postpartum depressie angst
21/06/2022

Mijn verhaal: ‘Ik wil dit niet, ik wil haar niet’ dacht ik toen mijn dochter werd geboren

Auteur

Datum

Categorie

Share

Bij het horen van een postpartum depressie wordt er vaak een beeld geschetst van een overweldigde moeder met een huilende baby. Maar het is zoveel meer dan dat… Graag deel ik mijn verhaal met jullie over de periode dat ik moeder werd, maar daarmee mezelf kwijt raakte. Een periode waarin ik geen geluk voelde, maar in plaats daarvan onzekerheid, paniek en angst. De periode van mijn postpartum depressie.

Ik hoop dat ik, door het delen van mijn verhaal, een klein beetje steun kan bieden aan moeders die op zoek zijn naar herkenning…. of bijvoorbeeld een partner die het probeert te begrijpen. Een aantal woorden waardoor je je eventjes niet zo eenzaam of gek voelt. 

Totale onmacht

Voordat ik begon aan het moederschap was ik een nuchter, stabiel persoon. Ik was vrolijk en vol levenslust. Hoe ik mij na de geboorte van minimeisje voelde, was dan ook wel een enorme omslag. 

Toen ik zwanger was verwachtte ik dat ik enorm veel liefde te geven had aan mijn kindje. Maar het bleek anders te gaan. Vanaf het moment dat de baby was geboren, werd ik totaal overspoeld. Niet door liefde, of door dat ‘moedergevoel’, maar juist door totale onmacht. Wanneer ik eerder nog benieuwd was naar onze baby en haar graag wilde ontmoeten, wilde ik haar van het andere moment helemaal niet meer. Vanaf het moment dat ze op de wereld kwam dacht ik “ik wil dit niet, ik wil haar niet”….  Hier schaam ik me enorm voor. Nog steeds. Ik had toch echt verwacht, zoals ik altijd overal gehoord had, dat ik op een roze wolk zou zitten vanaf de eerste minuut.

De naarste gedachten over de baby

In de kraamweek voelde ik al snel dat er iets niet helemaal goed zat. Ik leefde op de adrenaline. Ik heb van deze periode eigenlijk alleen de zorgen onthouden en het vervelende, zware gevoel dat ik had. Liefde voelde ik ook niet. Nadat de kraamzorg wegging, kwam de angst om alleen met minimeisje te zijn. De paniek werd steeds erger. Ik had de naarste gedachten over de baby en droomde ook verschrikkelijke dingen. Ik sliep de eerste nachten helemaal niet en het slapen bleef daarna erg moeilijk. Ik sliep al snel apart van minimeisje en haar papa.

Uiteindelijk heeft het wel een jaar geduurd voordat ik en mijn partner weer in één bed sliepen.  Momenten dat het moeilijk was, bijvoorbeeld wanneer de baby veel moest huilen, resulteerde voor mij in paniekaanvallen. Angst, angst en nog meer angst. Ik durfde lange tijd niet goed met haar alleen te zijn. Zeker niet in de nacht. Ik was obsessief met haar slaapjes bezig, en werd er gek van. Ik kreeg angst voor haar slaap, maar ook voor mijn eigen slaap. 

Een riem om mijn keel, een baksteen op mijn borst

Mijn vriend werkte tijdens de lockdown aan een sta-bureau met minimeisje op zijn borst in de draagzak. Beter kun je het toch niet krijgen, zoveel steun van je partner? Voor mij voelde het op dat moment niet zo. Ik was hem niet dankbaar, want dankbaarheid kon ik helemaal niet voelen. Hij was gelukkig wel echt een enorme steunpilaar in ons gezin. Ik kon op hem leunen en hij was eigenlijk vanaf moment één een fantastische papa, dit kan ik nu gelukkig ook inzien. Covid kwam in deze situatie misschien goed uit, maar ik denk ook dat het invloed heeft gehad op mij als nieuwe moeder en mee heeft gedragen aan mijn depressie. 

Ik had letterlijk elke dag het gevoel alsof er een riem om mijn keel zat en een enorme baksteen op mijn borst. Deze combinatie met minimeisje veel in de draagzak op mijn borst was voor mij enorm benauwend. Ik vluchtte op elk moment dat ik kon naar buiten. Het voelde alsof er een enorme golf over mij heen kwam vanaf het moment dat onze dochter er was. Een tsunami eigenlijk. De golf bleef maar voortduren en ik zat er onder en het lukte maar niet om naar boven te komen hoe hard ik ook zwom of mijn best deed.

Diagnose postpartum depressie

Ik zocht hulp bij de huisarts, omdat ik het echt niet meer wist. Ik voelde me daar totaal niet serieus genomen, maar hij stuurde me door naar de praktijk ondersteuner. Daar kreeg ik een lijst met psychologen die ik zelf kon bellen. Ik voelde me totaal niet in staat om dit te doen, maar deed het toch. Ik wist dat ik dit moest doen, voor mijn dochter, maar natuurlijk juist voor mezelf. Bijna alle praktijken hadden een patiëntenstop of lange wachtlijst. Het was geen optie om zo lang te wachten, dus ben ik zelf verder gaan zoeken. Uiteindelijk heb ik hulp gevonden bij een praktijk die gespecialiseerd is voor vrouwen met psychische klachten na de bevalling. Zij stelde ook de diagnose postpartum depressie. Hier heb ik ook EMDR gehad waarmee het scherpe randje van mijn bevalling er in iedergeval af was. Hierna heb ik nog 7 maanden schema therapie gevolgd. 

Ik weet dat ik van haar hou

Inmiddels kan ik stukje bij beetje steeds meer van mijn liefde die in me zit geven. Ik heb veel interactie met mijn dochter. En het allerbelangrijkste: ik voel niet meer alleen maar negativiteit, en ik voel liefde voor haar. Ik weet dat ik van haar hou.

Ik had lange tijd het gevoel alsof mijn dochter een kind was van een ander, waar ik zo goed mogelijk voor moest zorgen. Ook het besef dat ze zou blijven was er niet echt. Dit voel ik niet meer zo. Ik voel dat ze mijn dochter is en ik vind haar een fantastisch leuk kind, heerlijk eigenwijs en met een pittig karaktertje. 

Voor alle ouders die hier iets van herkenning in kunnen vinden, ga door met vechten, geef niet op en ga vooral hulp zoeken als je denkt dat je dit nodig hebt. Laat je niet afschepen, maar vecht voor jezelf en je kindje.”

Meer lezen?
Arlette over haar postpartum depressie: “Twee maanden lang heb ik mijn dochter niet kunnen vasthouden”
Sophie had een postpartum depressie: ‘Het is niet enkel het beeld van een moeder die geen liefde voor haar kind voelt’
Esther over haar postpartum depressie: “Soms waren de angst, somberheid en spanning te groot”

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief