Tijdens corona begon Faizi Nazir op Instagram educatieve spelletjes te delen die hij thuis met zijn dochters uitprobeerde. Gaandeweg verschoof zijn aandacht naar het voorlezen van kinderboeken. Als De Voorleesvader deelt hij inmiddels boekentips over onderwerpen als rouw, seksueel misbruik, gevoelens en lichamelijke veranderingen.
Sinds kort is daar Papa’s & Pony’s bijgekomen: bijeenkomsten waar vaders leren vlechten, dochters elkaar ontmoeten en vaders praten over het opvoeden van meisjes. Faizi’s ambitie is groot: hij wil dat elke meisjesvader in Nederland leert vlechten.
In augustus staat er een sessie in Amsterdam gepland, daarna volgen Rotterdam en Den Haag. Daarbij draait het volgens hem niet alleen om het vlechten, maar vooral om het creëren van een intiem moment met je dochter.
Faizi is docent, ondernemer en vader van Irfa (9) en Nuha (7). Aan How About Dad vertelt hij waarom juist kleine, terugkerende rituelen kinderen het gevoel kunnen geven dat ze werkelijk gezien en gehoord worden.
“Ik deed al veel met mijn dochters, maar als zij vroegen of ik hun haar wilde doen, kwam ik niet verder dan een paardenstaart. Dan moest ik hen toch weer naar hun moeder verwijzen. Voor mij voelde dat als falen.
Toen ik online een groot vlechtevenement voor vaders in Engeland zag, hoopte ik dat iemand zoiets ook in Nederland zou organiseren. Dat gebeurde niet, dus besloot ik zelf te leren vlechten. Via YouTube leerde ik de basis en daarna ben ik veel gaan oefenen.
Ook miste ik een groep mannen met wie ik over het vaderschap kon praten. Ik wilde kunnen bespreken wat het met je doet als je je dochter ziet opgroeien, waar je bang voor bent en waar je trots op bent. Zo ontstond Papa’s & Pony’s.”
“De eerste sessie was alleen met vaders. Bij de tweede editie kwamen zij samen met hun dochters. Ik wilde dat ook de meisjes elkaar zouden leren kennen.
Na afloop vraag ik altijd wat vaders meenemen uit de bijeenkomst. Ze zeggen bijna allemaal dat ze kwamen om te leren vlechten, maar vooral veel herkenning vonden bij andere vaders. Inmiddels gaan we met een aantal vaders padellen en praten we daarna met elkaar. Er ontstaat een enorme verbondenheid.”
“Tijdens het vlechten kun je over de dag praten, samen stil zijn en je dochter op een liefdevolle manier aanraken.
Veel vaders hebben die fysieke affectie vroeger zelf misschien niet gehad. Dat geldt ook voor mij. Sinds ik het haar van mijn dochters borstel, olie aanbreng en voorzichtig vlecht, ervaar ik een andere zachtheid in onze band. Het is een ritueel waarmee je laat merken: ik heb aandacht voor je.”
“Bijvoorbeeld over menstruatie. Een meisje maakt dan lichamelijk en mentaal een grote verandering door, vaak in een periode waarin ze toch al onzeker kan zijn over haar uiterlijk. De manier waarop haar vader naar haar kijkt, kan enorm veel invloed hebben op haar zelfvertrouwen.
Wanneer je als vader terugstapt en zegt dat dit iets voor de moeder is, kan dat iets met haar doen. Ik wil dat mijn dochters weten: je bent mooi zoals je bent, ik ben er voor je en niets is te ongemakkelijk om met mij te bespreken. De veilige haven die ik daarvoor was, moet ik dan nog steeds zijn.”
“Veel ouders voelen angst, maar weten niet wat ze praktisch kunnen doen. Een boek geeft een laagdrempelige opening: je kunt er vanavond al uit voorlezen.
Een post waarin ik kinderboeken deelde om seksueel misbruik bespreekbaar te maken, ging viraal. Ik denk dat die aansloeg omdat ik niet alleen de angst van ouders benoemde, maar ook een concrete vervolgstap gaf.
Het boek is uiteindelijk alleen het middel. Het gaat om de relatie die je met je kind opbouwt. Wanneer je honderd keer laat zien dat je er bent, luistert en je kind serieus neemt, voelt je kind misschien op dat ene belangrijke moment dat het ook met een groot geheim bij jou terechtkan. Dat vertrouwen moet je opbouwen voordat er iets gebeurt.”
“Door een ritueel te creëren dat laagdrempelig, voorspelbaar en terugkerend is. Voor mij zijn voorlezen en vlechten fijne manieren, maar ieder gezin moet iets zoeken wat bij hen past.
Een kind hoeft tijdens zo’n moment niet meteen iets groots te vertellen. Je laat vooral steeds opnieuw zien: ik ben hier, ik zie je en ik luister naar je. Daardoor ontstaat hopelijk het vertrouwen dat ook moeilijke onderwerpen besproken mogen worden.”
“Laatst las ik Vogel is dood voor, een boek over een vogel die overlijdt en de verschillende manieren waarop de andere vogels daarmee omgaan. We spraken over rouwen.
Ik legde uit dat je niet alleen kunt rouwen wanneer iemand overlijdt, maar ook wanneer een relatie eindigt. Daarna vertelde ik dat ik rouw om de scheiding van hun moeder en mij. Ik vroeg wat de scheiding met hen doet. Voelen ze boosheid, verdriet of angst? Door het boek ontstond dat gesprek heel natuurlijk.
De scheiding is heel recent en ik vind die ontzettend pijnlijk, vooral voor de meisjes. Ik wil voorkomen dat zij denken dat dit een onderwerp is waarover ze niet mogen praten. Hun moeder en ik vragen regelmatig hoe zij de scheiding ervaren. We stimuleren anderen in onze omgeving ook om vaker aan de meiden te vragen hoe zij de scheiding ervaren. Op die manier willen wij meerdere plekken creëren waar onze meiden weten dat alles wat zij voelen er ook echt mag zijn”
“Ik ben vanaf jonge leeftijd alleen door mijn vader opgevoed. Mijn moeder was er niet. Misschien heeft mijn wens om dochters te krijgen daar deels mee te maken. Mijn vader speelde veel met mij en had echt oog voor kinderen. Dat herken ik nu in mezelf.
Tegelijkertijd weet ik hoe het voelt om als kind niet werkelijk gezien te worden, alsof niemand oprecht benieuwd is naar wie jij bent. Daarom vind ik het belangrijk om kinderen als volledige mensen te behandelen. Wanneer ik vraag hoe het met een kind gaat, wil ik ook echt naar het antwoord luisteren.”
“Over de wereld waarin mijn dochters opgroeien. Ik lees veel over vrouwen die slachtoffer worden van mannen met verkeerde intenties of macht. Daarom probeer ik mijn dochters zelfvertrouwen te geven en ze te leren luisteren naar hun eigen gevoel en stem.
Ik hoop dat zij door mijn aanwezigheid ervaren: dit is hoe de liefde van een man hoort te voelen en dit is hoe een veilige aanraking voelt. Tegelijkertijd kun je hen niet tegen alles beschermen. Je wilt je kinderen dichtbij houden, maar moet hen ook durven loslaten. Die spanning vind ik moeilijk.”
“Een wereld waarin zij voelen dat ze geliefd zijn. Door hun ouders, maar ook door andere mensen om hen heen. Ik hoop dat ze weten dat ze er nooit alleen voor staan en dat er een gemeenschap is die om hen geeft.
Vanuit dat gevoel kunnen zij die liefde ook aan anderen doorgeven en andere mensen laten voelen dat ze gezien en gehoord worden.”
Jaap begon de Dad Walk Club: ‘Mijn hoop is simpel: dat vaders elkaar vinden’
Romario Doorson: “Ik wil een voorbeeld zijn dat ik zelf niet heb gehad”
Willem van Sas: ‘Ik hoop vooral dat mijn dochters mij blijven vinden’
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen