Lieve (nieuwe) mama, durf om hulp te vragen

De eerste maanden met een pasgeboren baby leer je in een korte periode ontzettend veel bij. Hoe je een luiertje goed vastmaakt, hoe je een baby (jouw baby!) in bad doet of troost, hoe je met één hand allerlei huishoudelijke taken uitvoert en hoe je functioneert op een paar uur slaap. Maar een van de belangrijkste vaardigheden die je als (nieuwe) moeder moet aanleren is deze: om hulp durven vragen.

Zeg eens eerlijk, hoe vaak komt het voor dat iemand je aanbiedt om je ergens mee te helpen en je het aanbod wegwuift? Ik gok best vaak. Hoe vaak komt het voor dat je denkt: hoe krijg ik in hemelsnaam alles gedaan wat ik wil en moet doen zonder dat ik helemaal doordraai? Ik gok ook best vaak.

We kennen het gezegde ‘it takes a village to raise a child’ en toch blijven we koppig in ons eentje in ons huis zitten. Misschien zijn we te trots, misschien zijn we onwetend. Misschien denken we dat we tekortschieten als moeder als we om hulp vragen. Misschien heeft het te maken met onze huidige samenleving, waarin we als vrouwen individualistischer zijn dan ooit. Misschien weet je niet hoe of bij wie je terecht kunt. Misschien is het een combinatie van al die dingen.

Toegeven dat je hulp nodig hebt is lastig. Aangeboden hulp accepteren eveneens. Maar lieve mama, doe het toch. Ik schrijf dit niet alleen voor jou, maar ook voor mezelf. Vraag. Om. Hulp.

Als je ontzettend graag eventjes je haar wilt wassen.
Als je gewoon even in je eentje naar de supermarkt wilt.
Als je snakt naar een warme kop koffie die je rustig op kunt drinken.
Als je geen idee hebt hoe je die stapels was weggewerkt krijgt.
Als je de behoefte hebt om weer even alleen met je geliefde te zijn, al is het maar een uurtje.
Als je weer even een nacht door wilt slapen…
Vraag dan om hulp.

Ik leer door de jaren heen – en geloof mij, ik ben er nog lang niet – dat het oké is om je kwetsbaar op te stellen, om hulp te accepteren als het wordt aangeboden. Om zelf om hulp te vragen.

Geen falen

Je hoeft niet alles onder controle te hebben, je faalt niet als je moet toegeven dat het niet allemaal lukt. Als je moeder aanbiedt om een volle wasmand voor je op te vouwen, neem het aan. Als de buurvrouw voorstelt een portie lasagne extra te koken, wuif haar aanbod dan niet vriendelijk weg. Als een vriendin voorstelt dat je je kindje daar wel eens heen mag brengen zodat jullie weer eens op date kunnen, breng je kindje dan weg en ga op die date.

Heb je een dag voor jezelf nodig? Dan is een dag extra crèche ook niet het einde van de wereld. Het maak je geen slechte moeder. Sterker nog: het maakt je een goede moeder, die weet wat ze nodig heeft om goed voor haar kinderen te (blijven) zorgen.

Zelfs al heb je geen familie in de buurt of zitten je vrienden in totaal andere levensfases (of zitten zij juist zelf ook met hun handen vol), er zijn altijd mensen om je heen die je kunnen helpen. Buren, collega’s, andere moeders op de crèche. Voel je niet bezwaard om uit te spreken dat je hulp nodig hebt. Je zult het vanzelf een keer terug kunnen doen voor iemand anders. Dan zul je zelf ervaren hoe fijn het is om iets voor een ander te kunnen doen, net zoals mensen het fijn zullen vinden om jou te helpen.