Toen Samantha eind december 2023 beviel van haar dochter Jazzmay, dacht ze dat het zwaarste achter de rug was. Na een bevalling van ruim 28 uur kon ze haar pasgeboren dochter eindelijk in haar armen sluiten. Maar terwijl alle aandacht uitging naar de geboorte van haar dochter, bleek Samantha ernstig ziek. Nog geen dag later werd ze opgenomen op de Medium Care vanwege kraamvrouwenkoorts. Samantha vertelt hoe ze deze ingrijpende eerste dagen als moeder beleefde.
Toen ik zwanger werd van Jazzmay was ik ontzettend gelukkig. Ik genoot van alles wat bij de zwangerschap hoorde: mijn groeiende buik, de schopjes die ik voelde en het geluid van haar hartje tijdens de controles. Ik kon niet wachten tot ze er eindelijk zou zijn.
Op 28 december 2023, bij 40 weken en 4 dagen zwangerschap, begon de bevalling. Ik wist meteen: dit is een wee. Het is begonnen. De verloskundige kwam langs, maar er was een praktisch probleem: de lift van ons appartementencomplex was kapot. Nadat ze acht verdiepingen via de trap omhoog was gekomen, bleek dat er nog onvoldoende ontsluiting was om naar het ziekenhuis te gaan. We wachtten af.
Uren later was de lift nog steeds defect. Omdat ik graag in het ziekenhuis wilde bevallen, besloten we toch te vertrekken. De weeën waren inmiddels stevig aanwezig, maar nog op te vangen. Niet wetende dat er een bevalling van ruim 28 uur voor ons lag.
In het ziekenhuis werden de weeën steeds heftiger, terwijl de ontsluiting nauwelijks vorderde. Ik probeerde alles: een warm bad, een skippybal, verschillende houdingen. Uiteindelijk kreeg ik weeënopwekkers en werden mijn vliezen gebroken.
Toch bleef de bevalling moeizaam verlopen. Na uren weeën koos ik voor een ruggenprik. Voor het eerst sinds lange tijd kon ik even ontspannen. Volgens mij heb ik zelfs nog kort geslapen.
De volgende ochtend was er nog steeds weinig vooruitgang. Ik was misselijk, moest overgeven en voelde me uitgeput. Pas rond half twee ‘s middags kreeg ik volledige ontsluiting. Eindelijk mocht ik persen, maar ook dat ging niet vanzelf. Na bijna twee uur persen stond de kamer ineens vol zorgverleners. Jazzmay zakte niet verder in. Uiteindelijk werd ik ingeknipt en hielp een vacuümpomp haar geboren te worden. Om 15.48 uur was ze daar. Na een bevalling van ruim 28 uur werd onze dochter geboren. Mijn prachtige Jazzmay. Mijn eerste woorden tegen haar waren: “Oh, wat ben jij mooi.”
Wat er daarna gebeurde, voelt nog steeds als een waas. Ik lag te rillen terwijl ik werd gehecht. Achteraf hoorde ik dat ik veel bloed had verloren en dat mijn temperatuur was opgelopen tot 40 graden. Maar op dat moment kreeg ik daar nauwelijks iets van mee. Ik kon alleen maar naar mijn dochter kijken. Naar het meisje waar ik maanden naar had uitgekeken. Omdat ik tijdens de bevalling hoge koorts had ontwikkeld, moesten we nog in het ziekenhuis blijven. Uit voorzorg kregen zowel Jazzmay als ik antibiotica.
Toen het bezoek weer naar huis was, konden we eindelijk doen waar we zo lang naar hadden verlangd: Genieten van ons gezin. Met z’n drieën. Tenminste, dat dachten we.
Terwijl ik alleen maar met mijn dochter bezig was, gebeurde er van alles om mij heen. Er werd regelmatig bloed afgenomen. Artsen kwamen langs. Verpleegkundigen controleerden steeds vaker mijn bloeddruk, temperatuur en hartslag. Ik zag wel dat ze zich zorgen maakten, maar ik had geen idee hoe ernstig de situatie was. Tot de intensivist mijn kamer binnenkwam. Hij vertelde dat mijn lichaam erg ziek was. Ze wilden me eigenlijk nog niet bij mijn pasgeboren dochter weghalen, maar mijn toestand verslechterde snel. Nog geen uur later stond hij opnieuw naast mijn bed. Mijn bloeddruk was verder gezakt.
“We gaan je meenemen naar de Medium Care.” Die woorden vergeet ik nooit meer. Ik begon te huilen, gaf mijn vriend en mijn dochter een kus en werd midden in de nacht weggereden. Ik zie het nog voor me: het grijze plafond boven mijn bed terwijl ik door de ziekenhuisgangen reed. Mijn hoofd schreeuwde maar één ding: ‘Ik moet bij mijn dochter zijn.’
Op de Medium Care werd ik aangesloten op allerlei apparatuur. Mijn bloeddruk bleef dalen. Ik kreeg medicijnen om mijn organen goed doorbloed te houden en antibiotica via het infuus. Toch voelde ik me helemaal niet ziek. Dat maakte het misschien nog wel moeilijker. In mijn hoofd was ik een kersverse moeder. Geen patiënt op een bewaakte afdeling.
Gelukkig waren de verpleegkundigen ontzettend lief. Toch kon ik maar aan één ding denken: mijn familie. Ik belde mijn moeder. “Mam, niet schrikken hoor, maar ik lig op de Medium Care.” Later vertelde ze dat ze thuis had gezegd: “Mijn dochter gaat dood.” Zo bang was ze.
De volgende ochtend bleef ik dezelfde vraag stellen: “Wanneer mag ik terug naar mijn dochter?” Pas later hoorde ik wat er werkelijk aan de hand was geweest. In mijn dossier zag ik woorden staan die ik niet kende: sepsis en septische shock. Ik ging googelen. Toen de arts later die dag langskwam, vroeg ik:
“Was het sepsis?”
“Ja,” antwoordde ze.
Ze liep verder.
En ik barstte in huilen uit.
“Ik had dood kunnen zijn.”
Pas op dat moment drong de ernst van alles echt tot me door.
Gelukkig knapte ik langzaam op. Op oudejaarsavond kon ik voor het eerst zelf voor Jazzmay zorgen. Ik mocht haar luier verschonen. Voor veel ouders klinkt dat misschien als iets kleins. Voor mij voelde het enorm. Ik was haar moeder. Ik had daar vanaf het begin willen zijn.
Op nieuwjaarsdag mochten we eindelijk naar huis. Toen ik ons versierde huis binnenstapte, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ik begon te huilen. Alle emoties van de afgelopen dagen kwamen eruit. De angst. De spanning. Het schuldgevoel. De opluchting. Pas toen besefte ik wat er allemaal was gebeurd.
Hoewel ik weer thuis was, bleek mijn herstel nog maar net begonnen. Niet alleen moest mijn lichaam herstellen van wat er was gebeurd, ook mentaal zou het nog lang duren voordat ik begreep hoe dicht ik bij de dood was geweest.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen