In de serie How About Dad praten we met vaders over de mooie kanten en de uitdagingen van vaderschap. Eerlijke gesprekken met mannen over opvoeden, hoe je relatie verandert met komst van kids, en hoe je zelf verandert. Deze week deelt Romario Doorson zijn verhaal.
Romario Doorson begon op zijn socials ooit met sport en voeding, maar ontdekte gaandeweg dat zijn leven als vader van Zaiyen minstens zo belangrijk was om te delen. Toen hij eerlijker begon te posten over wat hem bezighoudt, kwamen onderwerpen als papa-dag, 50/50 ouderschap en de periode na de bevalling vanzelf op tafel.
Vooral zijn video over papa-dag raakte een snaar. Niet omdat Romario vindt dat een vaste dag met je kind onzin is, maar omdat hij moeite heeft met het idee dat vader zijn op één dag in de week past: “Je bent 24/7 vader. Ik geloof heel erg in 50/50.”
De reacties op zijn video’s laten hem zien dat er behoefte is aan vaders die zich uitspreken. Vrouwen bedanken hem omdat hij dingen benoemt die zij zelf vaak voelen. Mannen reageren soms kritisch, maar soms ook met: zo had ik het nog niet bekeken. Juist dat maakt voor Romario het delen waardevol: “We blijven leren. Het is een proces.”
“Ik had zeker een kinderwens, maar ik wilde niet zomaar aan een gezin beginnen. Ik vond dat we allebei eerst aan onszelf moesten werken voordat we voor een gezin kozen.
Ik probeer daar bewust in te zijn. Dat komt denk ik ook door wat ik zelf heb meegemaakt. Mijn biologische vader heb ik nooit leren kennen en vanaf het moment dat ik besefte dat een vader belangrijk was, ben ik eigenlijk altijd op zoek geweest naar een vaderfiguur.”
“Mijn moeder kwam vanuit Suriname naar Nederland toen ik vier was. Zij leerde hier Frits kennen, mijn stiefvader. Hem heb ik altijd als mijn vader gezien. Als kind was ik helemaal niet bezig met kleur of cultuur. Pas op de middelbare school kwam ik erachter: wacht eens even, er zit verschil in kleur en cultuur. Toen ontdekte ik dat ik een biologische vader had die nooit naar mij had omgekeken.
Mijn biologische vader overleed toen ik achttien was, Frits overleed het jaar ervoor. Vanaf dat moment ben ik echt op zoek gegaan naar iemand die een vaderrol kon overnemen. Ik denk dat als je je vader niet kent, je als man jezelf misschien ook niet helemaal leert kennen. Je mist toch een gedeelte van jezelf. Juist daarom wil ik er zelf zijn. Ik wil een voorbeeld zijn dat ik zelf niet heb gehad. Mijn vader was er niet. Ik wil die generatie zijn die iets doorbreekt.”
“Wij zijn in 2024 naar Suriname gegaan en hebben daar een wasi gedaan. Dat is een ritueel waarbij je lichaam wordt gewassen en gereinigd. Misschien is het bijgeloof, dat kan. Het brein is ontzettend sterk. Maar na die wasi ging ons leven ineens in een stijgende lijn. Een maand later belde mijn oma uit Suriname. Wij wisten zelf nog van niets, maar zij zei: gefeliciteerd. We vroegen: waarmee? Drie dagen later deed mijn partner een zwangerschapstest. Ze bleek zwanger.
Dat was het mooiste moment van mijn leven. Maar er was ook meteen spanning. Door haar verleden met meerder miskramen wisten we hoe kwetsbaar het was.”
“Als een hele spannende periode. Ik voelde me vaak machteloos. Ik kon het niet van haar overnemen, dus ik deed wat ik wel kon doen: haar beschermen. We lieten om de twee of drie weken een betaalde echo maken, omdat we steeds wilden weten hoe het met onze baby ging. Gelukkig ging het elke keer goed, maar in je hoofd ben je toch steeds bang dat elk klein dingetje fout kan gaan.”
“Ik had eerst gezegd dat ik niet wilde kijken. Uiteindelijk heb ik wel gekeken en ik wilde het ook zien. Het is echt een wonder dat het kan. Mijn partner was zo sterk. Ik had alleen maar bewondering voor haar.
Toen Zaiyen werd geboren, voelde ik dat niets om me heen er nog toe deed. Alles wat ik nodig had in het leven, had ik daar binnen handbereik: mijn vrouw en mijn zoon.”
“Zwaar. Echt heel zwaar. Onze relatie stond op een gegeven moment onder druk. Dat had ik niet verwacht, omdat ik steeds dacht: ik blijf, ik ben er. Hij huilde voortdurend en hij krijste van de pijn.
Na drie maanden kwam eruit dat hij koemelkallergie had. Toen hij andere voeding kreeg, kregen we een heel ander kind terug. Nu is hij vrolijk, hij lacht veel en huilt bijna nooit.”
“Omdat ik achteraf zie dat ik daar veel te weinig over wist. Er wordt gezegd: na zes weken mag je weer seks hebben. Alsof de wond dan geheeld is en alles weer normaal is. Maar dat is helemaal niet zo. Misschien is de wond geheeld, maar emotioneel en lichamelijk moet alles opnieuw een plek krijgen. Dat duurt veel langer dan zes weken.
Ik had graag vooraf meer willen weten over postpartum. Over depressie, over het lichaam van een vrouw na de bevalling. Sommige vrouwen doen er jaren over om te herstellen. Als ik dat eerder had geweten, had ik misschien meer begrip kunnen tonen en hadden we sommige conflicten anders kunnen bespreken.”
“Ik denk te weinig. Ik had vaak het gevoel dat ik niks goed kon doen. Tegelijkertijd vond ik dat ik mijn eigen emoties aan de kant moest zetten. Zij had negen maanden een baby gedragen en was net bevallen. Ik moest me op haar focussen.
Gelukkig had ik een goede vriend bij wie ik terechtkon. Als ik hem niet had gehad, had ik misschien andere keuzes gemaakt. Niet dat ik mijn partner had verlaten, dat was echt het laatste wat in me opkwam. Maar misschien had ik meer ruimte voor mezelf genomen.”
“Op dit moment beter dan voorheen. Eerst dacht ik dat ik vooral meer moest werken, zodat ik mijn gezin kon onderhouden en mijn vrouw lekker thuis kon blijven. Maar als ik meer werk, ben ik minder thuis. Daar moest ik balans in vinden.
Ik werk als zzp’er en de afgelopen maanden heb ik er bewust voor gekozen om minder te werken. Ik wil gewoon niet te veel missen. Zeker in het eerste jaar vind ik het belangrijk dat ik veel meemaak van zijn ontwikkeling.”
“Door te blijven praten. Ik ben vaak degene die dingen aankaart. Ik wil haar laten weten: het gaat nu even niet goed tussen ons en daar moeten we iets mee, want ik wil je niet kwijt.
We proberen één keer per maand een date night te plannen. Dan zijn we even alleen samen, ook al praten we binnen tien minuten alsnog over ons kind. Na een uur denk ik alweer: ik mis mijn zoon. Het is heel dubbel.”
“Een wereld met meer positiviteit en liefde. Dat klinkt misschien bijna als een fantasiewereld, want we leven in een wereld met veel onrust en haat. Maar ik hoop hem mee te geven dat hij vanuit liefde mag bewegen.
Ik weet ook dat hij waarschijnlijk met racisme te maken gaat krijgen. Ik krijg zelf soms ook online reacties als dat ‘een aap’ dit soort dingen zegt. Of mensen zeggen dat het niet normaal is dat een zwarte man er op deze manier voor zijn gezin is. Ik reageer altijd met liefde maar het is triest dat het nog steeds gebeurt.”
“Dat wij als partners en als gezin meer naar elkaar toe groeien. Dat we een eenheid vormen. Dat ik een vorm van liefde heb gevonden die ik nog nooit eerder heb ervaren. Een liefde die een bepaalde leegte in mij opvult waarvan ik niet eens wist dat ik die had.
Mijn moeder was alles voor mij. Zij is drie jaar geleden overleden. We wisten dat ze zou gaan overlijden en ik wilde zo graag dat zij oma zou worden. Dat is helaas niet gelukt. Dat is het enige waarvan ik baal. Dat ik denk: wauw, ik had zo graag gewild dat je er nog was. Dat je had kunnen zien hoe goed we het doen en hoe graag we jou hierbij hadden willen hebben.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen