‘Alles ging goed hoor!’, maar hoe praat je écht met de kinderopvang?

Daar sta je dan. Je hebt net vakantie achter de rug, de file overleefd en rent vliegensvlug de opvang binnen. Je wilt maar één ding: je kind knuffelen en horen hoe de dag was. Maar op de groep is het net spitsuur. Drie baby’s huilen in koor, een peuter weigert zijn schoenen aan te trekken en de pedagogisch professional staat met een bezweet voorhoofd de laatste fles te geven. Herkenbaar?

Communiceren is soms best een uitdaging. Voor ons als professionals, maar zéker ook voor jou als ouder. Als pedagogisch professionals willen we het liefst een rode loper voor je uitrollen. We willen je uitgebreid vertellen hoe je kind vandaag straalde, wat die grappige uitspraak was tijdens de lunch en hoeveel happen fruit er gegeten zijn. Maar de realiteit op de groep is soms nét even anders. Juist op het moment dat jij binnenloopt, poept er een baby zich tot zijn nek toe onder of is dat ene huiltje aanstekelijk voor alle andere kinderen.

En effectief communiceren op zo’n moment? Dat is topsport. Voor je het weet sta je buiten met een vluchtige: “Alles ging goed hoor, hij heeft lekker gespeeld!” En jij denkt thuis op de bank: ‘Oké… maar wat hééft hij dan gedaan? Laten we nog zo’n klassieker nemen: het ophaalmoment een kwartier voor sluiting. Je staat in de gang en ontdekt dat ‘Dikkie Dik’ ,de énige knuffel waarmee jouw kind vanavond gaat slapen, spoorloos is. Paniek! Voor jou als ouder voelt dit als een noodsituatie (begrijpelijk, want jij zit straks met een slapeloze nacht). Je schiet de volgende dag de professional aan. Die heeft net een intensieve dag achter de rug en is in haar hoofd al de overdrachten van die dertien andere kinderen aan het afronden. Er ontstaat een soort hectische zoektocht. De professional duikt in de speelgoedkist, jij checkt voor de derde keer de tas. Uiteindelijk ligt Dikkie Dik natuurlijk helemaal onder in de zandbak. Jij fietst gehaast naar huis met het zweet op je rug en wij balen stiekem dat we je niet écht even rustig konden spreken. 

Waarom het soms spannend voelt

Soms voelt de drempel om écht iets te vragen best hoog. Misschien ben je bang om ‘die zeurende ouder’ te zijn. Of voel je schroom om te vertellen dat het slapen thuis moeizaam gaat, omdat je denkt dat wij daar iets van vinden. Andersom werkt dat trouwens precies zo! Wij professionals vinden het soms ook spannend. Want hoe vertel je een ouder op een nette, liefdevolle manier dat hun kleine schat vandaag een ander kindje heeft gebeten? We willen jullie als ouders niet bezorgd maken of kwetsen. We willen het zó goed doen, dat we soms té voorzichtig worden. We willen eigenlijk hetzelfde, we staan aan dezelfde kant. Wij zijn de professionals, maar jij bent de expert van jouw kind. Een goede samenwerking valt of staat met eerlijkheid, een tikkeltje begrip voor elkaar en vooral: open communicatie. Zonder filters, maar met respect. 

In onze volgende blogs nemen we je met een flinke dosis humor en een pedagogische blik mee achter de schermen van de opvang. We gaan je praktische tips geven hoe we die overdracht (ja, zélfs tijdens het spitsuur of een knuffel-crisis) relaxed, open en écht waardevol kunnen maken. Zodat we samen in balans blijven!

Welkom in de wondere wereld van de kinderopvang! Wij zijn Caya en Sabine, het gezicht achter Pedagogisch in Balans. Met ruim 20 jaar ervaring op de groep en onze gezamenlijke passie voor het vak, trainen en coachen wij dagelijks pedagogisch professionals. Maar vanaf nu slaan we met liefde de brug naar jóu: de ouder. Want hoewel we allemaal het beste willen voor je kind, is die communicatie tussen ouder en opvang soms best een uitdaging.