Voor Esther Sturrus veranderde het leven compleet toen dochter Luna vijf maanden geleden werd geboren. Wat begon met onzekerheid over haar vruchtbaarheid, groeide uit tot een zwangerschap waar ze intens van genoot. En een rol als moeder diehaar verwachtingen overtrof. Als stewardess was ze gewend om altijd onderweg te zijn, maar sinds Luna er is ontdekt ze een heel andere kant van zichzelf: een vrouw die het liefst zoveel mogelijk tijd met haar kind spendeert. Voor deze Momtalk gingen we met haar in gesprek.
“Het moederschap is echt alles wat ik had gehoopt en zelfs nog veel meer dan dat. Ik vond het altijd al bijzonder klinken om moeder te worden, maar hoe het daadwerkelijk voelt, dat kun je gewoon niet van tevoren bedenken. Vanaf het moment dat Luna er was, voelde het zo speciaal. Ik geniet er iedere dag van.”
“Natuurlijk is het soms intens, want er komt ontzettend veel op je af. Maar wij hebben ook geluk met Luna. Ze is een heel tevreden kindje, huilt weinig, is vrolijk en ontspannen. Daardoor hebben we echt veel kunnen genieten. Ik kijk regelmatig naar haar en denk dan: hoe bijzonder is dit eigenlijk? Het moederschap is nog mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen en ik had het absoluut niet willen missen.”
“Ja, absoluut. Ik heb altijd al een sterke kinderwens gehad. Tegelijkertijd bracht dat ook onzekerheid met zich mee, omdat ik PCOS heb. Mijn cyclus was heel onregelmatig en soms had ik maandenlang geen eisprong. Daardoor wist ik niet of zwanger worden voor ons vanzelfsprekend zou zijn.”
“Dat vond ik best moeilijk. Je vraagt je toch af of het je gegund is. Uiteindelijk ben ik naar het ziekenhuis gegaan en kreeg ik medicatie om mijn eisprong op te wekken en te versterken. Gelukkig sloeg dat meteen aan. Tijdens een echo zagen ze een mooie follikel en bij de eerste poging was het direct raak. Dat voelde bijna onwerkelijk. Na alle onzekerheid bleek het ineens zo snel te gaan.”
“Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik kwam net terug uit Panama vanwege mijn werk als stewardess en wist dat ik bij thuiskomst zou kunnen testen. Dat deed ik uiteraard meteen. Ik zag een heel licht streepje verschijnen en dacht alleen maar: dit kan toch niet waar zijn? Op de bijsluiter staat natuurlijk dat een streep een streep is, maar ik kon het gewoon niet geloven.”
“Mijn vriend was op dat moment op een festival, dus ik beleefde die eerste uren eigenlijk helemaal alleen. Het was een soort mini-feestje met mezelf. Toen ik hem later die avond zag, heb ik het hem verteld. Zelfs nu krijg ik er nog kippenvel van als ik eraan terugdenk. Ik was zó blij.”
“Eigenlijk heb ik een hele fijne zwangerschap gehad. Natuurlijk had ik de gebruikelijke zwangerschapskwaaltjes. Ik was regelmatig misselijk, moest kokhalzen als ik honger had en ik was behoorlijk moe. Maar ik heb gelukkig nooit hoeven overgeven en voelde me na het eerste trimester eigenlijk gewoon heel goed.”
“Het eerste trimester vond ik wel spannend. Ik had af en toe bloedverlies en omdat ik al onzeker was door mijn vruchtbaarheidstraject, schrok ik daar enorm van. Gelukkig zagen alle echo’s er goed uit. Ik kreeg extra controles en uiteindelijk bleek het om gevoelige bloedvaatjes te gaan.”
“Rond de dertig weken kreeg ik ook wel veel last van harde buiken. Omdat ik niet wist hoe een bevalling zou voelen, dacht ik oprecht dat het misschien al begonnen was. Uiteindelijk bleek alles gelukkig in orde. Achteraf kan ik zeggen dat ik ontzettend heb genoten van mijn zwangerschap. Ik vond het prachtig om mijn buik te zien groeien. Ik droeg graag strakke kleding en was echt trots op mijn zwangere lichaam. En de momenten waarop ik Luna voelde bewegen, waren magisch. Dat mis ik soms nog steeds.”
“Eigenlijk helemaal niet. Ik ben best nuchter ingesteld. Ik had nog nooit een bevalling meegemaakt, dus ik dacht: ik kan wel allerlei scenario’s bedenken, maar ik weet toch niet hoe het zal lopen. Mijn verloskundige adviseerde me wel om een paar wensen op papier te zetten. Zo wilde ik graag dat mijn verloofde de navelstreng zou doorknippen en leek het me fijn om in bad te vallen. Maar verder had ik geen wensen. Ik had eigenlijk vooral heel veel zin in de bevalling. Dat klinkt misschien gek, maar ik dacht echt: laat maar komen.”
“Ontzettend positief. Natuurlijk was het zwaar, maar ik heb de bevalling echt als iets moois ervaren. We hadden reggae-muziek aanstaan, ik zat lekker in bad en er hing een ontspannen sfeer. Ik ben uiteindelijk ook in bad bevallen. Toen Luna geboren werd, heb ik haar zelfs zelf aangepakt. Dat was heel bijzonder.”
“Wat me achteraf verbaasde, was dat ik op het moment zelf eigenlijk vrij emotieloos was. Door alle adrenaline zat ik zo in de situatie dat emoties pas later kwamen. Het eerste wat ik zei toen ze er was, was: ‘Oh mijn god.’ Daarna voelde ik vooral enorme opluchting. Het is zo’n bizar moment. Negen maanden lang leef je ergens naartoe en dan ligt je kindje ineens daadwerkelijk in je armen.”
“Fantastisch. Echt een grote roze wolk. Alleen die kraamtranen… die waren ontzettend aanwezig. Dan hoorde ik een bepaald liedje of keek ik naar Luna, en stroomden de tranen alweer over mijn wangen. Alle emoties kwamen er toen echt uit.”
“Wij hebben er bewust voor gekozen om de hele eerste week boven op onze slaapkamer te blijven. We hadden daar stoelen neergezet voor visite en creëerden echt een rustige cocon voor onszelf. Dat was heerlijk voor mijn herstel, maar ook om als gezin aan elkaar te wennen. Daardoor voelde het alsof die hele kraamweek één lange dag was. We keken geen series, geen films, we waren alleen maar met z’n drieën. Ik vond het oprecht jammer toen die week voorbij was.”
“Toen Luna net een dag oud was, hadden we vier bezoekafspraken gepland. Dat was echt veel te veel. We waren nog geen vierentwintig uur ouders en iedereen wilde natuurlijk langskomen. En wijzelf wilden dat ook, want we waren zo blij! Maar al snel merkten we dat het ons te veel energie kostte. Daarom hebben we daarna een schema gemaakt en maximaal twee bezoekmomenten per dag ingepland. Dat gaf meteen veel meer rust. Dat zou ik andere ouders ook aanraden: wees niet bang om grenzen aan te geven.”
“Een paar maanden geleden moest ik er nog niet aan denken om Luna achter te laten. En dat heb ik nog steeds wel een beetje hoor. Maar vooral in het begin vond ik het heel lastig om haar uit handen te geven. De afgelopen tijd zijn we haar steeds vaker aan opa’s en oma’s gaan toevertrouwen. Daardoor merk ik dat mijn vertrouwen groeit. Hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt. Inmiddels krijg ik ook weer ruimte om uit te kijken naar mijn werk.”
“Ik ben natuurlijk niet alleen moeder, ik ben ook Esther. En ik denk dat het goed is om die kant van mezelf ook weer aandacht te geven. Ik heb jarenlang met plezier gevlogen en kijk ernaar uit om dat stukje van mezelf ook weer ruimte te geven.”
“Op zich wel, maar ik dacht wel dat ik makkelijker zou zijn in loslaten. Omdat ik van mezelf echt wel een nuchter persoon ben. Maar ik ben gewoon het liefst de hele dag met haar. Ik zou zonder moeite afspraken afzeggen om gewoon met haar thuis te zijn. Dat had ik van mezelf echt niet verwacht. Vroeger was ik altijd onderweg, altijd bezig, altijd op pad. Nu ontdek ik ineens een soort huismoeder in mezelf. Dat vind ik eigenlijk heel grappig. Tegelijkertijd leer ik dat loslaten ook gezond is. Nu ik af en toe bewust tijd voor mezelf neem, merk ik dat ik daar ook van opknap. Ik kom opgeladen terug en ben uiteindelijk ook een leukere moeder.”
“Daar hebben we gelukkig veel hulp bij. Ik krijg mijn rooster ruim van tevoren, waardoor we goed kunnen plannen. We hebben een fijn vangnet, Luna gaat de komende maanden niet naar de kinderopvang. Daarnaast heeft mijn verloofde ook ouderschapsverlof. Omdat ik zes maanden thuis ben geweest, hoefde hij dat nog niet direct in te zetten. Dat geeft ons straks veel flexibiliteit. We voelen ons daarin heel rijk.”
“Mijn verloofde en ik zijn inmiddels zeven jaar samen. In het begin merkte ik niet direct veel verschil, maar nu het gewone leven weer langzaam begint, wel. Je schiet toch wel snel in die vader- en moederrol. Dat is logisch, want je aandacht gaat naar je kindje. Tegelijkertijd moeten we er wel voor waken dat we ook partners blijven. Daarom hebben we afgesproken om minimaal één keer per maand samen uit eten te gaan of iets leuks te doen. Even geen gesprekken over slaapjes, voedingen of schema’s, maar gewoon weer over onszelf.”
“Als ik één woord zou moeten kiezen, dan is het bijzonder. Er zijn momenten geweest van onzekerheid, van spanning en van wennen. Wat overheerst is dankbaarheid. Ik kijk naar Luna en denk nog steeds regelmatig: hoe bijzonder dat jij er bent. Moeder worden is zonder twijfel het mooiste wat me ooit is overkomen.”
Esther Sturrus blijven volgen? Dat kan via Instagram en TikTok.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen