Op How About Mom schrijft Linda over haar ervaringen. Als moeder, pleegmoeder, oud jeugdverpleegkundige, NLP-trainer en -coach en coördinator bij Buurtgezinnen. Eerder schreef ze over hoe haar pleeggezin begon.
Hij sliep.
Eindelijk. Na drie glazen water, twee plassessies, één keer het knuffelkonijn kwijt én een uitgebreide discussie over waarom het donker ‘s avonds gewoon donker mag zijn.
Hij sliep.
Ik ook bijna.
En toen ging de voordeur open.
Mijn zoon van 19 en zijn vrienden hebben één stand: aan. Geen tussenpositie. Geen zachte landing. Ze kwamen binnen zoals mensen binnenkomen als ze vergeten zijn dat er ook nog andere mensen wonen; lachend, stampend, met chips in drie smaken en de energie van iemand die om half elf nog helemaal moet beginnen.
Mijn dochter van 16 met haar vriendinnen deed daar nog een schepje bovenop. Zij had namelijk nóg iemand meegenomen. De vriend van haar broer. Die inmiddels meer dan een vriend is; wat bij aankondiging in dit gezin niet onopgemerkt voorbijging.
Die arme jongen moest een heuse ballotagecommissie doorstaan. Mijn zoon. Zijn beste vrienden. Samen. Georganiseerd ook, want dat blijken ze ineens te zijn als het erop aankomt.
Hij heeft het overleefd. Hij mag er zijn.
Ik keek naar het plafond.
Nog een plafond verder lag een kleuter van net vier die eindelijk sliep.
Dit is mijn leven.
Ik ben Linda. (Pleeg)ouder met pen. Ik combineer zorg, taal en soms wat lichte paniek tot iets dat op wijsheid lijkt.
Een zoon van 19 die zijn eerste liefde ontdekt heeft en dat vooral non-verbaal communiceert. Een dochter van 16 die verliefd is op de vriend van haar broer; wat in dit huis diplomatieke kwaliteiten vereiste van iedereen, inclusief mijzelf. En een pleegzoon van vier die de wereld in grote ogen opneemt en vragen stelt waar geen handleiding voor bestaat.
Die avond fluisterde ik op een toon die ouders kennen – zo’n toon die tegelijk lief én levensgevaarlijk is – dat ze het een beetje rustiger aan moesten doen. Vanwege de slapende kleuter.
Ze keken me aan met die blik. Die blik van: zij begrijpt ons niet.
Ik begreep ze perfect. Ik was zelf ook ooit 19. Ik wist nog hoe het voelde als de avond nog helemaal open lag en iemand je vroeg om stiller te zijn.
Maar ik was ook de vrouw die net drie kwartier had onderhandeld met een kleuter over de duisternis.
Dus.
Hij sliep de hele nacht door. De pubers ook, uiteindelijk; ergens rond drie uur, op de bank, met chips die ze niet hadden opgemaakt.
En ik lag daartussen in. Letterlijk en figuurlijk.
Moeder van een jong-volwassene die liefde ontdekt. Moeder van een tiener die dat ook doet, op haar eigen ingewikkelde, prachtige manier. Pleegmoeder van een kleuter die de wereld in grote ogen opneemt en vragen stelt waar het script met antwoorden nog van ontbreekt.
Dit is de fase waar geen boek je op voorbereidt. Niet omdat het te zwaar is; maar omdat het veel tegelijk is. Te grappig, te teder, te uitputtend, te mooi.
In deze serie op How About Mom schrijf ik daarover. Over het leven tussen de generaties in. Over hechting en loslaten, over pubers en kleuters, over een systeem dat soms meebeweegt en soms knarst. Over de momenten die je niet had zien aankomen en die je toch veranderen. Over werk.
Warm. Soms scherp. Af en toe met een glimlach; omdat humor soms de enige manier is om iets te dragen zonder eronder te bezwijken.
Over de gastauteur
Ik ben Linda. (Pleeg)ouder met pen, voormalig jeugdverpleegkundige, NLP-trainer en -coach, én coördinator bij Buurtgezinnen; waar we geloven dat opvoeden een dorp vraagt, en buren koppelen die dat dorp voor elkaar worden.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen