26/07/2021

Jij een kinderwens, je partner niet – of andersom

Auteur

Datum

Categorie

Share

Share on facebook
Share on linkedin

Van geliefden naar ouders gaan is een grote omslag. Van ouders van één kindje naar ouders van twee of zelfs meer kids gaan ook. Het is fijn als jullie volledig op één lijn liggen wat jullie kinderwens betreft, maar het is ook niet gek als jullie hier (tijdelijk) anders over denken. Ook als je het in het verleden eens was over de hoeveelheid kinderen of het krijgen van kinderen op zich, kan een van jullie daar anders over gaan denken. We delen ervaringen van andere moeders en stellen, die verschillend denken over hun kinderwens.

“We weten dat een kindje krijgen niet vanzelfsprekend is. Dit werd ook bevestigd door mensen in onze omgeving. Voor mijn vriend was vanaf het begin één kindje voldoende en destijd dacht ik daar hetzelfde over. Ons eerste kindje is met twintig weken geboren en daarna overleden door een infectie. We voelden de liefde en wisten allebei: we gaan voor nog een kindje om onze sterrendochter een grote zus te maken. We kregen gelukkig nog een gezonde zoon, al was de zwangerschap lichamelijk en geestelijk zwaar. Vanuit het geluk dat onze zoon ons geeft, merkte ik dat mijn behoefte voor nog een kindje groeit, terwijl dit voor mijn vriend niet zo is. Recentelijk ben ik onverwacht zwanger geraakt, maar helaas eindigde deze zwangerschap na vijf weken in een miskraam. Ik werd overvallen door alle moedergevoelens en de sterke behoefte aan nog een kindje. Ik wil het zo graag, maar weet ook dat het voor ons allebei goed moet voelen.”

“Het is een teleurstelling voor mij dat mijn man geen kinderen meer wilt. We hebben het aan het begin van onze relatie wel besproken dat we graag kinderen wilden, maar het nooit over het aantal kids gehad. Ik begrijp hoe hij zich voelt, hij begrijpt hoe ik me voel, dus we kunnen er wel over praten. Hij wil me het gevoel geven dat ik er open over kan praten met hem, maar dat vind ik toch lastig aangezien ik weet dat hij de wens niet meer heeft. Soms maak ik grapjes en zeg ik dat ik gewoon een jonge man moet vinden (mijn man is al 41). Ik heb hem ook gevraagd of hij zijn sperma wil laten invriezen. Mocht er ooit iets met hem gebeuren, dan zou ik nog wel zwanger van hem kunnen raken.” 

Natuurlijk kan het ook andersom zijn: jouw partner heeft wel een kinderwens, jij (nog) niet of niet meer. “Ik wil eigenlijk geen tweede en vind het goed zo met ons kleine vriendje van anderhalf. Ik vind de zorg voor een kind al best heftig. Doordeweeks doe ik alles alleen vanwege mijn man zijn werk. Ik heb mijn handen nooit vrij. Ik weet wel dat als onze zoon ouder is weer terugkomt, maar ik heb eigenlijk nu al behoefte aan meer tijd voor mezelf. Ik mis dat enorm. Ik ben bang dat ik er spijt van krijg als we het wel gaan proberen, ik ben bang dat ik er spijt van krijg als we het niet proberen. En: wanneer moet je ervoor gaan? Kan ik beter ‘doorpakken’ nu we toch nog in de tropenjaren zitten of kan ik beter wachten tot de oudste op de basisschool zit? Dat eerste klinkt heftig, maar in het tweede geval duurt het nog langer voordat ik mijn handen eindelijk weer vrij heb. Alles in mij schreeuwt dat ik het helemaal niet wil…”

Barrières

Het is belangrijk om bij elkaar te doorgronden wat de echte redenen zijn om nog te willen wachten met kinderen, of niet nog meer kinderen te willen. Geldgebrek, de grootte van de auto of het huis zijn (bijna) altijd redenen die erbij worden gehaald om andere barrières te verbloemen.

Die barrières kunnen van alles zijn. Bijvoorbeeld angst voor de grote verantwoordelijkheid die je krijgt zodra je ouders wordt. Je hebt de garantie dat je leven voorgoed verandert en dat kan een overweldigende gedachte zijn. “We spraken altijd over twee kinderen, daar wilden we voor gaan. Nu onze zoon bijna drie wordt, wil ik heel graag aan die tweede poging beginnen. Mijn partner krabbelt ineens terug en twijfelt of hij nog wel voor een tweede wilt gaan. Hij spreekt vaak uit ons oude leven te missen en wil niet nog meer van zijn vrije tijd op moeten geven. Ik voel me eigenlijk een beetje verraden, want we hadden toch een plan?”

Zwangerschapstraject

Een intensief zwangerschap traject of ingrijpende eerdere bevalling of kraamtijd kunnen ook een barrière zijn.

Een moeder vertelt daarover: “Onze kleine meid is nu ruim twee jaar oud en ik loop al een tijdje rond met de wens voor een tweede kindje. Mijn partner is daar heel resoluut in: hij wilt geen tweede meer. Mijn bevalling was nogal heftig. Het ging heel snel, binnen zes uur na de eerste weeën werd onze dochter geboren, maar de nageboorte kwam niet op gang en de placenta zat zo vast dat de gynaecoloog besloot om ook mijn placenta – net als mijn dochter – met een vacuümpomp te halen. Dat ging mis, want mijn gehele baarmoeder kwam naar buiten. Ik moest gelijk naar de operatiekamer. Ik had veel bloed verloren, dus mijn herstel ging langzaam, maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Ik heb het zelf allemaal niet zo bewust meegemaakt gelukkig, maar voor mijn partner was het een traumatische ervaring en hij heeft dit beeld nog steeds voor zich zodra ik begin over het krijgen van nog een kindje.”

Problemen of traumatische ervaringen in je eigen kindertijd kunnen ook een barrière zijn. Herinneringen die jarenlang zijn weggestopt kunnen ineens naar boven komen zodra jullie erover spreken om zelf een gezin te worden en dat kan allerlei emoties met zich meebrengen. Mandy vertelt hierover: “Ik moest onderzoeken waarom ik die oorspronkelijke kinderwens zo weg probeerde te drukken. Langzaam werd me duidelijk dat ik die rationele redenen gebruikte om te verbloemen wat de achterliggende reden was: angst. Ik moest erkennen dat mijn mooie idealen over hoe ik in de wereld stond konden bestaan naast mijn kinderwens. In een rap tempo pelde ik alle laagjes af en ontdekten ik angsten die daaronder zaten. Ik was bang om net als mijn moeder in de steek te worden gelaten tijdens de zwangerschap en het moederschap alleen te moeten doen. En dat vervolgens ook als heel zwaar te ervaren. Ik was bang dat mijn kind(eren) ook zou(den) opgroeien zonder vader.”

(Nog meer) kinderen krijgen is geen kleine beslissing in jullie leven, dus je zult de tijd moeten nemen om samen te doorgronden welke barrières er zijn en hoe jullie deze op willen en kunnen lossen. Soms is het lastig om dit uitsluitend met z’n tweeën te doorgronden. Dan kan het fijn of nodig zijn om deze gesprekken te voeren met vrienden, familie of een therapeut of coach.

Ik weet nu dat het heel normaal is om elkaar even kwijt te raken als je anders denkt over zo’n groots iets als het krijgen van kinderen. We kunnen er gelukkig goed over praten met elkaar, we hebben zelfs een sessie relatietherapie gehad. We groeien weer naar elkaar toe en begrijpen elkaar beter. Ik weet dat mijn vriend niet voor een kindje erbij zal willen gaan en ik weet ook dat we veel liefde voor elkaar hebben. Wat mij helpt is relativeren. Sommige mensen is het nooit gegund om een kindje vast te houden en liefde te geven. Ik ben dankbaar voor beide kids, al hoop ik diep van binnen dat mijn vriend ooit van gedachte zal veranderen.”

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief