Ramon Windt: ‘Mijn dochter werd een kompas in mijn leven’

Ramon Windt is vader van drie kinderen en maakte in zijn leven een flinke omslag. Jarenlang draaide alles om presteren. Eerst als fanatiek wielrenner, later bij de marine. Toen hij op zijn 25ste onverwacht vader werd, veranderde langzaam zijn kijk op wat hij belangrijk vond.

Inmiddels werkt Ramon vanuit huis als personal trainer en coach en heeft hij zijn werk bewust om zijn gezin heen gebouwd.  Aan How About Dad vertelt hij over de komst van zijn oudste dochter, zijn tijd bij de marine en hoe hij opnieuw moest ontdekken wat zorgen, liefde en mannelijkheid voor hem betekenen.

Wilde je altijd al vader worden?

“Ja, ooit wel. Alleen kwam mijn oudste dochter op een moment waarop ik er totaal niet klaar voor was. Ik was 25, zat bij de marine en wist eigenlijk totaal niet wat ik met mijn leven wilde. Mijn droom om professioneel wielrenner te worden was voorbij en de relatie met haar moeder liep eigenlijk al ten einde. Toen bleek ze zwanger te zijn. Mijn eerste gevoel was paniek: wat ga ik nu doen?”

Wat veranderde er toen je dochter werd geboren?

“Ze werd echt een soort kompas in mijn leven. Daarvoor leefde ik heel snel. Veel feesten, slecht voor mezelf zorgen en vooral niet te veel stilstaan bij wat ik voelde.

Ik reed vroeger bijvoorbeeld gerust met 180 kilometer per uur naar de kazerne. Dat deed ik nadat ik een kind had gekregen niet meer. Ineens besef je dat je iemand hebt om voor thuis te komen en dat het niet meer alleen om jou gaat. Ik was behoorlijk zelfdestructief. Ik denk dat mijn leven er zonder haar heel anders uit had kunnen zien.”

Voelde je je meteen vader?

“Ja, dat ging eigenlijk heel natuurlijk. Alleen wil dat niet zeggen dat ik toen ook al de vader was die ik nu ben. Ik zat nog midden in mijn eigen zoektocht en was door mijn werk veel weg. Als ik in het weekend thuis was, was ik er voor mijn dochter. Toch leefde ik nog heel erg in die stand van doorgaan en verantwoordelijkheid nemen. Echt bewust nadenken over hoe ik het vaderschap wilde invullen, kwam pas later.”

Je kreeg later met je huidige vrouw nog twee kinderen. Was dat anders?

“Bij mijn zoon en jongste dochter heb ik alles van A tot Z meegemaakt. Ik was veel meer thuis en mijn vrouw en ik hebben het echt samen gedaan.

Mijn schoonvader zat ook bij de marine en was vroeger veel weg. Mijn vrouw Niké heeft me verteld wat zij daardoor in haar jeugd heeft gemist. Dat heeft zeker meegespeeld. Ik wist dat ik niet mijn hele leven bij de marine wilde blijven. Ik dacht: ik wil gewoon thuis zijn.”

Je koos er daarna een periode bewust voor om de zorg voor de kinderen op je te nemen. Hoe was dat?

“In het begin vond ik vooral de reacties van anderen heftig. Je krijgt opmerkingen als: je moet toch eens een man zijn en voor je gezin zorgen? Zit je een beetje thuis? Sommige mensen zeiden dat rechtstreeks, andere dingen hoorde ik achteraf. We zijn ook vriendschappen kwijtgeraakt.

Ik heb nooit getwijfeld aan onze keuze, maar ik ging gesprekken en confrontaties wel uit de weg. Ik had geen behoefte om mijn verhaal uit te leggen aan mensen die onze keuze bij voorbaat al afkeurden. Mijn vrouw had een goede baan en wij besloten samen dat ik de zorg voor de kinderen op me zou nemen. Vanuit daar heb ik rustig mijn eigen bedrijf opgebouwd.”

Je kwam uit een behoorlijk masculiene wereld. Moest je opnieuw ontdekken wat ‘zorgen voor je gezin’ voor jou betekende?

“Zeker. Mijn voorbeelden, mijn vader en later ook de marine, lieten vooral één kant van mannelijkheid zien. Presteren, doorgaan en sterk zijn. Ik heb ontdekt dat die kant niet altijd, en zeker niet voor iedereen, de juiste hoeft te zijn.

Mijn vrouw Niké heeft mij eigenlijk pas echt geleerd wat liefde is en hoe je die kunt geven en ontvangen. Ik moest zelfs leren hoe liefdevol voor mezelf zorgen eruit mocht zien. Ik ben daardoor ook anders gaan kijken naar ‘zorgen voor je gezin’. Voor mij betekent dat niet alleen geld verdienen. Het kan juist ook betekenen dat je er bent voor jezelf, je vrouw en je kinderen. Dat geeft me ontzettend veel voldoening.”

Zie je dat ook terug in je werk?

“Inmiddels werk ik vanuit huis en heb ik mijn gym hier. Daardoor kan ik mijn werk om mijn gezin heen bouwen. Ik wil niet alleen maar klanten achter elkaar plannen en zoveel mogelijk uren draaien.

Ook in mijn werk zorg ik in zekere zin voor anderen. Ik probeer mensen vooral te leren om goed voor zichzelf te zorgen, zodat ze er vervolgens ook voor iemand anders of voor hun gezin kunnen zijn.”

Wat vind je het moeilijkste aan vader zijn?

“Echt aanwezig zijn. Je kunt met je kinderen spelen, maar ondertussen met je hoofd met werk bezig zijn of toch steeds je telefoon pakken.

Als ik met mijn kinderen speel, probeer ik mijn telefoon daarom ergens anders neer te leggen. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Ik ben ook gewoon weleens overprikkeld. Dan zeg ik tegen mijn kinderen dat papa even rust nodig heeft. Ik wil ze laten zien dat gevoelens er mogen zijn en dat je ook je grens mag aangeven.”

Is dat anders dan hoe jij zelf bent opgegroeid?

“Ik ben zonder veel sociaal-emotionele veiligheid opgegroeid. Mijn ouders waren ondernemers en veel weg. Er was thuis veel spanning. Ik heb een tijd heel sterk gevoeld: ik wil het precies tegenovergesteld doen.

Dat probeer ik inmiddels wat meer los te laten. Alles wat ik heb meegemaakt, heeft me uiteindelijk ook gevormd. Ik wil vooral dat mijn kinderen weten dat ze bij ons alles mogen voelen en zeggen.”

Wat heeft het vaderschap jou gebracht?

“Ik durf wel te zeggen dat ik nu mijn mooiste leven leid. Omdat ik er voor mijn kinderen ben, voor mijn vrouw en we echt samen leven als gezin.

Dat betekent niet dat alles altijd goed gaat. Ik ben zelf ook nog steeds bezig om dingen te leren. Alleen weet ik inmiddels veel beter wat ik wel en niet wil. Ik wil niet mijn hele leven rammen, rammen, rammen en uren maken. Ik wil aanwezig zijn.”