Wat doe je als een zwangerschap, die langzaam maar zeker een plek in je hart heeft veroverd, ineens niet meer vanzelfsprekend is? Toen Quinta Gelaudie tijdens haar zwangerschap te horen kreeg dat de NIPT-test wees op het syndroom van Down, belandde ze in een wereld van medische gesprekken, morele vragen en rauwe emoties. Ze besloot haar zwangerschap af te breken – een beslissing die ze nam uit liefde voor haar dochter. In dit openhartige gesprek vertelt Quinta over haar zwangerschap, het afscheid, de rouw én de kracht die ze daaruit haalde.
“Ik heb nooit een sterke drang gevoeld om moeder te worden; dat kwam pas later. Misschien ook daarom raakte ik pas een jaar voor mijn veertigste zwanger, na een periode van twee jaar. Het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was, voelde vooral onverwacht. Eén dag voor een gepland vruchtbaarheidsonderzoek deed ik een test. Die was positief.”
“Tijdens die afspraak kregen we meteen een echo. Ik was net vier weken zwanger en alles leek goed. Toch voelde ik geen uitbundige blijdschap, maar vooral verbazing. Het besef moest nog landen.”
“We wilden het eerst stilhouden. Niet meteen delen, niet meteen juichen. Het was nog zo pril. Pas bij de echo’s rond week zeven en tien begon ik vertrouwen te krijgen. Toen begon het te landen en kreeg ik vertrouwen en kon ik het meer omarmen en de blijdschap groeide. Het gekke was dat ik me nauwelijks zorgen maakte over een miskraam, maar wel steeds dacht: klopt het allemaal wel?”
“We wisten eigenlijk vanaf het begin dat we sowieso een NIPT-test wilden doen. Toen ik werd gebeld met de uitslag, was ik bij een vriendin. Dat vond ik zo opmerkelijk: je zit gewoon ergens, in een normale situatie, en ineens krijg je zo’n levensveranderend telefoontje. Er werd gezegd dat er een verdenking was op een afwijking.”
“Bij Downsyndroom is de NIPT vrij nauwkeurig. Dat betekent eigenlijk dat je al weet: dit is niet zomaar een foutmarge, dit is echt de uitslag. Dat besef kwam meteen hard binnen.”
“Vanaf dat moment ging alles heel snel. We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis en kregen meteen allerlei afspraken, echo’s en gesprekken. Het voelde allemaal heel zakelijk. Je zit ineens in een medische molen. Ik merkte dat ik eerst vooral praktisch functioneerde: afspraken maken, luisteren naar artsen en ga zo maar door. En toen ineens kwam het besef: wacht even, dit gaat over mij. Over mijn lichaam. Over de baby in mijn buik.”
“Vrij snel kwam ook de vraag: wat willen jullie doen? Wil je de zwangerschap afbreken? Wil je het voorzetten? Natuurlijk wacht je de definitieve uitslag af, de echo’s op eventuele andere lichamelijke afwijkingen, die veel voorkomen bij Down, maar het voelt alsof je al vooruit wordt geduwd. Er is veel informatie dat actief gedeeld wordt voordat je de NIPT test doet, maar weinig wat er volgt als de uitslag afwijkend is of wat verwachtingen zijn.”
“We hadden het hier nooit echt uitgebreid over gehad. Je denkt altijd: dat zien we wel als het zover is, en de kans dat er na de NIPT geen afwijking uit zou komen is vele malen groter dan dat er wel een afwijkende uitslag is. Maar ineens moet je er toch over nadenken.”
“We hoorden na de vlokkentest die volgde, ook dat het een meisje was. En dat maakte het ineens heel concreet. Wat voor leven gunnen we haar? Hoeveel levensgeluk zou ze hebben? Op televisie zie je vaak de mooie verhalen, de beste vijf procent. We realiseerden ons dat haar leven een heel andere vorm van zorg en begeleiding zou kunnen vragen, met een veel minder rooskleurig beeld dat je op TV ziet. Dat ze mogelijk nooit zou kunnen praten, zelfstandig zou kunnen wonen of reizen. De verschillen bij Down zijn enorm en verwachtingen kunnen enorm verschillen. Dat ze een afwijking bij haar hartje vonden, speelde natuurlijk ook mee. Veel operaties zouden volgen in haar eerste levensjaren, en de kans op meer lichamelijke afwijkingen bij volgende echo’s was er natuurlijk ook. “
“Onze leeftijd speelde ook een rol. Wij zijn veertig. Als zij haar hele leven intensieve zorg nodig zou hebben, wie gaat dat dan doen als wij dat niet meer kunnen? Hoe ziet ons leven eruit? Hoe ziet háár leven er dan uit? Deze gedachtes gaan veel verder dan dat sommige mensen zich van bewust zijn.”
“We hebben hier samen heel bewust over gesproken. En we staan allebei volledig achter de beslissing die we hebben genomen. Tegelijkertijd is er schuldgevoel. Dat is er gewoon. Daar hadden we ook gesprekken over bij de verliespoli. Toch weet ik diep van binnen: deze beslissing is genomen uit liefde voor haar.”
“Normaal heb je negen maanden om je voor te bereiden op een bevalling. Wij hadden anderhalve week na de uitslag. In die tijd moest alles ineens gebeuren. Welke naam geven we haar? Wat willen we daarna met haar doen? En vooral: hoe nemen we afscheid?”
“Maar ook praktische vragen, hoe werkt zo’n bevalling eigenlijk? Wat moest ik zorgen dat ik al in huis had voor na de bevalling. Ik vond het zelf een stomme gedachte, maar wat moest ik aan bij de bevalling? Ik had hier nooit over nagedacht en had geen idee nog hoe een bevalling verliep.”
“Ik was nog helemaal niet in het stadium dat ik over de geboorte van mijn dochtertje had kunnen nadenken. Het voelt of zoveel van het moederschap ineens wordt afgenomen in dit scenario. Geen pretecho’s, geen gender reveal party als je die zou willen, geen zwangerschapsyoga. Mijn gender reveal waren de woorden van de gynaecoloog “ze heeft het vrouwelijk geslacht”. Alles was medisch en ik wilde graag het mooie van een zwangerschap niet verliezen of het juist kunnen terugbrengen, al was het maar voor de korte tijd dat deze zwangerschap zou duren.”
“Ik voelde heel sterk dat ik haar wilde zien als ik bevallen was. Ik wilde ook graag nog een mooie echo. Mijn laatste echo mocht er niet een zijn waarbij ze alleen maar keken naar wat er lichamelijk ‘mis’ was met haar. Ik wilde zien hoe mooi het was, een klein meisje in mijn buik. Ook wilde ik mijn zwangerschap vastleggen met een fotograaf. Het voelde alsof alles uit mijn handen glipte maar ik besloot uiteindelijk toch om die shoot te doen. Ik werd wel moeder dus ik wilde daar ook echt bewust bij stilstaan. Ik weet ook dat iedereen die dit overkomt het op een andere manier beleeft, maar die foto’s hielpen mij om er nu op een liefdevolle manier op terug te kijken.”
“De bevalling zelf overkwam me eigenlijk helemaal. Andere vrouwen hebben een bevalplan,; ik had dat niet. Ik heb het ondergaan. Achteraf denk ik wel: had ik meer wensen mogen hebben? Maar op dat moment doe je wat je kunt.”
“Dat moment vergeet ik nooit. We mochten haar vasthouden. We mochten foto’s maken en echt even samen zijn, met z’n drieën. Ik voelde me echt moeder van haar. Ik had het gevoel dat ik alle stappen had doorlopen: de zwangerschap, de bevalling. In mijn hoofd had ik alle vinkjes gezet. En ik voelde me trots.”
“We namen haar mee naar huis. We hadden een extra mooie schaal gekocht om haar in te leggen, alsof we haar in bed legden. We maakten gebruik van de watermethode, waarin ze bij ons thuis kon zijn. Het voelde alsof we even een gezin waren, met z’n drieën en onze hond. Het water waarin ze lag moest om de zoveel uur verschoond worden. Dat deed mijn vriend, als een soort badritueel. Het was heel mooi voor hem om haar op die manier te kunnen verzorgen. Ook kwam er visite. Er waren chocolaatjes met roze muisjes. We hebben ook geboortekaartjes verstuurd. Dat was voor mij ook een manier om haar te eren. Om haar bestaan serieus te nemen. Stichting Still is bij ons thuis langsgekomen voor foto’s, dat voelde haast als een bezoek van een kraamzorg. Het voelde heel fijn.”
“Omdat ik mezelf niet heb verstopt. Ik heb niet gedacht: dit mag niemand weten. Ik heb dit echt geleefd. Ik heb alles gedaan om mezelf moeder te laten voelen. Daardoor kijk ik nu, hoe pijnlijk ook, met iets moois terug op mijn zwangerschap. Ik voelde in deze periode zoveel gevoelens door elkaar. Schuld, maar ook veel liefde en verdriet. Door alles te voelen en erover te praten leerde ik ermee omgaan.”
“Ze heeft een eigen grafje gekregen. Mijn vader is vorig jaar overleden en hij werkte veel samen met die begraafplaats. Het voelde echt alsof hij dit voor haar had geregeld. Het is een heel vredige plek. Ze ligt daar met andere kindjes. Dat idee geeft rust. We komen er graag.”
“In het begin zat ik mezelf enorm in de weg. De zwangerschap was pril, ik heb het zelf besloten, dus mag ik eigenlijk wel verdrietig zijn? Je voelt veel oordelen, zonder dat deze tegen je gezegd worden. Je voelt het, omdat je weet dat die er zijn, omdat je weet dat andere mensen andere keuzes zouden hebben gemaakt Die veroordelingen in je hoofd zitten je in de weg. Pas door gesprekken bij de verliespoli kon ik dat loslaten. Ik mocht verdrietig zijn. Punt.”
“Ik ben daarna heel bewust goed voor mezelf gaan zorgen. Ik was immers net bevallen, ik had fysiek en mentaal iets ingrijpends meegemaakt. Voor mij zat dat in een nieuwe bh of fijn zittende nieuwe kleding kopen. Wees lief voor jezelf, als je zoiets ingrijpends meemaakt, zou ik anderen adviseren. Je hebt weken van continue stress gehad, wat opbouwt naar een bevalling. Daarna is er een leegte. Dat voelt vreemd. ”
“Mijn dochter Lily is geboren op 10 april. Mijn vader overleed op 20 mei het jaar ervoor. Die rouwmomenten liggen heel dicht bij elkaar. Je rouwt om iemand die zeventig jaar heeft geleefd en om iemand die nooit heeft mogen leven. Dat zijn twee totaal verschillende soorten rouw, maar ze mogen er allebei zijn.”
“Toen mijn uitgerekende datum dichterbij kwam, kwam wel het besef hoe anders mijn leven eruit had kunnen zien. Ik werd in diezelfde week veertig en alles had anders kunnen zijn. Toch ben ik trots op waar ik nu sta. ”
“Gebruik de momenten die er zijn. Maak herinneringen. Doe een echo, sta stil bij het leven in je buik. Gun jezelf dat. Wij hebben haar voor de bevalling ook erkend bij de gemeente en aangifte gedaan. Het was een mooi moment om zwanger te zijn, ook al eindigt het anders dan je hoopte.”
“Je neemt afscheid van een toekomstbeeld. En dat is rouw en dat mag. Deel dat, als je dat kunt. Als ik met het delen van mijn verhaal ook maar één vrouw het gevoel kan geven dat ze niet de enige is, en dat schuld en liefde naast elkaar kunnen bestaan, dan is dat precies waarom ik dit vertel. Je hoeft niet te kiezen tussen schuld óf liefde, als die gevoelens er zijn. Ze kunnen samen bestaan. En jij mag er zijn, met alles wat je voelt”
“Ik ben optimistisch. Ik heb twee grote verliezen meegemaakt en toch gaat het goed met mij. Wat er ook gebeurt, ook al heb je er geen controle over, het komt wel goed. Dat voel ik echt.”
“Natuurlijk hoop ik dat de toekomst een baby brengt. Maar los daarvan heeft dit me kracht gegeven. Ik ga door. En de vraag – wie ben ik om hierover te beslissen? – kan ik nu een plek geven. Het was de zwaarste beslissing van mijn leven, maar ik weet dat hij uit liefde is genomen.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen
