Koffie drinken met zijn zoon Yuma deed Jordin Calor altijd al graag. Twee boys die samen een bakkie doen en ondertussen de leukste koffietentjes van Amsterdam ontdekken: zo ontstond Bakkie Boys.
Tegenwoordig trekt hij regelmatig met een groep vaders en hun kinderen van de ene koffieplek naar de andere. Onderweg wordt er gepraat over alles wat bij het vaderschap komt kijken, van slaapregressies en gebroken nachten tot de verdeling thuis. Soms sluiten er meer dan dertig vaders aan en zijn er zelfs vriendschappen uit ontstaan.
Jordin is vader van de 3-jarige Yuma en Sila van vier maanden. Aan How About Dad vertelt hij over de behoefte van vaders om elkaar op te zoeken, waarom hij zijn kinderen steeds minder online wil laten zien, de chaos van twee kinderen en hoe hij naast vader ook Jordin probeert te blijven.
“Het begon heel vanzelfsprekend. Ik dronk altijd al graag koffie en ging met mijn vriendin Elyse veel koffietentjes in Amsterdam af. Op een gegeven moment kreeg ik steeds vaker berichten van mannen die het leuk vonden om te zien dat ik met Yuma op pad ging. Ze zeiden: jij inspireert me om dat straks ook met mijn kind te doen. Toen dacht ik: misschien is er wel behoefte aan meer.”
Jaap startte een Dad walk Club
“Ja, ik had in New York een filmpje gezien van een event met zo’n veertig vaders en kinderen en dacht: waarom doe ik dat hier niet? Vervolgens vond ik het doodeng. Ik dacht echt: straks komt er niemand.
Bij die eerste Bakkie Walk kwamen zestien vaders. Niemand kende elkaar en je zag sommige mannen een beetje zenuwachtig aankomen. Zo van: is dit het? Moet ik nu met deze mensen gaan praten? Ik had koffie geregeld en rozijntjes voor de kinderen, die Yuma mocht uitdelen. Daarna ging het eigenlijk vanzelf.”
“Dat vond ik zelf ook grappig om te zien. Je zag vaders met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd elkaar vanzelf opzoeken. Ineens ging het over slaapregressies, nachtvoedingen of de verdeling thuis. ‘Mijn vrouw is nog met verlof en ik werk alweer, doe jij dan de nachten?’
Het stereotype is toch dat mannen dit soort dingen niet snel met elkaar bespreken. Ik merk juist dat vaders van onze generatie daar wél behoefte aan hebben.”
“Ja! Ik heb inmiddels meerdere walks georganiseerd en er zijn echt vaders die daarna contact houden. Laatst kreeg ik een foto van twee mannen die elkaar via Bakkie Boys hadden ontmoet en vervolgens met hun vrouwen en kinderen samen op het strand zaten. Dat vind ik heel tof.
De redenen waarom mensen komen zijn ook heel verschillend. Er was bijvoorbeeld een vader van 22 die niemand in zijn omgeving had met kinderen. Een andere vader had drie kinderen en merkte dat hij door zijn gezinsleven eigenlijk weinig nieuwe mensen meer ontmoette.”
“Online bereik ik de vaders, maar uiteindelijk gaat het mij er juist om dat ze elkaar in het echt ontmoeten. Dat je die telefoon even weglegt, samen een bakkie drinkt en gewoon met elkaar praat.
Daar wil ik met Bakkie Boys steeds meer naartoe. Niet alleen samen langs koffietentjes, maar bijvoorbeeld ook een boekenclub voor vaders en kinderen. Ik vind voorlezen zelf heel leuk. Ook wil ik een podcast starten waarin ik met andere vaders praat over hoe zij het vaderschap ervaren.”
“Daar ben ik wel anders over gaan denken. Hij mag best af en toe in beeld, maar ik wil hem steeds meer beschermen. Je leest natuurlijk verhalen over wat er met beelden van kinderen kan gebeuren. Daarnaast kan hij als hij negentien is ook denken: waarom staat mijn hele jeugd online?
Als hij ergens geen zin in heeft, doe ik het niet. Soms denk ik natuurlijk: dit zou leuke content zijn. Inmiddels kan ik veel makkelijker denken: jammer dan, volgende week weer. Hij is in de eerste plaats gewoon mijn kind.”
“Yuma was echt een heel makkelijke baby. We zaten enorm op een roze wolk en dachten: we nemen hem gewoon overal mee naartoe. We gingen ergens eten en dachten: hij slaapt wel in de wagen.
Op een gegeven moment merkten we dat hij toch meer behoefte had aan ritme. Tot die tijd gingen we eigenlijk gewoon tegelijk met hem naar bed. Mensen begonnen dan over een serie op Netflix en ik dacht alleen maar: wanneer kijken jullie dat dan? Ik zit ’s avonds gewoon naast mijn kind.
Toen zijn we zijn middagdutje gaan inkorten en probeerden we hem rond acht uur te laten slapen. Dat gaf ons ineens weer een avond terug. In het begin dacht ik weleens: is dit dan mijn leven vanaf nu? Maar gelukkig komt die ruimte voor jezelf sneller terug dan je denkt.”
“Met één kind dacht ik ook: dit is pittig. Nu denk ik: dat was gewoon een makkie, haha. Voor mij zit het vooral in de verdeling. Yuma roept ‘papa!’ terwijl ik met zijn zusje bezig ben, zij wil het liefst de hele dag tegen ons aan liggen, de pasta staat op het vuur en ondertussen zie je ook nog ergens een was hangen. Dan denk je soms echt: hoe doe ik dit allemaal?
Tegelijkertijd kan zo’n nacht heel zwaar zijn en word je de volgende ochtend met z’n allen wakker en denk ik: dit is ook wel weer heel gezellig.”
“Ik heb daar soms iets meer behoefte aan dan zij. Dan zeg ik echt: hallo, ik ben er ook nog. Zullen we iets samen doen? Wij hebben de regel dat we tijdens een date het eerste uur niet over de kinderen praten. Dan zijn we even Jordin en Elyse in plaats van papa en mama. Zodra dat uur voorbij is, gaat het trouwens alsnog volledig over de kinderen.
Als we geen oppas hebben, maken we thuis een soort restaurant. Telefoons weg, muziek aan, lekker eten bestellen. We hebben zelfs een keer opgeschreven welke eigenschappen we nog steeds leuk vinden aan elkaar en zijn daarna samen gaan kleuren. Het klinkt misschien een beetje suf, maar het is echt een aanrader!”
“De balans. Een goede vader zijn, aandacht hebben voor je relatie, werken, vrienden blijven zien, sporten, gezond eten, het huishouden doen en af en toe ook nog iets voor jezelf willen. Ik wilde in het begin alles tegelijk.
Nu denk ik vaker: sommige dingen komen later wel weer. Mijn vrienden kan ik volgende maand ook zien. Deze babytijd krijg ik niet terug.”
“Dat ze met een open blik naar andere mensen kijken en lief blijven. Of iemand nou in een Lamborghini rijdt of op straat zit te bedelen, behandel mensen hetzelfde. Misschien degene die het moeilijk heeft zelfs nog iets liever.
Ik wil ook dat ze weten dat ze thuis altijd alles kunnen vertellen. Dat we er voor elkaar zijn. Dat gevoel heb ik zelf vroeger niet altijd gehad en juist daarom vind ik het belangrijk dat zij dat hier wel voelen. Wat er ook gebeurt: kom ermee naar ons toe.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen