Linda schrijft op How About Mom eerlijk over het leven tussen kleuter, puber en jongvolwassene. Want soms staat er om 21:21 uur ineens een agent voor de deur. Gewoon op een doordeweekse avond.
Het is druk.
Het soort druk waarbij je al bijna de marathon hebt uitgelopen maar iemand stiekem nog een paar kilometer aan je parcours heeft toegevoegd.
Onze oudste twee kids stages in afronding en deadlines. Manlief in reorganisatie. Mijn eigen agenda die doordraait. En dan onze dappere kleine die komend schooljaar de stap naar zijn echte kleuterklas maakt.
Zo lang duurde de badsessie die avond. Gevolgd door samen boekje lezen. Gevolgd door mama Linda die bleef liggen.
Ik jou missen, zei hij. Met een pruillip zo groot als zijn gezicht. Tja, dan ben ik om hè. Bijna zelf in slaap gevallen – want na tien keer duiken en een heel verhaal ben ik ook gewoon moe – glipte ik weg zodra ik een tevreden gesnurk naast me hoorde.
Beneden plofte ik op de bank naast Paul. Stilte. Het speelgoed lag verspreid door de kamer alsof er een lokale tornado huisgehouden. Ik dacht na een drukke werkdag: laat maar. Even niks. Gewoon even niks.
21:21 uur. De deurbel. Paul doet open.
Een onbekende mannenstem. Iets over een brommer. Ik snelde naar de deur. Grote agent. Rossig haar. Ernstig gezicht. Of onze zoon weg was op de zwarte brommer?
Ja, die is net vertrokken. Ik keek naar mijn man. Mijn man keek naar mij. Wij keken samen naar de agent.
Of we hem even wilden bellen? Mijn man en ik keken elkaar nog een keer aan. Uhmm ja. Bellen dus. Paul belde. Niets. Nog een keer. Niets. Ik belde zelf; met handen die inmiddels besloten hadden te trillen als een rietje, zonder mijn toestemming.
Hi mamaaa. Direct opgenomen. Vrolijk zelfs.
Wes, je moet nu naar huis komen. Er staat een agent hier voor de deur.
Huh, hoezo dat? Gaat het om dat brandje?
Ik wist op dat moment niet wat me meer van mijn stuk bracht. De agent aan de deur of het feit dat mijn zoon blijkbaar in de buurt van een brandje was geweest en dat kennelijk heel normaal vond zo nonchalant te vermelden.
De agent nam mijn telefoon over. Brandstichting. Verdenking. Recht op een advocaat.
Mijn man en ik stonden daar. Achter ons die die ontplofte kamer met speelgoed. Om 21:21 uur. Met een agent in huis én dus een ‘verdachte’ zoon aan de telefoon. Is dit écht?!
En toen zei Wes; rustig, helder, bijna verveeld:
Meneer, ik hoor wat u zegt en ik wil daar graag op reageren. Dit moet een misverstand zijn.
En hij legde uit. De brand genaderd. 112 belletje overgenomen omdat bekenden de locatie niet goed konden beschrijven. Schoenen opzijgezet zodat ze geen vlam zouden vatten; want dat is het soort dingen dat mijn zoon doet. Brandweer de weg gewezen. Én.. zijn telefoon nog in zijn hand terwijl hij wegreed. Ja dat ook, dat klopte. Even snel de vrienden laten weten dat hij eraan kwam.
De agent luisterde. Knikte. En zei uiteindelijk: je verhaal klinkt kloppend. Geen verder onderzoek.
Blijf een volgende keer bij de plaats delict tot de politie er ook is. En blijf uit de buurt van vuur. Dat is niet goed voor je luchtwegen.
De deur ging dicht. Ik heb dat gesprek die nacht zeker acht keer afgedraaid. De dag erna ook nog. En Paul? Die sliep als een blok… Mannen.
Agenda. Afspraken. Gewoon doorgaan. Tot mijn dochter appte. Vanuit een andere stad.
Mam. Ik heb een probleem, een heel groot probleem.
Sleutels kwijt. Fiets op het station. Of in de trein. Of ergens in een parallel universum waar ook al mijn sokken naartoe gaan.
Ik liep naar het station. Alle fietsen langs. Die van haar stond uiteraard pal voor de ingang; echt als allerlaatste vond ik haar fiets. En… natuurlijk géén sleutels.
Wat nu mam?
Tja wat is handig? NS bellen? Uitleggen?
Ja lijkt me goed. Moet ik dat zelf doen?
Ja. Jij weet het beste waar je zat en hoe je sleutels eruitzien mop.
Ze belde. Mailde. Drie minuten later: gevonden. En natuurlijk had ik het ook kunnen doen. Maar dan had zij het niet geleerd.
Én eerlijk gezegd had ik ook gewoon even geen zin meer; never a dull moment in huize Baerveldt.
Een agent aan de deur rond half tien ‘s avonds. Sleutels in een trein. Een pruillip die je compleet inpakt voor je er erg in hebt.
Maar… je hebt wel een keuze in hoe je ermee omgaat. Rustig blijven als de spanning oploopt. Loslaten als een ander het beter kan. Blijven liggen als iemand je nodig heeft. Én je masseur op snelkeuze zetten, zodat je die vaker bezoekt dan je huisarts.
Dat is het werk. Elke dag opnieuw. Tussen kleuter, puber en jongvolwassene in.
Over de gastauteur
Ik ben Linda. (Pleeg)ouder met pen, voormalig jeugdverpleegkundige, NLP-trainer en -coach, én coördinator bij Buurtgezinnen; waar we geloven dat opvoeden een dorp vraagt, en buren koppelen die dat dorp voor elkaar worden.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen