Op Instagram deelt Rodrey Fuzzally over zijn leven als vader van Joah en Zen. Van sporten en uitstapjes met zijn kinderen tot het gewone gezinsleven thuis. Toch ziet hij zichzelf absoluut niet als influencer. Wat hij vooral wil laten zien? Dat je als vader zelf invloed hebt op de rol die je inneemt.
Zijn eigen jeugd ging niet altijd over rozen en juist daardoor dacht Rodrey bewust na over wat voor vader hij later wilde zijn. Wat wilde hij meenemen uit zijn eigen opvoeding en wat juist anders doen?
Inmiddels weet hij één ding zeker: hij is de vader geworden die hij voor ogen had: betrokken, aanwezig, energiek en kritisch op zichzelf.
“Ja. Ik kom uit een groot gezin en heb jongere broertjes en zusjes, waardoor ik eigenlijk altijd al een soort zorgende rol had. Ik wist dat ik zelf ook graag kinderen wilde. Ik heb sowieso heel veel liefde om te geven. Dat vind ik eigenlijk wel een basisvoorwaarde als je aan het ouderschap begint.
Demi en ik hebben voordat we kinderen kregen veel gesproken over wat voor ouders we wilden zijn. Hoe willen we dingen verdelen? Wie vertrouwen we met onze kinderen? Welke normen en waarden vinden we belangrijk? Ik denk dat wij daar misschien wel meer over hebben nagedacht dan gemiddeld.”
“Zeker. Ik heb vanuit mijn jeugd dingen waarvan ik heel bewust wist: dat wil ik later anders doen. Je gaat nadenken over wat je zelf hebt meegekregen en wat je wel en niet wilt doorgeven aan je kinderen.
Sinds ik vader ben, heb ik ook meer compassie gekregen voor mijn ouders. Ik geloof oprecht dat zij hebben gedaan wat ze konden. Tegelijkertijd heb ik geleerd dat hun pijn niet mijn pijn hoeft te zijn. Je bent niet simpelweg het product van je ouders. Je bent ook je eigen persoon.”
“Absoluut. Natuurlijk wist ik toen niet wat ik nu allemaal weet, maar ik wist wel hoe ik wilde zijn als vader. Je kunt nadenken over wat je doet als je baby veel huilt, maar ook over wat je partner tijdens een bevalling nodig heeft. Wij bespraken daarnaast wat we van elkaar nodig zouden hebben als we allebei kapot zouden zijn.
“Demi had HG en moest maandenlang iedere dag overgeven, soms wel vijftien keer op een dag. Daardoor hadden we niet echt dat vrolijke uitkijken naar een baby waarbij je samen lekker spullen gaat uitzoeken. Ik vond het vooral voor haar heel zwaar.
Als zij moe is of er helemaal doorheen zit, probeer ik haar tegenwicht te zijn. Dan denk ik: kom, we gaan dit samen rocken. Andersom doet zij dat ook voor mij. Ik denk dat wij voordat we kinderen kregen al een heel sterke basis in onze relatie hadden gelegd.”
“De bevalling duurde 48 uur. Op een gegeven moment waren alle controles gedaan en gingen de verpleegkundigen weg. Toen lag hij ineens tussen ons in. Dan denk je: oké, dus nu zijn wij ouders en mogen we straks gewoon met dit kind naar huis? Tegelijkertijd voelde ik meteen heel veel vertrouwen.”
“De eerste maanden waren pittig. Joah had veel last van krampen en huilde soms uren achter elkaar. Ik heb hem ondanks al dat huilen nooit als een lastige baby ervaren. Hij had pijn. Dan denk ik vooral: we zijn er voor je, het hoort erbij en het komt goed.”
“Toen Joah zeven weken oud was, waren we in Málaga. Ik stond voor een spiegel en keek naar mezelf. Ik dronk toen nog en was niet fit. Op dat moment dacht ik: wil ik zo’n vader zijn?
Ik wilde niet de vader zijn die aangeschoten met zijn kind is of geen energie heeft omdat hij een kater heeft. Ik wilde een leuke, energieke en aanwezige vader zijn. Dus ben ik gestopt met drinken en veel meer gaan sporten. Ik dacht eerst dat ik mijn oude leven wel kon behouden. Voor mij werkte dat niet, niet voor de vader die ik wilde zijn.”
“Ja. Met twee realiseer je je hoe makkelijk één eigenlijk was. Het lastigste vind ik het managen van alles. Genoeg aandacht voor de een, genoeg voor de ander, het huishouden, bedtijd, werken en ondertussen ook nog je relatie goed houden.”
Met Joah had ik vanaf minuut één een band. Bij Zen heeft dat langer geduurd. Bij je eerste kind kun je helemaal in die babybubbel duiken. Bij een tweede staat er ondertussen ook gewoon een peuter om zes uur naast je bed. Op een gegeven moment moest ik heel bewust denken: hoe krijg ik hem aan het lachen? Hoe troost ik hem? Dat duurde bij hem langer. Dat vind ik achteraf jammer, maar ik denk ook dat het bijna onoverkomelijk is wanneer je van één naar twee gaat.”
“Een betrokken en aanwezige vader. Ook een zelfkritische vader. Ik probeer mezelf steeds af te vragen: wat gebeurde er, waar kwam het vandaan en had ik het anders kunnen aanpakken?
“Blijf moeite doen voor elkaar en blijf voor elkaar kiezen. Leer wat meer incasseren. Niet alles is een discussie die gewonnen moet worden. Daarnaast moeten we allebei onze eigen dingen kunnen blijven doen. Ik wil sporten en dansen, zij moet ook haar dingen kunnen doen. Je moet jezelf niet helemaal verliezen.
Je moet elkaar ook blijven zien. Voor Demi is het bijvoorbeeld belangrijk dat ik benoem dat ik zie wat ze allemaal doet. Je bent niet alleen ouders geworden, je bent nog steeds partners.”
“Dat je samen een liefde voor iemand deelt waar je allebei evenveel van houdt. Er is niemand op de wereld die zoveel van jouw kind houdt als je partner. Ik vind die gedeelde liefde heel bijzonder.
Wat ik andere vaders zou willen meegeven? Je hebt zelf invloed op hoe je het doet. Je kunt bewust nadenken over wat voor vader je wilt zijn. Pak die rol in plaats van blijven hangen in wat er niet goed gaat.. Wees je bewust van en dankbaar voor wat je hebt.”
Meer lezen over vaderschap? Check How About Dad
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen