen en onzekerheid, terwijl ouders ondertussen ook nog moeten wennen aan het feit dat ze ineens moeder of vader zijn geworden.
Ook depressieve klachten komen veel voor. Bij moeders zijn die vooral kort na de geboorte zichtbaar, terwijl ze bij vaders juist later kunnen toenemen. Volgens de onderzoekers is het daarom belangrijk om gedurende de hele NICU-opname oog te houden voor hoe het met beide ouders gaat.
Op een NICU draait vanzelfsprekend veel om de gezondheid van het kind. Daardoor kan makkelijk uit beeld raken wat zo’n periode met ouders doet. Veel stress rondom de opname bleek samen te hangen met psychische klachten. Ook eerdere ingrijpende gebeurtenissen of psychische kwetsbaarheid kunnen een rol spelen. Vaders kunnen eveneens psychisch vastlopen, soms juist op een ander moment dan hun partner.
De onderzoekers pleiten daarom voor aandacht voor de mentale gezondheid van beide ouders gedurende de hele NICU-periode.
Verschillende ouders vertelden eerder openhartig aan How About Mom wat een lange NICU-opname met hen deed.
Kelly Beukers was pas 25 weken zwanger toen haar tweeling Jackson en James extreem prematuur werd geboren. De jongens hadden volgens Kelly op dat moment een overlevingskans van ongeveer 50 procent. De periode daarna werd een achtbaan van hoop en angst. “De dagen die volgden waren een emotionele rollercoaster. Iedere keer als er een stap vooruit werd gezet, zetten we er daarna weer twee terug.”
Op een gegeven moment kreeg Kelly te horen dat een van haar zoontjes mogelijk geopereerd moest worden. Zo’n operatie was bij een extreem premature baby zeer risicovol. Zij en haar partner kregen het advies om rekening te houden met het ergste. “Ik deed die nacht geen oog dicht en keek om het uur op mijn telefoon.”
Ook Kikki, die rond 29 weken beviel van dochter Lize-Lody, merkte pas later hoeveel de vroeggeboorte met haar had gedaan. Haar dochter ontwikkelde zich goed, waardoor Kikki lange tijd vond dat ze niet mocht klagen. “Toen haar eerste verjaardag naderde kreeg ik steeds meer flashbacks naar de eerste weken van haar leven.” Uiteindelijk begon ze met EMDR-therapie. Ook het schuldgevoel over de vroeggeboorte bleef lange tijd aanwezig.
Kris beviel eveneens rond 29 weken. Haar zoon Sietse kwam via een spoedkeizersnede ter wereld en lag daarna tien weken in drie verschillende ziekenhuizen. De combinatie van een pasgeboren baby op de NICU, een dochter thuis en haar eigen herstel na de keizersnede putte haar steeds verder uit. “Voor mijn gevoel hebben we wekenlang in dat diepe gat gezeten.”
Na thuiskomst bleek de impact nog lang niet voorbij. Kris belandde in een depressie met een angststoornis en volgde daarna een intensief therapeutisch traject.
Juist deze verhalen laten zien wat achter de cijfers uit het onderzoek schuilgaat. Terwijl een baby langzaam sterker wordt, kunnen ouders nog midden in de angst en onzekerheid zitten.
Dat een kindje uiteindelijk stabiel is of mee naar huis mag, betekent daarom niet automatisch dat alles wat eraan voorafging ook al is verwerkt. Soms komt daar pas later ruimte voor.
Bron: Muller KS et al., Parent Mental Health From Preterm Birth Through the NICU Stay, Pediatrics, 18 augustus 2026.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen