Blog: een achtbaan van emoties

“Afgelopen zaterdag vierden we de 4e verjaardag van mijn dochter Olivia. Geen huis vol familie, onbezorgd geklets en kinderen die high van de suiker door het huis stuiteren, maar een heel intiem klein feestje met het gezin en een veel te grote taart (die in plastic bakjes over de schutting aan de buren is uitgedeeld). Voor een kind van net vier maakt het weinig uit: zolang papa en mama er zijn, ze ongestraft veel chocolade mag eten en wij met haar mee in de zandbak komen spelen, is het feest. Ik merkte dat ik zelf meer met mijn emoties in de knoop zat. Maar hey, what’s new, ik ga al dagen door een intense achtbaan van emoties.

‘Ik voel de hele dag spanning in mijn lijf, maar kom tot rust als ik aan jullie fris gewassen haartjes ruik. Mijn hoofd maakt overuren, maar stopt even met doemdenken als ik voor Jacob een slaapliedje zing of Olivia (nog eens) haar favoriete boek voorlees. In alle onzekerheid die er op dit moment in de wereld is, vind ik hier mijn rust. Jullie zijn de constante factor.’ 

Hoewel de dreiging van het coronavirus al langer werd besproken in ons huis, was de speech van Rutte op zondagavond een week geleden het startschot van een emotionele week. Niet alleen hier, maar volgens mij bij iedereen. Terwijl er meer en meer nieuws naar buiten komt, besmettings- en sterftecijfers oplopen en maatregelen strenger worden, passeren alle emoties de revue. Gedurende de dag zwiep ik heen en weer van simpelweg geluk, berusting en dankbaarheid naar pure angst, paniek en verdriet.

Tegenover drastische veranderingen en gevolgen – bijvoorbeeld de gezondheid van mijn gezin en familie, vrienden niet kunnen zien, een economie die instort en een wereld die compleet gaat veranderen – staat ook zoveel positiviteit. Van grootste zaken als een schonere wereld en solidariteit in de maatschappij, tot klein geluk als zonneschijn, een fijn huis, Facetime-gesprekken met vrienden en uren knutselen met mijn dochter of boekjes lezen met mijn zoon. Zware en lichte momenten volgen elkaar in een rap tempo op, overlappen elkaar. Deze crisis raakt me op zoveel manieren: als vriendin, partner, ondernemer, dochter en moeder.

Het moederschap maakt me nog kwetsbaarder en nog angstiger voor wat er mogelijk voor ons ligt. Zeker met een dochter die ervan houdt om te weten wat er op de planning staat, die iedere avond voor het slapengaan wil bespreken wat er de dag erna (en het liefst de dag daarna en de dag daarna en de dag daarna….) gaat gebeuren. Hoe moet ik tegen haar zeggen: ik weet het niet, ik weet niet wat de week gaat brengen. Ik weet niet wanneer je opa en oma weer ziet, wanneer je weer met kindjes uit de buurt mag spelen of wanneer je naar de basisschool gaat.

Voor onze kinderen is het vooralsnog vooral leuk, deze nieuwe situatie. Ze zijn jong genoeg om vooral te profiteren van alles. Papa en mama allebei thuis, veel samen spelen, dansen door het huis, uren in de zandbak, alle steppen en fietsjes uit de schuur. Samen (op tijd!) eten, lange bad sessies en wel vijf verhalen voor het slapengaan. Geen onderscheid meer tussen woensdag, donderdag of vrijdag: elke dag is mama (en tegenwoordig papa)-dag. Er is hier in één week tijd al zoveel geknuffeld, geknutseld en rotzooi gemaakt.

Terwijl wij werkdagen van minimaal acht uur ineens in vier uur moeten proppen, privacy en me-time als sneeuw voor de zon zien verdwijnen en ’s avonds simpelweg te moe zijn om alle Netflix suggesties van vrienden op te volgen, ben ik ook ongelofelijk dankbaar dat wij deze tijd als gezin mogen trotseren. Hoewel het tien keer zo vermoeiend is, geven kinderen ook iedere dag plezier, ontspanning, afleiding en hoop.

Mijn hart gaat uit naar koppels met een onvervulde kinderwens, naar gezinnen met grote financiële of gezondheidszorgen of mensen met mentale klachten die op dit moment ineens 24/7 thuis zitten, samen of alleen. Het maakt me ook ontzettend dankbaar dat ik überhaupt thuis mag en kan zijn met mijn gezin. Als papa of mama (of allebei!) een vitaal beroep heeft, ziet dit plaatje er heel anders uit.

Het feit dat deze ingrijpende crisis ons allemaal raakt geeft ook veel kracht. We moeten hier nu samen mee dealen, maar we gaan hier ook samen uitkomen. Op rottige dagen gaan we elkaar vinden via FaceTimen of HouseParty en samen – maar op afstand – een borrel drinken en onze zorgen eruit huilen. We gaan creatieve manieren vinden om andere mama’s te kunnen ondersteunen en helpen. We gaan met onze partners binnen dit nieuwe normaal onze draai vinden, als ouders, werknemers én geliefden.

Laten we de maatregelen in ons land serieus nemen, elkaar in de gaten blijven houden, met vertrouwen en positiviteit naar de toekomst kijken en vooral doorgaan met quarantaine-memes naar elkaar sturen.”