Op 15 november was het Wereld Prematurendag. In Nederland werden in 2024 ruim 10.700 baby’s te vroeg geboren, vóór 37 weken zwangerschap. Ook Noé, de dochter van Romy Grotenhuis en haar partner Tim, kwam te vroeg ter wereld. Ze werd met 31 weken geboren, woog 810 gram en paste op de hand van haar vader.
Vanuit de behoefte om dat gevoel te bewaren en met anderen te delen, begon Romy MiniMensje: zachte herinneringspopjes op het geboortegewicht van je kindje.
Hoe begon jouw zwangerschap?
‘Tim en ik waren nog niet zo lang samen toen ik onverwacht zwanger bleek. Ik was al tien weken. Bij de verloskundige bleek mijn bloeddruk veel te hoog en moest ik meteen naar het ziekenhuis. Ik maakte me zorgen: gaat dit wel goed? Eigenlijk was het vanaf het begin van de zwangerschap spannend.’
Wat gebeurde er na de NIPT-test?
‘Het AMC belde dat ze een aanwijzing voor trisomie 22 hadden gevonden. Ik moest de volgende dag langskomen. Ik schoot in paniek en ben gaan googelen. Daar werd ik alleen maar banger van. Een vruchtwaterpunctie moest uitwijzen of de afwijking in ons kindje zat. Daarna moesten we weken wachten. Uiteindelijk bleek de afwijking in de placenta te zitten. Ondertussen groeide onze baby nauwelijks.’
Hoe ging je met die onzekerheid om?
‘De vooruitzichten waren op een gegeven moment zo slecht dat we ons moesten voorbereiden op een stilgeboorte. We spraken met een maatschappelijk werker en waren bezig met een uitvaartverzekering. Tegelijkertijd wilde ik een naam bedenken en spulletjes kopen. Ergens probeer je toch een soort van zwanger te zijn.
Werken lukte niet meer. Mensen zeiden lief: het komt wel goed. Dan dacht ik: hoe weet jij dat? Uiteindelijk heb ik me steeds meer thuis opgesloten.’
Je bereikte tegen de verwachting in toch de 24 weken. Hoe ging het daarna?
‘De vraag was of we de 24 weken en de 500 gram zouden halen. Daar zag het eerst niet naar uit, maar het lukte toch. Alleen kwam toen de volgende onzekerheid: wanneer zou ze geboren worden en hoe zou ze eruit komen?
Bij een controle kon ik kiezen: thuis afwachten of opgenomen worden. Ik wilde blijven. Thuis trok ik de onzekerheid niet meer. Het leek erop dat de bevalling snel zou komen, maar ik heb het nog zes weken volgehouden.
Mentaal was dat zwaar, zonder je partner en met een vreemde naast je, achter een gordijntje. Uiteindelijk vroeg ik om een kamergenoot die ook langer moest blijven. Dat scheelde zoveel: eindelijk iemand met wie ik dit kon delen.’
Wat herinner je je van Noé’s geboorte?
‘Haar hartslag had vaker dipjes, maar die dag besloten ze dat ze gehaald moest worden. Ik moest Tim bellen. Toen ze tijdens de keizersnede geboren werd, huilde ze hard. Dat had ik niet verwacht. Ze had zelfs een Apgar-score van 9, dat was heel goed.
Ze was 29 centimeter, met een bijna doorzichtig huidje. Ze werd even getoond en daarna meegenomen. Tim ging met haar mee. Zelf lag ik op de uitslaapkamer zonder te weten hoe het ging. Ik wilde gewoon iets horen. Gelukkig zagen de eerste onderzoeken er goed uit. Maar ze was nog zo klein en kwetsbaar.’
Hoe beleefde je de tijd op de NICU?
‘Ondanks alle spanning voelde de NICU ook vertrouwd en liefdevol. Noé was zo klein dat het prikken voor een voedingslijn steeds niet lukte. Dan hoorde ik haar huilen en dacht ik: als dat niet lukt, gaat ze het dan redden?
Op dag vijf stopte ze met ademen. Alle toeters en bellen gingen af. Ik dacht: dit is het. Ik appte Tim in paniek, maar ze waren er zo snel bij dat het alweer goed ging voordat hij er was. Daarna schrok ik van ieder piepje.
Tien weken lang moesten we haar iedere avond achterlaten. Ik voelde ook niet meteen die band. Ik dacht: is dit mijn kind? Waar is die liefde? Daar had ik veel moeite mee.’
Hoe voelde je je toen ze naar huis mocht?
‘Voor mij begon het moeilijke stuk toen pas echt. Noé woog ongeveer twee kilo, had reflux en was snel overprikkeld. We moesten iedere week terug naar het ziekenhuis, soms twee keer.
Veel mensen denken: je kindje is thuis, nu is alles goed. Maar zo voelde het niet. Ik kreeg een postpartum depressie. Steun vond ik vaak bij andere premature moeders. Je begrijpt elkaar zonder alles uit te hoeven leggen.’
Vanuit welke gedachte begon je MiniMensje?
‘Ik ben creatief en wilde iets maken. Zelf wilde ik bewust voelen en niet vergeten hoe klein Noé was. Ook wilde ik anderen laten voelen: kijk hoe licht mijn dochter was. Kijk wat voor impact dit heeft. Een gewicht noemen zegt niet iedereen iets.
Ik maakte een zacht popje en zette het op Instagram. Er was nog geen duidelijk prototype en er meldden zich al vijftig moeders. Inmiddels hebben we rond de 250 bestellingen. Elk popje maak ik met de hand en verzwaar ik tot het geboortegewicht.’
Wat betekenen de reacties van ouders voor je?
‘Ik heb het geluk dat Noé er nog is. Daarom vond ik het aanvankelijk moeilijk om iets aan te bieden aan ouders die hun kindje verloren. Maar juist van hen kwamen veel aanvragen.
Een moeder kreeg een tweeling van wie één meisje overleed. Met de popjes kon ze haar meisjes weer samen zien. Later kan ze haar dochter laten voelen: zoveel woog jouw zusje. Een andere moeder slaapt ermee, omdat het haar helpt. Dat had ik nooit bedacht. Van de mails en filmpjes waarin ouders hun pakketje openmaken, zit ik soms te huilen achter mijn bureau.’
Hoe gaat het nu met jullie?
‘Noé is bijna 2 en een enorme kletskous. Ze moet nog aankomen en blijft onder controle, maar ze doet het fantastisch.
Zelf krijg ik nog hulp. Alles komt nu pas binnen. Rond haar eerste verjaardag stond ik nog in de overlevingsstand. Nu kan ik al huilen bij het idee dat ze straks twee wordt.
Andere ouders wil ik meegeven: het hoeft niet in één keer mooi te zijn. Dat je kindje thuis is, betekent niet dat het met jou meteen goed hoeft te gaan. Forceer dat niet. Je verdient hulp, tijd en steun.’
Naast de herinneringspopjes vind je bij MiniMensje ook handgemaakte octopusjes, gehaakt door een andere NICU-moeder. MiniMensjes worden ook gemaakt voor voldragen baby’s.



