Het moederschap liep voor Jacqueline van Pelt anders dan ze ooit had verwacht. Waar ze zich vroeger een leven voorstelde als moeder die altijd thuis was voor haar kinderen, bracht het leven haar op een heel ander pad. Inmiddels vormt ze samen met haar drie zoons – Floris, Sebastiaan en Rogier, – haar partner en vier bonuskinderen een moderne, samengestelde familie. “Hoe ik mijn toekomst had uitgestippeld en hoe mijn leven er nu uitziet? Echt een wereld van verschil.”
Aan How About Mom vertelt Jacqueline openhartig over de uitdagingen van een samengesteld gezin en de lessen die het leven haar heeft geleerd. Eén ding staat daarbij als een paal boven water: haar kinderen komen altijd op de eerste plaats.
“Ik had niet per se van jongs af aan het gevoel dat ik moeder móést worden. Dat hoor je weleens van vrouwen, dat ze altijd al wisten dat ze later moeder wilden zijn. had ik niet. Wel wist ik toen ik in de twintig was heel zeker: ik wil kinderen.”
“Mijn ex en ik waren al heel lang samen, we waren getrouwd en dachten na over het stichten van een gezin. Toen we besloten om ervoor te gaan, was het heel snel raak. Achteraf besef ik pas hoe bijzonder dat eigenlijk is. Toen ik zwanger werd van Floris, mijn oudste, kende ik bijna niemand in m’n omgeving die met dezelfde dingen bezig was. Er was ook veel minder informatie beschikbaar dan nu. Ik was best naïef en dacht eigenlijk: ik wil graag een kindje, dus dat komt wel goed.”
“Pas later realiseerde ik me hoe kwetsbaar dat proces kan zijn van zwanger worden en zijn. Hoeveel mensen worstelen met een kinderwens of met zwangerschappen die niet vanzelf gaan. Daarom zeg ik nu vaak dat ik echt in mijn handjes mag knijpen. Ik raakte alle drie de keren snel in verwachting, de zwangerschappen verliepen heel gemakkelijk en ook op mijn bevallingen kijk ik positief terug.”
“Het moment dat Floris werd geboren vergeet ik nooit meer. Dat gevoel dat je ineens zo’n klein mensje in je armen hebt, is onbeschrijfelijk. Tegelijkertijd vond ik het eerste jaar ook heel intens. Bij mijn eerste kind deed ik alles volgens de regels. Ik was heel veel bezig met slaapjes, schema’s en ritmes. Daardoor voelde het soms alsof mijn wereld ineens een stuk kleiner werd en alleen maar in het teken stond van mijn kind.”
“Bij de derde was dat totaal anders. Dan weet je dat alles een fase is. Je weet dat die slapeloze nachten weer voorbijgaan. Bovendien vond ik een derde ook wel makkelijker, omdat je gewoon moet. Er lopen nog twee kinderen rond die ook aandacht nodig hebben en dus word je ook ergens gedwongen om meer los te laten en meer op je gevoel te doen. Daardoor word je vanzelf wat relaxter en vertrouw je meer op jezelf.”
“Nee, eigenlijk helemaal niet. Als ik terugkijk naar hoe ik mijn toekomst had uitgestippeld en hoe mijn leven er nu uitziet, dan zit daar een wereld van verschil tussen. Ik dacht altijd dat ik die moeder zou zijn die thuis zou blijven, die koekjes bakte, knutselde aan de keukentafel en altijd beschikbaar was voor haar kinderen. Dat ben ik ook zeker geweest. Tijdens mijn tweede zwangerschap besloot ik te stoppen met werken. Ik wilde niet voortdurend allerlei ballen hoog hoeven houden. Ik wilde óf volledig voor mijn kinderen kiezen, óf voor mijn werk. Niet allebei tegelijk.”
“Ironisch genoeg is dat precies wat ik nu wel doe. Ik werk, ben moeder, heb een relatie, een samengesteld gezin en een huishouden. Soms heb ik nog steeds het gevoel dat ik tekortschiet. Maar dit is nou eenmaal ook hoe mijn leven is gelopen. En als het gaat om hoe ik me voel richting mijn kinderen, dan ben ik precies de moeder die ik wilde zijn. De liefde die ik voor hen voel is alleen maar groter geworden. Zij zijn nog steeds het allerbelangrijkste in mijn leven.”
“Het loslaten van mijn oudste zoon. Hij zit inmiddels in groep 8 en gaat volgend jaar naar de middelbare school. Ik zie hem veranderen van kind naar puber. Hij krijgt steeds meer zijn eigen leven, zijn eigen interesses en zijn eigen plannen. Dat is prachtig om te zien, maar ook spannend. Ik merk dat ik niet meer overal onderdeel van ben. Hij wordt zelfstandiger en heeft een wereld die steeds verder buiten mij ligt. Dan moet je erop vertrouwen dat alles wat je hem de afgelopen jaren hebt meegegeven ergens blijft hangen.”
“Gelukkig lukt dat vertrouwen geven me eigenlijk best goed. Uiteindelijk wil ik vooral dat mijn kinderen gelukkig zijn. Ze moeten leren op eigen benen te staan en ontdekken waar zij gelukkig van worden.”
“Voorheen deelde ik mijn kinderen nog wel herkenbaar in beeld. Maar naarmate er meer mensen meekeken, begon ik steeds meer de keerzijde van social media te ervaren. Niet iedereen is vriendelijk en er komen ook nare reacties voorbij. Ik heb inmiddels een behoorlijk dikke huid ontwikkeld, maar ik wil mijn kinderen beschermen. Ik vind dat zij later zelf moeten kunnen bepalen of ze zichtbaar willen zijn op internet. Dat is hun keuze, niet de mijne.”
“Ik deel mijn leven en mijn ervaring als moeder. Dat perspectief is van mij. Mijn kinderen zijn een gigantisch onderdeel van mijn leven, dus natuurlijk komen ze soms voorbij. Maar het verhaal dat ik vertel gaat over hoe ík het moederschap ervaar. Niet over hen.”
“Voordat we uit elkaar gingen, had ik het gevoel dat ik onmogelijk zonder mijn kinderen kon. Echt onmogelijk. Toen co-ouderschap vervolgens werkelijkheid werd, ontdekte ik dat het wél kon. Niet omdat ik het graag wilde, maar omdat het de situatie was. Het liefst ben ik altijd bij mijn kinderen. Dat zal nooit veranderen. Maar zij hebben net zoveel recht op tijd met hun vader als met mij. En ik zie dat ze het goed hebben bij hem. Dat geeft rust.”
“Ik probeer de positieve kant van co-ouderschap ook te omarmen. Op de momenten dat de kinderen bij hun vader zijn, kan ik me volledig op mijn werk richten. Of gewoon even niets doen zonder schuldgevoel. Dat had ik van tevoren nooit verwacht.”
“Waar ik vooral trots op ben, is dat hun vader en ik een goede manier hebben gevonden om samen ouders te zijn. Dat is niet vanzelf gegaan. Het heeft tijd gekost. Maar uiteindelijk gaat het om de kinderen. Je moet als volwassenen soms over jezelf heen kunnen stappen. Je moet het samen doen.”
“Dat had ik nooit zien aankomen. Wat me misschien nog wel het meest verrast heeft, is hoeveel je kunt houden van kinderen die niet biologisch van jezelf zijn. Dat was voor mij echt een ontdekking en een van de mooiste aspecten van een samengesteld gezin.”
“Koen heeft vier kinderen en samen kom je ineens uit op zeven. Dat is soms een complete fabriek. Zeker als we op vakantie zijn. Dan willen er zeven kinderen eten, drinken, aandacht en van alles tegelijk. Op dat soort momenten ben je vooral heel praktisch bezig. Maar het mooiste is om te zien hoe die zeven kinderen met elkaar omgaan. Natuurlijk maken ze ruzie, net als broers en zussen. Maar er is ook heel veel liefde en plezier. Het voelt echt als familie. Niet omdat iedereen bloedverwant is, maar omdat je samen herinneringen maakt en er voor elkaar bent.”
“Vooral om op mezelf te vertrouwen. Op mijn gevoel, mijn keuzes en mijn intuïtie. Dat is misschien wel de grootste les geweest. Daarnaast heeft het me nog sterker laten voelen wat écht belangrijk is. Mijn kinderen waren altijd al het belangrijkste in mijn leven, maar na alles wat we hebben meegemaakt voel ik dat nog sterker.”
“Ik hoop vooral op rust en een stabiele basis. Dat we een vaste woonplek hebben waar we ons echt thuis voelen. Met drie kinderen merk je hoe belangrijk zo’n basis is. Zolang dat nog onzeker is, brengt dat altijd een bepaalde onrust met zich mee. Als dat straks op zijn plek valt, ben ik eigenlijk heel tevreden. Ik ben gelukkig met mijn jongens, we hebben een ontzettend fijne band, ik geniet enorm van mijn relatie en het contact met mijn ex is goed. Daar ben ik dankbaar voor.”
“Dit is absoluut niet het leven dat ik elf jaar geleden voor me zag. Maar tegelijkertijd ben ik trotser op mezelf dan ooit. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen, ben meer mezelf geworden en minder onzeker. Uiteindelijk hoop ik vooral dat mijn kinderen gelukkig zijn en dat we samen die rust blijven ervaren.”
Jacqueline van Pelt blijven volgen? Dat kan via Instagram.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen