Met Op stap met pap deelt Alex Rieff zijn leven als vader van dochter Rhodé. Het account begon spontaan tijdens de zwangerschap van zijn vriendin Rosalie, toen hij zoveel sneakers op Vinted voor hun ongeboren dochter kocht dat vrienden zeiden dat hij er maar eens filmpjes van moest maken.
Na de geboorte van Rhodé kreeg het account meer richting. Alex had op woensdag ouderschapsverlof en trok er op zijn papadag het liefst met haar op uit. Zo werd ‘wat gaan we vandaag doen?’ langzaam Op stap met pap.
Inmiddels is Rhodé bijna twee en verwachten Alex en Rosalie in november hun tweede kind, een zoon. Het vaderschap maakte hem rustiger, geduldiger en vooral bewuster van hoe snel de tijd gaat.
“De eerste filmpjes gingen meteen naar duizend views en ik dacht: hier moet ik iets mee doen. Daarna zakte dat weer in en merkte ik dat consistentie belangrijk is. Op woensdag had ik mijn papadag met Rhodé. Een hele dag binnenzitten is niks voor mij, dus gingen we altijd iets doen. Eerst deelde ik vooral die uitjes, later kwamen daar weekenden, vakanties, kleding en andere dingen bij.
Ik vind het vooral heel leuk om creatief bezig te zijn. Iets bedenken, een filmpje maken en kijken wat mensen ervan vinden. Ik ben binnen die vaderhoek best wel all over the place, maar misschien is dat ook gewoon wie ik ben.”
“Ik denk dat relatief weinig mannen ervoor openstaan om via internet met elkaar in contact te komen over het vaderschap.
Dad Walk Club organiseert wandelingen voor vaders
Bij moeders heb je allerlei groepen en communities. Als vader voel je je daar soms toch een beetje een buitenbeentje. Terwijl er volgens mij genoeg vaders zijn die wel behoefte hebben aan contact, maar niet zo snel die stap zetten.”
“Mijn vriendin en ik hadden gereisd, een huis gekocht en allebei een vaste baan. Bij het kopen van ons huis hielden we stiekem al rekening met kinderkamers.
We keken elkaar op een gegeven moment aan en dachten: wat willen we nu nog? Een kindje voelde als de volgende stap. We hadden alleen niet verwacht dat het zo snel zou lukken.”
“Rosalie heeft bijna 39 weken overgegeven. Niemand wist precies waar het vandaan kwam. Dat vond ik vooral heel vervelend voor haar. Ik vind ‘wij zijn zwanger’ sowieso altijd raar. Zij was zwanger, ik niet. Zij droeg alle lasten en ik kreeg vooral de lusten.
Rhodé lag in stuit, dus het werd uiteindelijk een geplande keizersnede. Je loopt met je koffertje het ziekenhuis in en weet: straks hebben we een kind. Dat is heel gek.”
“Vooral dat ik me meteen heel verantwoordelijk voelde. De eerste nacht kon ik bijna niet slapen. Ik dacht: stel dat er iets gebeurt terwijl ik slaap?
Rosalie kon door de keizersnede weinig uit bed, waardoor ik die eerste week veel zorg op me nam. Achteraf vond ik dat juist heel fijn. Daardoor kreeg ik meteen een band met Rhodé en werd het verzorgen snel vanzelfsprekend.”
“Euforisch. Echt genieten. Ik heb bewust de tijd genomen om er veel te zijn. Vader worden heeft me ook een soort liefde gegeven die ik daarvoor niet kende. Alles komt tien keer harder binnen. Vroeger zag ik online een filmpje over een ziek kind en scrolde ik door. Nu schieten de tranen bijna in mijn ogen.”
“Ik ben veel rustiger geworden en heb meer geduld. Ik kijk ook anders naar wat ik echt belangrijk vind. Vroeger kon ik snel gefrustreerd raken, schelden of met spullen gooien. Nu denk ik sneller: dit werkt niet en het is ook geen goed voorbeeld.
Het grappige is dat ik Rhodé soms precies hetzelfde zie doen. Als zij gefrustreerd met dingen gaat gooien, denk ik: ja hoor, daar ben ik.”
“Ik ben op mijn vijftiende gediagnosticeerd met ADHD. Dat heb ik nooit als iets negatiefs gezien. Het hoort bij mij. Ik denk dat het me juist creatief en enthousiast maakt.
Als Rhodé soms een soort error-moment heeft, herken ik dat. Mocht zij later hetzelfde blijken te hebben, dan hoop ik vooral dat ik haar daarin goed kan begeleiden.”
“Ik wil tijd met mijn kinderen kunnen doorbrengen. Ik wil niet van maandag tot vrijdag van negen tot vijf op kantoor zitten en alles missen. In mijn huidige werk heb ik gelukkig veel vrijheid. Daardoor heb ik haar eerste woordjes meegemaakt, het kruipen en haar eerste stapjes. Daar ben ik heel dankbaar voor.
“Mensen zeggen weleens dat je dan je jeugd weggooit, maar zo zie ik het niet. Ik ben vanaf mijn achttiende de wereld in gegaan, heb in Oostenrijk en op Bonaire gewoond en heel veel meegemaakt.
Ik draai het juist om. Als ik vijftig ben, zijn mijn kinderen volwassen. Dan kunnen we nog steeds samen naar een festival of andere leuke dingen doen. Je leven houdt echt niet op met kinderen. Je neemt ze gewoon mee.”
“In het begin dacht ik zelfs dat ik haar helemaal niet wilde laten zien totdat ze daar zelf voor kon kiezen. Daarna werd ik daar wat makkelijker in. Ze is ook gewoon te knap om niet te delen haha1
Ik zag later een campagne waarin duidelijk werd hoeveel vreemde mensen via social media over een kind kunnen weten. Die kwam wel binnen. Daarom probeer ik de focus steeds meer naar mezelf te verschuiven en Rhodé iets minder in beeld te brengen.”
“Ik vond mezelf altijd echt een meisjesvader en wilde bij de eerste heel graag een meisje. Een zoon was voor mij wat onbekender terrein. Nu denk ik ineens: straks kan ik met hem naar Monster Jam en dat soort dingen. Dat lijkt me eigenlijk ook hartstikke leuk.
Pedagoog Danielle over jongens vs. meisjes: ‘Zo groot zijn de verschillen niet’
Verder ga ik er weer zonder verwachtingen in. Ieder kind is anders. Rhodé was een heel makkelijke baby, dus de tweede kan eigenlijk alleen maar tegenvallen, haha.”
“Als iemand vader wordt, is de eerste vraag hoe het met het kind gaat. Daarna hoe het met de moeder gaat. Vervolgens gaat het gesprek verder. Bijna niemand vraagt: hoe gaat het eigenlijk met jou als vader?
Die vraag zou ik zelf vaker willen stellen. Ik vind het juist leuk als vaders contact zoeken, ervaringen delen of gewoon even willen praten.”
“Maak tijd voor je kinderen. Ik denk dat daar voor veel mannen een valkuil zit. Carrière maken, je gezin willen onderhouden en denken: later komt er wel tijd om te genieten.
Het voelt voor mij echt alsof Rhodé gisteren geboren is. Daarom heb ik bewust ouderschapsverlof opgenomen en geprobeerd zoveel mogelijk mee te maken. Haar eerste woordjes, kruipen, lopen, samen op pad.
Mijn motto is niet voor niets: Time is a thief. Voor je het weet zijn ze groot. Die tijd krijg je niet terug.”
Meer lezen over vaderschap op How About Mom?
Faizi Nazir: ‘Een kind moet voelen dat alles bespreekbaar is’
Job: ‘Ik denk dat ik na haar overlijden nog meer van haar ben gaan houden’
Romano Haynes: ‘Ook als steunpilaar mag je kwetsbaar zijn’
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen