Rowin wist al jong dat hij vader wilde worden. Samen met zijn vrouw Linda dacht hij ruim vóór er kinderen waren al na over hoe hun gezinsleven eruit moest zien. Inmiddels zijn ze ouders van Ezequiel, bijna vier, en Kareem, bijna één. Ze wonen midden in de natuur, willen hun kinderen thuisonderwijs geven en proberen hun werk en leven zo in te richten dat ze zoveel mogelijk samen kunnen zijn.
Niet alles liep daarbij volgens plan. Juist daardoor ging Rowin steeds bewuster nadenken over vaderschap, opvoeding en wat voor gezin hij wil zijn. Aan How About Dad vertelt hij over hun bewuste keuzes, de weg naar het vaderschap, waarom hij nu hard werkt om er straks meer te kunnen zijn en zijn wens om andere vaders met elkaar te verbinden.
“Ja, eigenlijk wel. Ik vond kinderen altijd al heel leuk. Toen Linda en ik net samen waren, hadden we het ook al snel over later. Na een half jaar hadden we zelfs de naam Ezequiel al bedacht voor als we ooit een zoon zouden krijgen.
We zijn jong getrouwd en hebben in de jaren daarna veel gepraat over hoe we ons gezin voor ons zagen. Voor ons ging dat niet alleen over kinderen krijgen, maar ook over de vraag: wat voor leven willen we dan met hen leiden?
We wilden niet eerst allebei een druk bestaan opbouwen en vervolgens kijken waar de kinderen daar nog tussen pasten. We wilden juist ruimte creëren om veel met hen samen te kunnen zijn. Dat idee stond eigenlijk al voordat ze er waren.”
“Zwanger worden van Ezequiel duurde bijna een jaar. Dat was anders dan we van tevoren hadden gedacht. Je bedenkt toch een beetje: we gaan ervoor en dan gebeurt het. Als dat niet meteen zo is, ga je ineens heel anders kijken naar je lichaam, gezondheid en wat je zelf kunt doen.
Toen Linda eenmaal zwanger was, hadden we ook een duidelijk beeld van de bevalling. We wilden thuis bevallen, zonder pijnstilling en met zo min mogelijk medische interventies. Uiteindelijk liep alles anders. We hebben vijf dagen met Ezequiel in het ziekenhuis gezeten, hij moest aan de beademing en pas op dag twee lag hij echt bij ons in bed. Op dat moment maakt dat hele plan natuurlijk niets meer uit. Dan wil je alleen dat je kind gezond is. Achteraf was dat voor mij wel een les: je kunt heel bewust keuzes maken en veel voorbereiden, maar ouderschap laat zich niet plannen.
Bij onze tweede kinderwens lukte het opnieuw niet meteen. Toen hebben we een traject gevolgd waarin heel breed werd gekeken naar leefstijl, voeding, supplementen, slaap en ritme, maar ook naar mentale en spirituele thema’s. Daar kwamen bijvoorbeeld familiepatronen en afkomst ter sprake. Ik heb zelf een Molukse achtergrond en ook dat soort dingen werden in die gesprekken meegenomen.
Binnen die periode raakte Linda zwanger van Kareem. Dat heeft mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter gemaakt. Naar gezondheid, naar gedrag, naar wat je als ouders zelf kunt beïnvloeden, maar ook naar wat je uiteindelijk gewoon moet loslaten.”
“Voor ons draait het vooral om nabijheid. Veel samen zijn, veel buiten zijn en onze kinderen zoveel mogelijk onderdeel laten zijn van ons dagelijks leven. Ik kom zelf uit de stad Groningen, terwijl Linda veel meer met natuur is opgegroeid. Nu wonen we in een houten huis midden in het groen. Linda heeft een moestuin en een bloementuin en de kinderen zijn eigenlijk voortdurend buiten.
Dat zie je nu al terug bij Ezequiel. Hij wijst buiten van alles aan en weet inmiddels planten en bomen te benoemen waarvan ik soms zelf niet eens weet wat het is. Hij leert niet omdat wij zeggen dat het tijd is om iets te leren, maar omdat hij iets ziet en nieuwsgierig wordt.
We slapen ook met z’n vieren op één kamer en willen onze kinderen later thuisonderwijs geven. Als ik dat vertel, vinden mensen dat soms heel bijzonder. Voor ons voelt het juist logisch.
Ik heb zelf helemaal geen slechte ervaring met school. Integendeel. Ik vond mijn basisschool en middelbare school heel fijn. Het gaat er dus niet om dat ik tegen school ben. Ik vind het vooral moeilijk om me voor te stellen dat mijn kinderen straks iedere dag van negen tot drie ergens anders zijn terwijl ik juist zo graag onderdeel wil zijn van hun ontwikkeling.”
“Daar ben ik nu heel bewust mee bezig. Ik heb mijn eigen personal-trainingstudio en ben daardoor nog best veel van huis. Meer dan ik eigenlijk zou willen. Mijn idee is daarom niet per se: ik wil minder werken. Ik wil juist nú bouwen aan andere inkomsten, zodat ik over een paar jaar meer vrijheid heb. Tegen de tijd dat Ezequiel vijf is, wil ik veel meer thuis kunnen zijn.
Ik wil niet alleen de vader zijn die ’s avonds binnenkomt als de dag bijna voorbij is. Ik wil weten waar mijn kinderen mee bezig zijn, wat ze ontdekken, waar ze tegenaan lopen. Ik wil hun jeugd echt meemaken.”
“Linda is aangesloten bij The Vessel Village, een internationale community voor vrouwen en moeders. Deze zomer gingen we naar een bijeenkomst in Frankrijk. Wat mij vooral raakte, was niet eens één bepaalde theorie of manier van opvoeden. Het was het gevoel dat je tussen mensen bent bij wie je niet steeds hoeft uit te leggen waarom je bepaalde keuzes maakt.”
“Door die dagen in Frankrijk merkte ik hoeveel ik zelf kon opsteken van andere vaders. Soms zag ik iets heel kleins waarvan ik dacht: hé, zo kan het dus ook. Toen dacht ik achteraf aan mijn eerste jaar met Ezequiel. Ik heb daar geen enorme struggles gehad, maar ik had het wel fijn gevonden als ik meer vaders om me heen had die hun ervaringen deelden. Iemand die zegt: dit werkte bij ons, misschien heb jij er iets aan.
Dat mis ik soms ook online. Rondom ouderschap zie je heel veel moeders, terwijl er volgens mij genoeg vaders zijn die juist heel betrokken willen zijn en daar ook over willen praten. Daarom ben ik meer gaan delen.”
How About Dad: lees meer inspirerende verhalen van vaders
“Eigenlijk heel positief. Ik merk dat er veel herkenning is en dat vaders behoefte hebben aan contact en aan het delen van ervaringen. Zelf mis ik dat in mijn directe omgeving ook, omdat veel van mijn vrienden nog geen vader zijn. Juist daarom vind ik het mooi om die verbinding nu bewust op te zoeken.
Mijn doel is om stap voor stap een community op te bouwen voor vaders die bewust willen nadenken over wie ze zijn als man, vader en voorbeeld voor hun kinderen. Voor mij gaat vaderschap namelijk niet alleen over wat je voor je kinderen doet, maar vooral over wie je bent wanneer je bij ze bent. Ik geloof niet zo in perfecte vaders, wel in vaders die bereid zijn naar zichzelf te kijken.”
“Dat ze later voelen dat wij er echt waren. Niet dat ze precies moeten leven zoals wij. Misschien willen ze later juist midden in een stad wonen, naar een gewone school gaan en totaal andere keuzes maken. Dat is helemaal aan hen.
Ik hoop vooral dat ze zich herinneren dat thuis een warme plek was. Dat we veel tijd samen hadden, dat ze zichzelf konden zijn en dat wij geïnteresseerd waren in wie zij waren.
Volgens mij is dat uiteindelijk ook waarom ik nu zoveel nadenk over werk, wonen en hoe we ons leven inrichten. Je kunt later altijd weer meer werken of iets nieuws opbouwen. Hun kindertijd maak ik maar één keer mee.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen