Voor Erik begon het vaderschap niet op een roze wolk maar in een periode waarin thuis en werk voortdurend door elkaar liepen. Zijn partner nog herstellende, terwijl zijn werk gewoon doorging. Hij probeerde alle ballen in de lucht te houden en er overal te zijn: voor zijn gezin, voor zijn werk en voor alles wat geregeld moest worden.
Wat begon als zorgen en doorgaan, groeide uit tot een patroon waarin hij zichzelf uit het oog verloor: “Ik liep mezelf gewoon drie slagen voorbij.”
Pas jaren later, na twee burn-outs en een scheiding, drong door dat het anders moest. Die ervaring neemt hij nu mee in zijn werk, waarin hij vaders helpt om bewuster aanwezig te zijn in hun gezin, zonder zichzelf onderweg kwijt te raken.
“Het betekende dat ik alles tegelijk deed: werk, gezin, zorgen. Mijn partner was naast een bevalling ook nog herstellende van een ziekteperiode, dus ik was er. Je gaat regelen, organiseren, oplossen, zorgen dat je op tijd thuis bent, constant schakelen. Dat voelt ergens logisch, want je wilt er zijn. Alleen heb je vaak niet door dat je jezelf daarin langzaam kwijtraakt.
Ik stond nooit stil bij hoe het met mij ging. Ik ging gewoon door. Tot je lichaam op een gegeven moment zegt: nu is het genoeg. Dat gebeurde bij mij. Twee keer. Dan kom je er pas achter hoe ver je eigenlijk over je grenzen bent gegaan.”
“Dat kwam eigenlijk samen. Ik zat midden in een scheiding en tegelijkertijd kwam corona. Alles viel stil. Voor het eerst had ik regie over mijn eigen tijd. Ik kon mijn kinderen brengen en ophalen, er echt zijn tijdens thuisonderwijs. Niet tussendoor, niet gehaast. Toen merkte ik: zo kan het dus ook. Mijn werk ging beter, omdat ik meer focus had. Ik voelde me beter, omdat ik minder aan het rennen was. Ik was een andere vader.
Onze scheiding heeft me ook laten zien hoe belangrijk het is om er te blijven. Ik heb van dichtbij gezien wat er gebeurt als vaders uit het leven van hun kinderen verdwijnen of een totaal andere rol krijgen en dat wilde ik niet. Voor mij was het duidelijk: ik wil een actief betrokken vader zijn en blijven, wat er ook gebeurt. We hebben nu co-ouderschap en doen nog steeds dingen samen. Voor ons en onze kinderen is dit ontzettend waardevol.”
“Dat zit in kleine dingen. Als ik met mijn dochter bij de huisarts zit, wordt er gevraagd: waar is de moeder? Alsof ik daar niet hoor te zijn. Dat soort momenten laten zien hoe hardnekkig het beeld nog is: de man werkt, de vrouw zorgt. Juist daardoor is het voor vaders soms lastiger om die rol vanzelfsprekend te pakken.”
“Het is nu anders. Mijn dochter is 17 en heeft het soms best moeilijk. Ik merk dat ze bepaalde dingen liever met haar moeder deelt. Dat vind ik lastig. Je wilt er als vader ook voor haar zijn. Je wilt ook degene zijn bij wie ze komt. Alleen heb je daar niet altijd controle over. Zij kiest daarin haar eigen weg, en dan is het zoeken naar wat mijn rol als vader is.
Dat vind ik een van de moeilijkste dingen aan het vaderschap. Dat je er wilt zijn, maar dat het niet altijd gaat op de manier die jij voor je zag.”
Jasper organiseert Dad Walk Club: “Vaders delen dezelfde zorgen”
“Dat moment kwam eigenlijk vanzelf. Ik merkte wat er bij mij veranderde. Dat ik er anders was voor mijn kinderen, dat mijn werk beter ging, dat ik me beter voelde. Toen dacht ik: waarom weten we dit niet van tevoren? Waarom moeten we hier eerst tegenaan lopen?
Ik begon daarover te delen, vanuit mijn eigen verhaal. Wat me opviel, was dat er wel reactie kwam, maar vooral van vrouwen. Die zeiden: dit moet mijn man lezen. De mannen zelf bleven vaak stil. Dat vond ik interessant. Blijkbaar voelen ze het wel, maar haken ze niet zomaar aan. Toen dacht ik: hier ligt iets. Hier wil ik iets mee doen.”
“Omdat het spannend is. Omdat je naar jezelf moet kijken. Omdat je misschien dingen tegenkomt die je liever niet ziet. Het is makkelijker om gewoon door te gaan: werken, zorgen, doorgaan. Pas als het misgaat, ga je kijken.
Zoals met een IKEA-kast: veel mannen denken dat ze wel weten hoe het zit. Ze beginnen gewoon met bouwen en pas halverwege, als ze vastlopen, pakken ze de handleiding erbij.”
“Ik wil die eerste steen in de vijver zijn. Ik wil een beweging creëren. Want als vaders meer aanwezig zijn, verandert er veel. Voor henzelf, voor hun kinderen, op de werkvloer en in de maatschappij. Dat effect, dat is wat mij drijft.
Ik werk met vier V’s: vaderschap, verantwoordelijkheid, voldoening en vrijheid. Vaderschap gaat over de vraag: hoe wil jij er zijn voor je kinderen? Wat wil je echt meemaken en doen? Verantwoordelijkheid gaat over persoonlijk leiderschap: hoe zit je in elkaar, wat is voor jou belangrijk en waar loop je op leeg? Voldoening gaat over werkgeluk: doe je werk dat bij je past, of kost het je vooral energie? Vrijheid gaat over ruimte voor jezelf, over me-time en ontladen, zodat je niet alleen maar aan het geven bent.
Mijn eerste stap is geen standaard training, maar een beleving. We gaan samen eten, wandelen en eerst kijken naar de huidige situatie: waar sta je nu, wat doe je al, en waar verlang je naar? Van daaruit kan een langer traject volgen, waarin we samen een persoonlijke blauwdruk maken voor hoe jij als vader, partner en mens wilt leven. Niet vanuit moeten, maar vanuit bewust kiezen.”
“Dat alles mogelijk is. Dat ze hun eigen pad mogen volgen. Dat ze hun dromen achterna gaan, ongeacht wat de rest van de wereld daarvan vindt.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen