Toen Jaap vader werd van Oliver, zag het begin van zijn vaderschap er anders uit dan hij zich had voorgesteld. Geen roze wolk, maar weken van gebroken nachten en een baby die uren ontroostbaar huilde. “De eerste zes weken waren eigenlijk alleen maar overleven,” Op How About Mom delen vaders hun eerlijke ervaringen over hoe het écht is om vader te worden. Dit keer is het de beurt aan Jaap.
Naam: Jaap van den Bosch
Leeftijd: 27
Kinderen: Oliver (9 maanden)
Leefsituatie: Getrouwd met Eline (27)
Beroep: Docent
De zwangerschap zelf was al zwaar geweest. Zijn vrouw had veel last van misselijkheid en bekkenpijn en zat halverwege in de ziektewet. De bevalling duurde uiteindelijk bijna drie dagen. “Het lastigste vond ik dat ik eigenlijk alleen maar kon toekijken. Ik ben een aanpakker en kon niet zoveel.”
Hij merkte tijdens deze periode ook hoe weinig ruimte er is voor vaders om eerlijk te praten over hun rol als (aanstaande) vader en alles wat daarbij komt kijken. Dat bracht hem op een idee: een wandelclub voor vaders met kinderwagens, geïnspireerd op de Amerikaanse Daddy Stroller Club. Geen praatgroep, maar een plek waar gesprekken vanzelf ontstaan, ergens tussen een rondje wandelen en een kop koffie. De eerste editie vond onlangs plaats en was een succes. “Tijdens de wandeling was er ruimte voor klagen, kennismaken en ervaringen delen.” De tweede editie staat alweer gepland.
“De eerste dagen dacht ik vooral: is dit het? Iedereen vraagt meteen of je al op die roze wolk zit, maar wij hebben daar eerlijk gezegd nooit echt op gezeten. Oliver huilde zes tot acht uur per dag. Soms zo heftig dat hij blauw aanliep en stopte met ademen. Dan moesten we hem onder de kraan houden of hard in zijn gezicht blazen om hem eruit te halen.
Je zit dan echt in een soort overlevingsmodus. Overdag probeer je van alles: voeden, masseren, troosten maar soms werkt er gewoon niks. Dan word je bijna bang als de nacht nadert en denk je alleen maar: hoe gaan we dit weer doen? Wat me misschien nog wel het meest verraste, was mijn eigen reactie. Ik dacht echt: waar blijft dat gevoel waar iedereen het over heeft?”
“Je gaat heel erg aan jezelf twijfelen. Je hoort overal dat het fantastisch is en dat je meteen verliefd bent op je kind. Maar als dat gevoel niet meteen komt, vraag je je toch af: klopt er iets niet met mij? Mijn vrouw voelde dat trouwens ook zo. We waren daar wel eerlijk over naar elkaar. Dat hielp.
In die eerste weken sliep ik vaak met hem op de bank in de woonkamer, zodat mijn vrouw na die bevalling in ieder geval een paar uur achter elkaar kon slapen. Dat voelde ook logisch. Zij had immers een zware fysieke periode achter de rug. Je krijgt nog meer respect voor vrouwen als je vader wordt.”
“Dat ging heel geleidelijk en gebeurde ook vrij snel. Het was niet ineens een groot moment. Na een paar dagen dacht ik wel: ik weet nog steeds niet precies wat ik aan het doen ben, maar één ding weet ik wel, ik zal er altijd voor je zijn. Wat er ook gebeurt, ik regel het wel.”
“Het begin was zwaar,” zegt hij. “Echt zwaar. Maar nu merk ik steeds vaker die momenten waar iedereen het over heeft. Als ik hem ophaal van de opvang en hij begint te lachen zodra hij me ziet, denk ik: ja, dit is het. Als je me in de eerste weken had gevraagd of ik nog een tweede wilde, had ik er niet aan moeten denken. Nu voelt dat alweer zo anders.”
Die eerste periode had ook impact op hun relatie. “Je bent ineens niet alleen partners, maar ook ouders,” zegt Jaap. “En hij komt altijd op één.” Hun manier om daarmee om te gaan is vooral: blijven praten. “Mijn vrouw en ik zijn allebei vrij open. We zeggen wat we denken, ook als iets lastig is.”
Inmiddels proberen ze ook bewust tijd voor elkaar te maken. “De eerste keer dat Oliver bij opa en oma ging logeren lagen we om half acht al in bed, omdat we zo moe waren. Maar het helpt wel om af en toe weer even samen te zijn. Ook merk ik dat ik anders naar het leven kijk en hoe ik daar invulling aangeef. Vroeger probeerde ik iedereen tevreden te houden. Nu kies ik veel bewuster waar ik mijn energie in stop. Als iets me energie kost, laat maar. Die energie wil ik liever aan mijn gezin geven.”
“Heel bewust. Ik werk vier dagen en heb een vaste papadag. Mijn vrouw werkt ook en vindt haar werk belangrijk, dus voor ons voelde het logisch om het echt samen te doen. Toch merk ik dat mensen dat soms nog opvallend vinden. Als ik zeg dat ik een papadag heb, reageren mensen alsof het iets bijzonders is. Terwijl het voor mij eigenlijk heel normaal voelt.
Ik ben docent en best een planner. Ik hou van structuur. Op donderdagavond zet ik alles klaar voor mijn papadag: tas, spullen en eten. Dat geeft mij rust. Een kind leert je ook dat je niet alles kunt controleren. Soms zou ik het liefst in een glazen bol kijken: hoe gaat deze nacht? Dat loslaten is misschien wel de grootste uitdaging.”
“Toen Oliver werd geboren merkte ik dat ik eigenlijk nog geen vrienden heb die ook vader zijn. Mijn broers hebben geen kinderen en in mijn vriendengroep ben ik de eerste. Moeders vinden elkaar vaak wel via zwangerschapsgroepen of de opvang. Maar vaders spreken elkaar veel minder, terwijl je toch allemaal met dezelfde vragen zit.
Dus ik dacht: hoe mooi zou het zijn als vaders gewoon samen een rondje wandelen met de kinderwagen? Het hoeft niet meteen diep te gaan. Voor de één is het gewoon even naar buiten, voor de ander misschien een plek om iets te delen. Mijn hoop is eigenlijk heel simpel: dat vaders elkaar vinden.”
Niet iedereen reageerde positief op het initiatief. Toen Editie NL aandacht besteedde aan zijn Dad Walk Club, stroomden de reacties online binnen en die waren lang niet allemaal vriendelijk. “Online kreeg ik reacties als: ‘dit is geen man’ Dan denk ik: waar gaat dit over? Het zegt meer over die mensen dan over mij.”
Juist die reacties bevestigden voor hem waarom hij het belangrijk vindt. “Ik wil Oliver later meegeven dat hij kan zijn wie hij wil zijn. Als hij op ballet wil, dan breng ik hem. En dan doe ik zelf mee aan de voorstelling. Doe wat je gelukkig maakt”
Meer verhalen over vaderschap lezen? Bekijk How About Dad
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen