Sanne Willems is moeder van 3 kinderen, waarvan één chronisch ziek is. Haar zoontje Levay heeft diabetes type 1, een chronische ziekte waarmee hij en het gezin moeten leren leven. Voor How About Mom beschrijft ze hoe het is om de diagnose diabetes te horen.
“Toen Levay bijna drie jaar oud was begon hij slechter te slapen, meer te huilen en werd hij steeds vaker boos. We dachten: dit is een fase, het is tenslotte een peuter.”
“Op zijn derde verjaardag gingen we een dagje weg weg. De hele dag was hij alleen maar aan het huilen en boos. Ik was er zo klaar mee dat ik ook echt boos op hem ben geworden. Achteraf zo sneu, omdat we toen nog niet wisten wat er aan de hand was.”
“We merkten twee weken na zijn derde verjaardag dat Levay steeds meer begon te drinken. Alles wat hij dronk plaste hij direct weer uit. De luiers waren niet meer te houden, die waren echt bomvol. Normaal vind hij water niet zo lekker, maar het ging er nu met gemak in. Beker na beker dronk hij leeg.”
“We keken het twee dagen aan, maar na de zoveelste gebroken nacht met alleen maar huilen belden we de huisarts. Daar konden we in de ochtend terecht. Uiteindelijk had ik eerder moeten bellen, maar ik had geen idee wat er aan de hand was.”
Dorien’s zoon kreeg diabetes: ‘Legt zoveel druk om je relatie’
“Die ochtend deelden we bij de huisarts onze zorgen. Kon het diabetes zijn? De huisarts verzekerde me ‘nee dit kan niet, daar is hij nog te jong voor’. Hij vroeg wat ik van hem verwachtte, dus ik zei dat ik graag wilde dat Levay een vingerprik kreeg om zijn bloedglucose te meten. Dat wilde de huisarts niet doen: dat vond hij zielig. Dus konden we naar huis, met lege handen.”
“In de middag belde ik terug. Het zat mij toch niet lekker. Mijn moedergevoel vertelde me dat er echt iets aan de hand was. De assistent zei: hou hem voor de nacht maar nuchter, als het nog zo is doen we morgen een vingerprik.”
“De nacht was dramatisch. De volgende ochtend gingen we weer naar de huisarts. Die deed een vingerprik en liep na de uitslag direct weg. Ik voelde paniek. Opeens stonden er drie dokters om ons heen die zeiden dat we gelijk naar het ziekenhuis moesten en dat ze ons al verwachten. Levay bleek enorm hoge bloedglucosewaarden te hebben!”
“Eenmaal in het ziekenhuis werd mijn kind aan allerlei monitors aangesloten om dingen te kunnen meten. Hij kreeg weer een vingerprik en er werd een infuus in zijn arm geprikt. Ik vond het zo verschrikkelijk om te zien. Hij was zo overstuur en wij voelde ons zo machteloos. Ook ging het prikken een paar keer mis. In nog geen twee uur tijd escaleerde het compleet en werd hij opgenomen op de intensive care.”
Lees binnenkort het vervolg van Sanne’s ervaring.
“Ik ben Sanne 29 jaar oud en woon samen met mijn vriend Michel en onze drie kinderen – Levay (7), Juna (3) en Niene (0) – in een dorpje in Groningen. Toen Levay 3 jaar oud was kreeg hij de diagnose diabetes type 1, die hem bijna fataal werd. Daarom begon ik met schrijven, om andere ouders alert te maken om vroegtijdig de symptomen te herkennen. En te voorkomen dat het zo escaleert als dat het bij ons heeft gedaan. Diabetes is een ziekte die niet snel voorkomt bij jonge kinderen, of wordt vaak geassocieerd met slecht eten en overgewicht hebben. Maar dit is met type 1 diabetes absoluut niet het geval. Ik deel op Instagram over impact die diabetes heeft op ons leven als gezin.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen