Romano Haynes groeide op zonder zijn vader en had daardoor geen vanzelfsprekend voorbeeld van hoe een betrokken vader eruitziet. Toch leek het vaderschap hem, toen zijn dochter Zaya werd geboren, opvallend natuurlijk af te gaan.
Het viel de verloskundige tijdens de bevalling en de kraamweek zodanig op hoe betrokken en initiatiefrijk Romano als vader was, dat hij door haar werd uitgenodigd om dit met andere vaders bij hen in de praktijk te komen delen.
Zo werden de Vadersessies geboren: een maandelijkse bijeenkomst voor aanstaande vaders en vaders. Dit groeit uit tot een platform voor niet alleen vaders, maar ook mannen die in kwetsbaarheid willen delen en verbinden.
Binnenkort start hij vanuit de Vadersessies met online mannenbijeenkomsten rond het thema kracht in kwetsbaarheid. Twee keer per maand wil hij mannen een vaste plek bieden om ervaringen te delen, vragen te stellen en van elkaar te leren. In How About Dad vertelt hij er meer over.
“Vader worden was voor mij een enorme transformatie. Er kwamen allerlei vragen omhoog. Ben ik hier wel klaar voor? Heb ik emotioneel genoeg opgeruimd om voor een ander mens te kunnen zorgen? Ik was bang om het verkeerd te doen. Dat je een vader wordt voor wie je kind later in therapie moet, om het maar zo te zeggen.
Mijn partner maakte lichamelijk en emotioneel een grote verandering door. Ik vroeg me af: wat gebeurt hier allemaal en hoe navigeer ik daarbij? Ik wilde daar met andere mannen over praten, maar merkte dat daar nauwelijks een plek voor was.”
“Als ik vroeger aan ouderschap dacht, dacht ik aan een moeder. Ik ben opgegroeid met een alleenstaande moeder, dus dat was mijn beeld. Als kind heb ik mijn vader niet bewust gemist. Mijn moeder was er en ik voelde me gezien. Je kunt moeilijk missen wat je niet kent.
Tijdens de zwangerschap merkte ik wel dat ik geen beeld had van hoe een vader in die eerste fase liefde geeft of aanwezig is. Er lag als het ware een leeg canvas voor me. Dat was spannend, maar gaf me ook de vrijheid om het vaderschap zelf in te kleuren. Daar werd ik enthousiast van.”
“Ik stond er niet naast, ik voelde me echt onderdeel van de bevalling en wist intuïtief hoe ik mijn partner kon ondersteunen. Ik ademde met haar mee, gaf tegendruk op haar rug en ben in mijn boxershort bij haar in het bevalbad gestapt.
Toen Zaya werd geboren, heb ik keihard gehuild. Het was een enorme ontlading. Mijn vrouw leefde, mijn kind leefde en het was gelukt. Ik voelde meteen: dit is mijn kind en ik ben jouw vader. Natuurlijk moesten we wennen aan ons nieuwe leven, maar niet aan het idee dat ik vader was. Dat was vanaf het eerste moment duidelijk.”
“Het kan natuurlijk voor iedereen anders zijn, maar ik had graag willen weten hoe ontzettend zwaar de eerste weken na de geboorte kunnen zijn, wat de postpartumperiode inhoudt en wat daar allemaal bij kan komen kijken. De eerste twee weken sliepen wij nauwelijks, voelden we ons zombies en dachten we: hoe gaan we dit redden als het nog langer gaat duren?
Het ouderschap wordt vaak romantisch voorgesteld. Die mooie kant bestaat, terwijl het je tegelijkertijd enorm kan uitdagen. Je vrijheid verandert en soms herken je jezelf of je partner nauwelijks. Het is belangrijk om als ouders die verbinding met elkaar niet kwijt te raken. Het kan prachtig zijn, terwijl je het ontzettend zwaar hebt. Over die werkelijkheid moeten we eerder en eerlijker praten.”
“Ik begon met drie vragen: hoe gaat het met je, waar ben je dankbaar voor en welke angst draag je met je mee? Ik zag mannen dan vaak denken: oh, dit mag ook over mij gaan. Wat fijn eigenlijk. Aan moeders wordt tijdens de zwangerschap voortdurend gevraagd hoe het met ze gaat. Bij mannen gebeurt dat veel minder. Van hen wordt verwacht dat ze stevig staan en alles op orde hebben.
Ik deelde daarom eerst zelf wat ik moeilijk vond. Zodra mannen merkten dat niemand hen uitlachte of veroordeelde, veranderde de sfeer. Zo vertelde een man hoeveel het jarenlange vruchtbaarheidstraject met zijn gevoel van mannelijkheid had gedaan. Een ander zei dat hij zijn vrouw niet meer herkende en niet wist hoe hij daarmee om moest gaan.”
“Zodra mannen merkten dat niemand hen uitlachte of veroordeelde, veranderde de sfeer.”
“Veel mannen willen hun partner niet belasten. Ze denken: zij draagt het kind, dus ik houd mijn angst voor mezelf. Van jou wordt verwacht dat je de sterke pilaar van het gezin bent. Gesprekken met vrienden blijven vaak aan de oppervlakte. Een vriend zonder kinderen begrijpt bovendien niet altijd wat je doormaakt.
Tijdens de Vadersessies voelen de mannen zich gezien, gehoord en gedragen. Daardoor kunnen zij thuis een stevigere pilaar zijn, omdat ze niet meer alles alleen hoeven te dragen. Dat geeft opluchting en motivatie.
Ook na de sessies blijft die verbinding bestaan. Zo delen de mannen in een WhatsApp-groep wanneer de baby’s zijn geboren, wordt er voor elkaar gekookt en worden er vragen gesteld en uitdagingen gedeeld.”
“Ik heb veel meer compassie gekregen voor ouders en voor mensen in het algemeen. We dragen allemaal grote verhalen met ons mee. Iets wat er van buitenaf gemakkelijk uitziet, kan iemand enorm veel kosten.
Ik heb ook geleerd dat moeilijke perioden vaak fases zijn. Wanneer je er middenin zit, kun je denken dat je relatie niet klopt of dat iets moet stoppen. Dan hoor je van een andere vader dat hij hetzelfde heeft meegemaakt en denk je: gelukkig, dit hoort er soms bij.”
“We zijn allebei ondernemers en geven Zaya samen thuisonderwijs. De verdeling is niet altijd perfect, dus we blijven afstemmen wat bij ons gezin past.
Die keuze begon al tijdens de zwangerschap. Ik zou meedoen aan een groot theaterproject dat samenviel met de geboorte. Toen mijn partner vroeg hoe aanwezig ik wilde zijn, voelde ik: ik wil bij mijn kind zijn. Daarom heb ik het project afgezegd.”
“Ja, zeker. Zaya is zes en heeft nu al een betrokkenheid van mij ervaren die ik zelf nooit heb gekend. Mijn vader kwam pas rond mijn elfde in mijn leven. Dat betekent niet dat ik denk dat ik er al ben. Ouderschap haalt oude patronen naar boven. Ik wil mezelf daarom blijven bevragen en ontwikkelen.”
“Blijf ruimte maken om zelf te spelen en verlies je eigen leven niet. Blijf nieuwe dingen doen en tijd met jezelf doorbrengen. Je doet je gezin niet tekort door de relatie met jezelf te blijven voeden.
En blijf aandacht geven aan je relatie. Ik heb zelf soms te veel gehoopt dat mijn partner vanzelf zou aanvoelen wat ik nodig had. Blijf elkaar uitnodigen en herinner je partner aan de persoon die zij naast het ouderschap nog steeds is.
Ook als steunpilaar van het gezin heb je vragen, twijfels en kwetsbaarheden. Daar mag ruimte voor zijn. Je hoeft het niet alleen te doen.”
Jaap begon de Dad Walk Club: ‘Mijn hoop is simpel: dat vaders elkaar vinden’
Faizi Nazir: ‘Een kind moet voelen dat alles bespreekbaar is’
Romario: “Ik wil een voorbeeld zijn dat ik zelf niet heb gehad”
Willem van Sas: ‘Ik hoop vooral dat mijn dochters mij blijven vinden’
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen