Ik weet nog dat ik dacht: als ik hem straks in mijn armen heb, dan komt het vanzelf. De liefde, de verwondering, dat overweldigende gevoel waar iedereen het over heeft. Maar toen het moment daar was, bleef het stil. Geen roze wolk, geen tranen van geluk. Alleen stilte. En een leegte die ik niet had zien aankomen.
De bevalling was snel gegaan, een storm waar ik me doorheen had gevochten. Mijn lichaam had gedaan wat het moest doen, maar mijn hoofd kon niet volgen. Terwijl de mensen om me heen vol ontroering naar ons keken, bleef ik stil van binnen. Ik hield mijn zoon vast, maar voelde vooral verwarring. Waar was dat overweldigende gevoel waar iedereen over sprak?
In de weken die volgden, leek ik te functioneren. De kraamvisite kwam en ging. De dagen leken op elkaar, gevuld met voedingen, verschoningen en pogingen om te slapen. Maar hoe ik ook mijn best deed, rust bleef uit. Ik bleef doorgaan, op de automatische piloot, terwijl ik mezelf steeds verder kwijtraakte. Er werd voor de baby gezorgd, maar niemand zag dat ik zelf ook zorg nodig had.
Want wie durft hardop te zeggen dat je niets voelt voor je baby?
Dat je liever zou slapen dan knuffelen?
Dat je elke dag hoopt dat het morgen beter voelt?
Ik dacht dat ik de enige was. Tot ik leerde dat één op de zeven vrouwen een postnatale depressie krijgt. En dat waarschijnlijk nog veel meer moeders zich stilletjes hetzelfde voelen, zonder dat ze het durven benoemen. We praten er te weinig over. Omdat het schuurt met het beeld van de blije, trotse moeder. Omdat niemand graag hoort dat een kind krijgen niet alleen mooi is, maar ook eenzaam, confronterend en soms ronduit pijnlijk.
Fotoserie: de vele gezichten van een postnatale depressie
“Het moeilijke aan zo’n depressie is niet alleen hoe je je voelt, maar hoe moeilijk het is om daar woorden aan te geven. Je raakt zo verstrikt in je eigen hoofd, zo verdwaald in alles wat je níet meer kunt voelen, dat zelfs het zoeken van hulp onhaalbaar lijkt. De telefoon pakken, iemand bellen en zeggen: “Het gaat niet goed”. Het lijkt zo’n kleine stap, maar op dat moment voelt het als een onmogelijke klim. De wereld draait door, iedereen lijkt verder te gaan, en jij zit vast. In je hoofd. In je stilte.”
– De moeder die ik moest worden
Pas na een jaar begon er iets te verschuiven. Niet plotseling, maar in kleine, bijna onzichtbare momenten. In het besef dat ik niet alles alleen hóefde te dragen, hoe moeilijk dat ook was om toe te geven. Er kwamen steeds meer dagen waarop het iets minder zwaar voelde. Dagen waarop ik even adem kon halen, zonder die constante druk op mijn borst. Heel langzaam vond ik woorden voor wat ik voelde. En nog langzamer begon ik mezelf weer te herkennen, niet als de vrouw van vroeger, maar als iemand die opnieuw leert leven.
Liefde bleek geen bliksemschicht, maar iets wat groeide tussen de scheuren door. In de nachten dat ik zijn handje vasthield, in de ochtenden waarop hij me aankeek en glimlachte. Langzaam, maar zeker, vond ik ons.
Vandaag, drie jaar later, weet ik dat het goed is gekomen. Niet perfect, niet vlekkeloos, maar wel echt. De band met mijn zoon is diep, stevig en eerlijk. Ik voel me niet langer een vreemde in mijn eigen leven, maar iemand die haar weg heeft teruggevonden met zachtheid, met geduld, met vallen en weer opstaan.
Meer lezen: Niet direct verliefd op je baby? Ook dat hoort erbij
Ik schreef mijn verhaal op in De moeder die ik moest worden. Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te maken voor herkenning. Voor zachtheid. Voor de moeders die zich alleen voelen in een wereld vol roze wolken. Wat ik wil laten zien is dat er is geen goede of verkeerde manier om moeder te worden. Er is alleen jouw manier. En ook dat verhaal mag er zijn.
Meer lezen van Nicolien? Volg haar op Instagram: @demoederdieikmoestworden
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen