Een uitgesproken kinderwens had ze niet, maar inmiddels is Emma Hesselberth (29) moeder van twee zoons: Lewis (2,5 jaar) en Eli (4 maanden). In korte tijd maakte ze grote veranderingen mee – van haar eerste zwangerschap tot de komst van een tweede kind, midden in een roerige periode. Hoe kijkt ze nu naar het moederschap? “Het is anders dan je denkt, maar je groeit erin.”
“Eigenlijk wilde ik helemaal niet per se moeder worden. Mijn moeder was zelfs in shock toen ik zwanger bleek, want ik had altijd gezegd dat ik geen kinderen wilde. Mijn vriend is zeven jaar ouder en had die wens veel eerder. Voor mij voelde het altijd als iets voor ‘later’, iets wat vanzelf wel een keer zou komen.”
“Maar op een gegeven moment, heel onverwacht, waren we een weekend weg en voelde ik ineens: ik ben er klaar voor. Met jou. Dat was echt een omslagpunt. We hadden het er daarvoor natuurlijk al vaak over gehad, dus het zat ergens wel, maar dat moment maakte het concreet. En toen ging het ook heel snel. Binnen twee maanden was ik zwanger. Dat vond ik best wel heftig, want je hoort ook zoveel verhalen dat het lang kan duren. Het maakte het ineens heel echt.”
“Dat was echt dubbel. Aan de ene kant vond ik het heel bijzonder om de eerste mom to be te zijn. Iedereen leefde mee, was nieuwsgierig en betrokken. Ik voelde me echt speciaal, alsof ik iets nieuws meemaakte waar anderen ook een beetje van mee wilden genieten.”
“Maar tegelijkertijd miste ik ook iets. Het is gewoon heel fijn om mensen om je heen te hebben die precies weten hoe het voelt. Je vriendinnen kunnen nog zo hun best doen, maar je weet pas hoe het is als je zelf zwanger of moeder bent. Ik kon niet even appen met iemand die hetzelfde doormaakte of om advies vragen vanuit ervaring. Dat maakte dat ik me soms toch wel een beetje alleen voelde, vooral op de momenten dat het lastig was.”
“De zwangerschap en bevalling waren echt heel mooi. Ik zat helemaal op een roze wolk. Maar daarna kwam de realiteit. Lewis had veel last van krampjes en toen mijn vriend weer ging werken, zat ik er echt doorheen. Ik had heel erg het gevoel dat ik het zelf moest kunnen. Dit hoort er toch bij, dacht ik. Als vriendinnen aanboden om te helpen of op te passen, wees ik dat vaak af. Ik dacht: hij huilt zoveel, dat kan ik hen niet aandoen. Maar daardoor maakte ik het mezelf eigenlijk alleen maar moeilijker.”
“Bij Lewis wilde ik alles controleren. Als je baby huilt, ga je zoeken, proberen, twijfelen. Ik zat ook veel op TikTok en andere platforms om antwoorden te vinden, maar daar kun je jezelf helemaal gek mee maken. Op een gegeven moment dacht ik serieus: heb ik een huilbaby? Terwijl ik nu weet: het zijn fases. Echt, hoe cliché het ook klinkt – alles is een fase. Maar als je er middenin zit, voelt dat totaal niet zo.”
“Bij de tweede voelde alles anders, maar het was niet per se makkelijker. De zwangerschap was juist pittiger, omdat er zoveel speelde. Mijn vader overleed onverwacht, ik had net mijn baan opgezegd en we hadden een huis gekocht. En toen bleek ik zwanger. Dat was niet gepland op dat moment. We wilden heel graag een tweede, maar dit kwam wel ineens samen. We dachten ook: van één naar twee kinderen, dat doen we wel even. Maar dat hebben we echt onderschat. Je staat continu ‘aan’. Er is altijd iemand die je nodig heeft. Die eerste fase blijft gewoon intens, ook al weet je meer.”
“Wat wel anders is, is dat ik me zekerder voel. Ik raak minder snel in paniek en kan dingen beter relativeren. Als een baby huilt, denk ik niet meteen dat er iets mis is. Je weet nu: dit hoort erbij, dit gaat ook weer voorbij. En het mooie is dat Lewis echt een hele lieve broer is. Dat maakt het ook weer heel bijzonder. Het is een andere dynamiek in huis, en we zijn daar nog steeds een beetje onze weg in aan het vinden.”
“Ja, zeker. Ik ben rustiger geworden in mijn hoofd, minder perfectionistisch misschien ook. Bij de eerste legde ik de lat heel hoog voor mezelf. Nu weet ik beter wat echt belangrijk is. En ik heb ook geleerd om hulp aan te nemen. Dat vond ik eerst lastig, maar nu zie ik juist hoe waardevol het is als mensen om je heen willen helpen. Dat maakt het ook lichter.”
“Omdat het er gewoon bij hoort. Soms denk ik wel eens: ben ik niet te negatief? Maar dit is wel wat ik voel en wat ik heb ervaren. En ik had het zelf ook fijn gevonden als iemand dat eerder zo eerlijk had verteld. Er wordt vaak een heel mooi beeld geschetst van het moederschap, en dat ís het ook. Maar er zijn ook momenten dat het zwaar is, dat je twijfelt of dat je gewoon moe bent. Ik vind het belangrijk dat daar ook ruimte voor is, zonder dat het meteen als klagen wordt gezien.”
“Als ik naar mijn gezin kijk, voel ik me echt gelukkig en dankbaar. We zijn nu met z’n vieren, en dat voelt heel compleet. Zeker na het verlies van mijn vader voelt het soms alsof Eli ook een soort teken is – alsof het zo had moeten zijn.”
“Het zit ‘m ook in de kleine momenten. Samen op de bank, een glimlach, een rustig moment met één van de kinderen. Laatst lag ik met Eli op de bank en dacht ik: wow, dit is de eerste keer dat ik er echt bewust van geniet. In het begin was het vooral overleven en doorgaan, maar er komen steeds meer van dat soort momenten, en dat geeft vertrouwen. Je voelt: het wordt lichter, het wordt leuker, je groeit erin.”
“Dat blijft zoeken, maar ik vind het wel heel belangrijk om die balans te hebben. Ik ben moeder, maar ik ben ook nog Emma. Ik wil mezelf niet helemaal verliezen in het moederschap. Werk helpt daar ook bij. Het is een stukje van mezelf, een andere omgeving, even iets anders dan alleen moeder zijn.”
“Mijn vriend speelt een grote rol in het hebben van balans. Hij werkt fulltime, maar is ook één dag in de week met Eli. Hij doet heel veel in huis en met de kinderen. Zonder hem was het echt een stuk zwaarder geweest. We doen het echt samen, en dat maakt dat ik ook ruimte voel om mezelf te blijven.”
“Op social media zie je vaak alleen de mooie plaatjes. En eerlijk: ik deel zelf ook vooral die kant. Leuke outfits, mooie momenten, de esthetiek van mijn moederschap. Maar dat is niet het echte leven. Achter elk beeld zit een verhaal dat je niet ziet. Soms zijn dat slapeloze nachten, onzekerheid of gewoon een zware dag. Ik denk dat het goed is om je daarvan bewust te zijn. Wat je ziet, is maar een deel van het geheel.”
Meer weten over Emma Hesselberth? Volg haar op Instagram.
How About Mom interviewt regelmatig vrouwen voor de reeks Momtalk. Meer verhalen lezen?
Fotograaf: shots__bykelly
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen