Je stapt in de auto en denkt: we gaan gewoon even samen op pad. Naar oma, de zwemles, op vakantie of juist terug naar huis. Tot het ineens misgaat. Een auto die op slot klikt terwijl je pasgeboren baby nog binnen ligt. Of stilstaan langs de snelweg, met twee kinderen achter de vangrails en het verkeer dat langs je raast. Het zijn van die momenten waarop alles tegelijk gebeurt: stress, schuldgevoel, paniek. En waarop je vooral één ding nodig hebt: goede hulp. We vroegen moeders naar hun ervaringen met autopech.
Kyra (38): ‘Ik was net bevallen van mijn tweede kindje. We reden langs mijn moeder en mijn oudste sprong alvast uit de auto. Ik stapte ook uit en drukte, zonder na te denken, op de centrale vergrendeling. Op dat moment besefte ik het: mijn sleutels, tas én telefoon lagen nog in de auto. En… mijn slapende baby ook. Mijn hart sloeg over.
Gelukkig stonden we op oprit van mijn moeder. Mijn dochter rende naar binnen om haar te halen. Ik bleef bij de auto staan, zachtjes wiegend tegen het raam, hopend dat mijn baby zou blijven slapen. Ik wilde eigenlijk meteen een ruit intikken. Maar mijn moeder zei: ‘We bellen de Wegenwacht.’ Die kwamen gelukkig snel, al voelde het voor mij als een eeuwigheid. Ze kregen de auto open en binnen no-time had ik mijn sleutels weer. Wat me het meest bijbleef? Hoe vriendelijk ze waren. Ik voelde me zó schuldig, echt de slechtste moeder ooit, maar zij deden echt hun best om dat gevoel weg te halen. Dat was zo fijn.’
Meer lezen: Wat je in de auto wilt hebben met een baby: de ultieme checklist
Adinda (35): ‘We waren op vakantie in Duitsland. Mijn man zat met onze peuter van 1,5 in de auto, terwijl ik met onze oudste buiten stond. Ik zag een wesp bijna naar binnen vliegen en deed snel een deur dicht, maar mijn man stapte op dat moment net uit en sloot ook zijn deur. Toen gebeurde het. Klik. Onze peuter had de auto op slot gedaan. De sleutel lag nog binnen. Net als mijn tas, met de sleutel van ons vakantiehuisje. Waar een reservesleutel lag… maar daar hadden we nu dus niets aan.
We belden de Wegenwacht. Zij adviseerden ons om 112 te bellen, maar bleven wél aan de lijn om te helpen met vertalen. Zó fijn, want mijn Duits was door de stress ineens verdwenen. Ondertussen zat onze peuter heerlijk te snacken in de auto. Wij probeerden rustig te blijven voor de kinderen, maar waren ondertussen ook boos op elkaar. Zo’n situatie doet iets met je. Uiteindelijk kwam de brandweer en werd de auto geopend. Achteraf konden we erom lachen. Maar op dat moment voelde het allesbehalve grappig.’
Britt (29): ‘Ik weet nog dat ik een half uurtje daarvoor bij mezelf dacht: wat gaat dit eigenlijk goed, deze rit zo met z’n drieën. Bij langere ritten rijdt mijn man meestal, maar nu was ik voor het eerst in tijden in mijn eentje met de meiden een weekendje weg geweest. We hadden nog zo’n half uur te gaan tot we thuis waren tot ik ineens een melding op mijn dashboard zag. De bandenspanning van mijn rechter achterband kelderde met een rap tempo naar beneden. Shit, ik heb een lekke band. Met zwetende handen en een hart dat in mijn keel bonkte, reed ik met de auto naar de vluchtstrook. Mijn dochters hadden direct in de gaten dat er iets aan de hand was, plotseling waren ze muisstil. Ik verbaasde mezelf hoe rustig ik bleef. Ik liet ze allebei aan de kant van de berm uitstappen, pakte hun rugzak mee en tilde ze aan de andere kant van de vluchtstrook. Toen pakte ik snel mijn eigen tas en de reserve fles met water uit de achterbak – wat was ik blij dat we die daar standaard hebben liggen! Ik weet nog dat het eng voelde om daar te staan, met dat voorbij razende verkeer. De kinderen vonden het ook spannend.
Toen ik de Wegenwacht belde, voelde ik meteen opluchting. Toen ik die gele bus zag aankomen… nog meer. Ik denk dat we er al met al twintig minuten hebben gestaan. Het was gelukkig niet koud of regenachtig en met het flesje water kon ik mijn kids in ieder geval even iets te drinken geven. Achteraf besefte ik pas hoe kwetsbaar je daar staat. Ik was vooral zó dankbaar dat we snel en veilig geholpen waren.”
Meer lezen: Waarom moeders zich anders voelen achter het stuur
Al deze verhalen laten eigenlijk hetzelfde zien: pech onderweg kan iedereen overkomen. Of het nu een lekke band of sleutelbos in een afgesloten auto is. Juist op momenten waarop het al spannend of onrustig is en waarop het lastig is om zelf je hoofd koel te houden als ouder. Daarom is het zo waardevol om snel hulp in te kunnen schakelen als er iets gebeurt.
Met een pechhulppakket van de Wegenwacht® kun je via de Onderweg app of website eenvoudig pech melden, waarna er zo snel mogelijk iemand jouw kant op komt. Het idee dat je 24/7 iemand kunt bereiken en dat je er niet alleen voor staat, geeft rust.
Je hoeft niet zelf uit te zoeken waar dat gekke geluid vandaan komt. Je hoeft geen oplossing te bedenken terwijl je kinderen op de achterbank zitten. Er is altijd iemand die met je meedenkt en naar je toe komt als dat nodig is.
Dit artikel is onderdeel van een samenwerking tussen Wegenwacht® en How About Mom.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen
