Willem van Sas (Daddy Hox) wist al vroeg één ding zeker: hij wilde ooit vader worden. Niet pas nadat zijn carrière op de rit stond, er voldoende spaargeld was en het leven volledig was uitgestippeld. Samen met zijn vrouw Rachel besloot hij vrij snel na zijn studie voor kinderen te gaan. Inmiddels zijn ze de ouders van dochters Pip en Rosie.
Het leven van het gezin verloopt zelden volgens een vast plan. Willem en Rachel werken allebei als ondernemer, deelden openlijk hun financiële problemen en vertrekken binnenkort voor acht maanden naar Zuid-Afrika. Voor Willem draait een stabiele jeugd niet per se om één huis of een vastomlijnd leven. Veel belangrijker vindt hij de veiligheid binnen het gezin.
Aan How About Dad vertelt hij over jong vader worden, vaderschap met ADHD, de babytijd, de vrijheid die het ondernemerschap hun gezin bracht en waarom hij hoopt dat zijn dochters later met liefdesverdriet bij hem op de bank komen zitten.
“Ik heb nooit veel last gehad van klassieke carrièreambitie. Natuurlijk heb ik ambities, maar die zitten vooral in dingen zien, ervaren en meemaken. Niet in het bereiken van een bepaalde functie, financiële basis of een groot huis.
Het vaderschap sprak me altijd al aan. aderschap bleef altijd staan. Het leek me het allerleukste wat er was: iemand dingen leren en uitleggen, maar ook samen fouten maken.”
“Vrij snel nadat Rachel en ik ontdekten dat we elkaar leuk vonden, vroeg ik of ze wel kinderen wilde. Gelukkig zag ze dat ook zitten.
We studeerden allebei nog, maar zodra het kon, besloten we ervoor te gaan. We hadden nog geen huis en woonden in een studentenhuis op een kamer van elf vierkante meter. We dachten dat zwanger worden waarschijnlijk een jaar zou duren. Twee maanden later was Rachel zwanger.”
“Voor de huidige begrippen waren we jong. We waren met vijf of zes jaar verschil de eersten binnen onze vriendengroep. Veel vrienden wilden eerst een baan, een huis en financiële zekerheid. Wij deden het andersom. Daar heb ik nooit spijt van gehad.
Toen we de positieve test zagen, was er natuurlijk wel paniek. Positieve paniek. Die verandert bij ons meestal snel in: oké, dit gaan we dus doen. Let’s go. Bij grote beslissingen kijken Rachel en ik elkaar vaak aan en vragen we: wat is het ergste wat er kan gebeuren? Vervolgens doen we het vaak gewoon. Soms zorgt dat voor problemen, maar het maakt ons leven ook avontuurlijk.”
“Ik vond het heel bijzonder. Ik zag een kracht bij Rachel die ik nog nooit eerder had gezien. Dat riep ontzettend veel respect op. We bleken tijdens de bevalling hetzelfde team te zijn als in het dagelijks leven. Ik was al het ware haar lichaamstaal-tolk. Ze hoefde soms niets te zeggen, omdat ik al wist wat ze nodig had. Dat hadden we niet van tevoren afgesproken. Het gebeurde vanzelf.”
De geboorte van onze dochters is nog steeds het mooiste gevoel dat ik ooit heb meegemaakt.”
“Ik kwam erachter dat ik niet echt een babyman ben. Vanaf ongeveer een jaar vond ik het veel leuker. Ik heb me daar nooit voor geschaamd.
Natuurlijk houd je van je baby, maar het is in het begin ook een huilend wezentje waardoor je weinig slaapt en je vrouw minder aandacht voor je heeft. Dan moet je jezelf er soms aan herinneren dat dit inderdaad is wat je wilde. Dat klinkt niet romantisch, maar zo voelde het wel. Ik vond het trouwens niet erg dat ik ineens op de derde plaats stond. Ik zorg graag voor mijn gezin. Ik vind oprecht dat zij op dat moment boven mij staan.”
“Tijdens het schrijven sprak ik verschillende experts over het vaderschap, relaties en alles wat er verandert na de komst van een kind. Ik kwam er vooral achter dat wij veel dingen eigenlijk al heel natuurlijk deden.
We volgen niet zo snel de gebaande paden en doen veel op gevoel. Dat betekent niet dat we roekeloos zijn. Uiteindelijk draait het voor ons steeds om tijd, aandacht en liefde. Dat geldt voor onze relatie, ons werk en zeker voor de kinderen. Als je daar liefde in stopt, komt er meestal iets goeds uit.”
“De combinatie met het ondernemerschap heeft ons alle rijkdom van de wereld gebracht. We hebben onze kinderen jarenlang vrijwel iedere dag samen naar school gebracht en opgehaald. We konden veel met ze spelen en reizen. We hebben ontzettend veel tijd met ze doorgebracht.
Met mijn ADHD is ondernemen niet altijd handig. Ik mis weleens een deadline en mijn administratie is niet altijd op orde. Tegelijkertijd geeft het ons veel vrijheid.
We sparen niet veel en hebben geen goed pensioen. Ik begrijp het idee van ‘voor later’ niet zo goed. Waarom zou ik nu vooral bezig zijn met wat ik na mijn 65ste kan uitgeven, terwijl ik vandaag ervaringen met mijn kinderen kan opdoen? Dan besteed ik liever geld aan een reis. Misschien krijg ik daar later spijt van, maar ik vertrouw erop dat ik het tegen die tijd wel oplos.”
“Er verandert veel om ons heen. We wonen in verschillende huizen, reizen veel en vertrekken binnenkort voor acht maanden naar Zuid-Afrika.
Tegelijkertijd veranderen Rachel en ik eigenlijk nooit. Waar we ook zijn, we doen hetzelfde. We proberen plezier te maken, samen te zijn en leuke dingen te ondernemen. Of we nu in een klein huis, een groot huis, Nederland of Zuid-Afrika wonen, Rachel en ik zijn hetzelfde team. Ik denk dat onze kinderen daar hun stabiliteit uit halen.”
“Mijn ADHD is pas tijdens mijn studententijd officieel vastgesteld. Mijn moeder leerde mij altijd om vooral naar de positieve kanten te kijken. ADHD kan een reden zijn waarom bepaalde dingen niet lukken, maar het mag nooit een excuus zijn om ze niet te proberen.
Dat probeer ik mijn dochters ook mee te geven. Ze mogen fouten maken. Daar leer je uiteindelijk veel meer van dan van alle waarschuwingen die je ouders je vooraf geven.”
“Intimiteit is voor ons een belangrijke graadmeter voor verbinding. Niet omdat het alles oplost, maar omdat je eraan merkt of je nog echt bij elkaar bent. Verbinding is bij ons de sleutel. We weten inmiddels hoe we uit verbinding kunnen raken en wat we nodig hebben om elkaar weer te vinden. Praten werkt heel goed, zolang we vanuit onszelf spreken. Dus niet: jij doet altijd dit, maar: dit voel ik en dit doet het met mij.
We maken ook gewoon ruzie. Het verschil zit erin dat we die later op een rustig moment uitpluizen. Waarom reageerde ik zo fel? Wanneer voelde ik me niet gezien? Waar kwam de pijn vandaan? Wij kiezen steeds opnieuw voor elkaar. Dat betekent dat je die keuze ook actief moet blijven maken.”
“Ik wens vooral mezelf toe dat mijn meiden mij blijven vinden. Ook wanneer het moeilijk wordt. Ik ben nu al tien jaar hun wereld, maar dat gaat waarschijnlijk veranderen. Ik heb begrepen dat het gezond is als kinderen zich op een gegeven moment tegen hun ouders afzetten. Ik hoop dat ik ze de vrijheid kan geven om dat te doen.
Ze mogen hun eigen keuzes maken en fouten maken. Als de gevolgen te groot worden, hoop ik vooral dat ze weten dat ze altijd bij mij terechtkunnen.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen