Moederschap loopt niet volgens een strak plan. Het is proberen, fouten maken en jezelf steeds opnieuw tegenkomen. Dat herkent Kirsten Hendriks, moeder van Lux (7) en Romee (3). Met twee jonge kinderen zoekt ze dagelijks de balans tussen werk en thuis, tussen ruimte geven en dichtbij blijven.
“Dat was best heftig in het begin. We wilden allebei heel graag kinderen, dus het was niet dat het ongewenst was, maar ik raakte toch eerder zwanger dan verwacht. Ik kon niet goed tegen anticonceptie, dus daar was ik mee gestopt. En dan weet je dat het kan gebeuren. Maar toen het daadwerkelijk raak was en ik met een positieve zwangerschapstest in m’n handen stond, moest ik wel even schakelen.”
“Nu, achteraf kijk ik daar anders naar. Ik geloof nu echt dat het zo heeft moeten lopen. Dat Lux precies op het juiste moment in ons leven kwam. Hij heeft me zóveel gebracht. Het moederschap schudde me echt wakker. Ik ben dankbaar dat het zo is gegaan.”
“Het heeft me echt met mezelf geconfronteerd, op een manier die ik niet had verwacht. Kinderen houden je echt een spiegel voor. Je wordt ineens geconfronteerd met jezelf, met patronen uit je eigen jeugd waarvan je eerder niet eens doorhad dat ze er zaten. Bij ons thuis was liefde vroeger bijvoorbeeld minder fysiek, en juist daardoor wilde ik het compleet anders doen met Lux. Daardoor overweldigde ik hem juist met mijn liefde, waardoor hij afstand van me nam. Het was veel te veel voor hem.
“Mijn partner zei toen: misschien moet je het iets rustiger doen, hij komt vanzelf naar je toe. Dat vond ik echt moeilijk, want het voelde alsof ik hem tekort deed. Maar toen ik dat probeerde, merkte ik dat hij zich juist fijner voelde. Hij kwam uit zichzelf naar mij toe. Dat was een moment waarop ik dacht: oké, het gaat niet alleen om wat ík wil geven, maar ook om wat hij nodig heeft.”
“Dat moment kan ik me nog heel goed herinneren. Lux was ongeveer één jaar oud en we waren op vakantie. Ik las toen voor het eerst een boek over zelfontwikkeling en dat heeft iets in gang gezet. Ik besefte me ineens: ik heb zelf de regie. Als ik iets wil veranderen in mijn leven, dan moet ik dat zelf doen. Niemand anders gaat dat voor mij doen. Dat was best confronterend, maar ook heel bevrijdend.”
“Tot dat moment was ik vooral bezig met ‘ik ben moeder’, maar toen dacht ik: ik ben meer dan dat. Wat vind ík leuk? Waar word ík blij van? Wat wil ik nog bereiken? Dat was het begin van een nieuwe fase voor mij, waarin ik mezelf serieuzer ben gaan nemen. En dan kom je op die balans: tijd voor jezelf en tijd voor je kinderen.”
“Eerlijk? Ik denk nooit dat ik daar helemaal een balans in ga vinden. Het is echt een continue zoektocht. Ik ben iemand die ambitieus is, ik wil mijn bedrijf verder opbouwen, ik heb doelen voor ogen en ik haal ook echt veel plezier uit mijn werk. Tegelijkertijd voel ik ook heel sterk dat ik er wil zijn voor mijn kinderen, dat ik die tijd niet wil missen.”
“Dus ik ben constant aan het balanceren. Soms voelt het alsof ik tekortschiet aan de ene kant, en dan weer aan de andere kant. Maar ik probeer daar steeds milder in te worden. Het hoeft niet perfect. Ik probeer bewust keuzes te maken: wanneer ben ik aan het werk, en wanneer ben ik er echt voor mijn kinderen. En als ik bij hen ben, wil ik ook écht aanwezig zijn. Dat is voor mij wel een belangrijke les geweest. Bij je kinderen zijn terwijl je continu met je hoofd ergens anders zit, werkt niet.”
“We zijn eigenlijk dichter naar elkaar toe gegroeid. We zitten heel erg op één lijn als het gaat om de opvoeding. Dat helpt enorm. We kunnen goed met elkaar praten en geven elkaar ook feedback, zonder dat het meteen escaleert. Maar we merkten ook dat je door de drukte van werk en kinderen makkelijk langs elkaar heen leeft. Dus daar hebben we afgelopen jaar bewust iets aan gedaan. We zijn samen gaan zitten en hebben besproken: wat gaat goed, wat kan beter?”
“Datenights hebben we vier maanden vooruit gepland, zodat het ook echt gebeurt. Want een relatie gaat niet vanzelf, zeker niet als je kinderen hebt. Je moet er tijd en energie in blijven steken. En daarnaast vinden we het ook belangrijk dat we allebei onze eigen dingen blijven doen. Dat houdt het ook gezond.”
“Dat onze kinderen zo verschillend zijn. Lux is gevoelig, rustig, luistert goed – dat ging eigenlijk allemaal heel vanzelf. Maar Romée is echt een totaal ander kind. Zij is temperamentvol, avontuurlijk, zit vol energie en leeft echt zonder angst. Sinds ze kan lopen, staan wij gewoon altijd aan haha. Je kunt haar geen seconde uit het oog verliezen.”
“Het maakt me ook bewust van het feit dat elk kind een andere aanpak nodig heeft. Wat bij Lux werkte, werkt bij Romee totaal niet. Dus je bent continu aan het schakelen en aan het zoeken: wat heeft dit kind nu nodig? Dat vind ik soms wel de grootste uitdaging, om daar de juiste balans in te vinden.”
“Voor mij is het allerbelangrijkste dat ze in zichzelf geloven. Dat ze voelen: ik ben goed zoals ik ben, en ik kan bereiken wat ik wil. Maar ook dat het leven niet altijd makkelijk is, en dat dat oké is. Ik wil niet dat ze denken dat ze altijd gelukkig moeten zijn. Als je verdrietig bent, mag dat er zijn. Als iets niet lukt, is dat ook oké. Ik denk dat daar juist heel veel kracht in zit.”
“En daarnaast wil ik ze echt aanmoedigen om hun eigen pad te volgen. Als zij ergens enthousiast van worden, wil ik dat ze voelen dat wij achter hen staan. Dat ze durven te dromen, maar ook dat ze weten dat het niet erg is als dingen anders lopen dan gepland. Dat ze het mooie en positieve in het leven zien, en dat moeilijke momenten er ook gewoon mogen zijn.”
Kirsten Hendriks volgen? Dat kan via Instagram.
Fotograaf: yourstoriesbykim
Femke Meines (26): “Buiten mijn zwangerschap ben ik een controlefreak, nu laat ik alles los”
Kirsten Blok: “Het moederschap is niet perfect, maar juist in die chaos zit de liefde”
Kelly van Goens zette punt achter haar kinderwens: “Ik kan eindelijk weer ademhalen”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen