Na de geboorte van haar dochter Jazzmay belandde Samantha onverwacht op de Medium Care vanwege sepsis na kraamvrouwenkoorts. In dit verhaal vertelde ze hoe die levensbedreigende situatie haar kraamtijd volledig op zijn kop zette. Maar daarmee eindigde haar medische zoektocht niet. In de jaren daarna kreeg Samantha te maken met een dubbele longontsteking, terugkerende ontstekingen van het hartzakje, een tumor in haar hypofyse en talloze ziekenhuisbezoeken. Steeds opnieuw voelde ze dat er iets niet klopte, ook wanneer onderzoeken nog geen antwoorden gaven. Dit is haar verhaal over moederschap, medische onzekerheid en het vertrouwen op haar eigen gevoel.
Toen ik eenmaal thuis was met Jazzmay, dacht ik dat het ergste achter de rug was. Ik was thuis, mijn dochter was gezond en langzaam kreeg ik mijn kracht terug. Toch merkte ik dat er iets bleef knagen. Ik bleef maar terugdenken aan de Medium Care, aan de woorden sepsis en septische shock en aan alles wat er had kunnen gebeuren. Ik zocht informatie op, las ervaringen van anderen en probeerde te begrijpen wat mij precies was overkomen. In plaats van rust te vinden, werd de angst steeds groter. Ik kreeg flashbacks naar het ziekenhuis en beleefde sommige momenten opnieuw alsof ik weer in dat bed lag.
In overleg met het ziekenhuis kreeg ik hulp. Al snel werd duidelijk dat EMDR-therapie goed bij mij zou passen. Dat traject vond ik ontzettend heftig. Het voelde soms alsof ik alles opnieuw beleefde en herinneringen terugkwamen waarvan ik niet eens wist dat ze nog ergens opgeslagen zaten. Tijdens die therapie ontdekte ik ook dat bepaalde gebeurtenissen in mijn hoofd met elkaar verbonden waren geraakt. De piepjes van de apparatuur op de Medium Care brachten me onbewust terug naar een andere verdrietige periode in mijn leven. Toen ik 23 weken zwanger was, overleed mijn oma. Ook toen hoorde ik diezelfde piepjes van medische apparatuur.
Het verdriet om haar verlies had ik nooit volledig verwerkt. Ik had zo graag gewild dat zij Jazzmay had kunnen ontmoeten, haar had kunnen vasthouden en had kunnen zien wat voor prachtig meisje ze is geworden. Na een periode EMDR in het ziekenhuis werd ik doorverwezen naar een psycholoog buiten het ziekenhuis om het traject voort te zetten. Want terwijl mijn lichaam langzaam herstelde, bleek dat mijn hoofd nog een veel langere weg te gaan had.
In augustus 2024 was Jazzmay zeven maanden oud. We genoten van haar eerste ontwikkelingen, haar lachjes en alle mooie momenten die bij haar eerste levensjaar horen. Zelf voelde ik me nog niet helemaal de oude, maar ik had het idee dat ik voorzichtig weer vooruit kon kijken. Tot ik last kreeg van mijn rug en schouder. Ook merkte ik dat ik sneller benauwd werd. In eerste instantie probeerde ik het weg te redeneren. Na alles wat mijn lichaam had meegemaakt, wilde ik niet meteen overal iets achter zoeken. Toch voelde ik diep van binnen dat dit anders was. Dat gevoel werd steeds sterker.
Uiteindelijk belde ik de huisartsenpost. Na een aantal vragen kreeg ik te horen dat er een ambulance onderweg was. Op dat moment sloeg de paniek toe. Niet weer, dacht ik. Alsjeblieft niet weer. Ik moest opnieuw naar het ziekenhuis en opnieuw mijn dochter achterlaten. Natuurlijk probeerde ik mezelf gerust te stellen. Waarschijnlijk zouden ze wat onderzoeken doen en mocht ik daarna weer naar huis. Maar diep van binnen voelde ik dat het niet zo simpel zou zijn.
In het ziekenhuis bleek dat ik een dubbele longontsteking had. Ik kreeg antibiotica mee naar huis, maar twee dagen later moest ik alsnog worden opgenomen. De pijn werd erger in plaats van minder en mijn ontstekingswaarden bleven stijgen. Inmiddels zat ik al aan mijn derde soort antibiotica en kreeg ik steeds meer pijn op mijn borst. Uiteindelijk was de pijn zo hevig dat ik morfine nodig had.
Wat me misschien nog wel het meest raakte, was niet de diagnose zelf, maar het feit dat ik opnieuw gescheiden werd van Jazzmay. Ze was nog zo klein. Ik wist hoe afhankelijk ze nog van ons was en had het gevoel dat ze haar moeder nodig had. Daarom wilde ik haar liever niet in het ziekenhuis hebben. Ze was nog kwetsbaar en we wilden haar zoveel mogelijk beschermen.
Iedere dag werd ik in een rolstoel naar beneden gebracht zodat ik haar even kon zien. Dat waren de momenten waar ik naar uitkeek, maar tegelijkertijd ook de moeilijkste momenten van de dag. Want iedere keer als ik afscheid moest nemen en weer terug naar boven werd gereden, kwamen dezelfde gevoelens naar boven: verdriet, schuldgevoel en machteloosheid.
Na vijf dagen kwam er een cardioloog meekijken. Tijdens onderzoeken zagen ze vocht rondom mijn hartzakje. Ik werd overgeplaatst naar de afdeling cardiologie en daar volgde opnieuw een diagnose. Naast de dubbele longontsteking bleek ik ook een ontstoken hartzakje te hebben: pericarditis.
Na zeven dagen mocht ik gelukkig naar huis. Wel met maanden aan medicatie en controles voor de boeg, maar dat maakte me niet uit. Ik mocht naar huis. Dat was het enige wat telde.
Tijdens die opname luisterde ik veel muziek en keek ik eindeloos naar foto’s en video’s van Jazzmay. Alles om me toch een beetje dichtbij haar te voelen.
Op een dag kreeg ik een filmpje toegestuurd waarin ze in haar handjes klapte. Ik weet nog precies hoe ik daar zat, alleen in mijn ziekenhuiskamer, kijkend naar mijn telefoon. Ik barstte in huilen uit. Van trots, omdat mijn dochter weer iets nieuws had geleerd. Maar ook van verdriet, omdat ik daar niet bij was geweest. Dat moment krijg ik nooit meer terug.
Ik had steeds vaker het gevoel dat mijn lichaam me iets afnam wat ik nooit meer kon inhalen. De eerste keren, de spontane momenten en de herinneringen die juist in die eerste jaren zo kostbaar zijn.
In nog geen acht maanden tijd had mijn lichaam al ongelooflijk veel moeten doorstaan. Toch probeerde ik mijn leven weer op te pakken. We genoten van de mooie momenten die er wél waren. Van uitjes, van knuffels en van alle eerste keren die bij een baby horen. Voor ik het wist werd Jazzmay alweer één jaar oud.
Maar diep van binnen bleef ik voelen dat er iets niet klopte. Ik werd maandenlang niet ongesteld, had extreme zweetaanvallen, kwam steeds verder aan terwijl mijn eetpatroon niet veranderd was en was voortdurend moe. Niet gewoon moe, maar uitgeput. Daarnaast had ik regelmatig hoofdpijn en voelde ik me steeds verder verwijderd van de persoon die ik vroeger was.
Vaak hoorde ik dat mijn lichaam tijd nodig had. En eerlijk gezegd begreep ik dat ook wel. Mijn lichaam had immers ontzettend veel meegemaakt. Toch bleef er iets knagen. Ik bleef tegen mijn vriend, mijn familie en mijn huisarts zeggen: “Ik ben mezelf niet.”
Misschien kwam het ook doordat ik inmiddels had geleerd om alert te zijn op signalen van mijn lichaam. Na alles wat er was gebeurd controleerde ik regelmatig mijn bloeddruk, hartslag en temperatuur. Misschien vaker dan goed voor me was. Maar na alles wat ik had meegemaakt voelde controle als veiligheid.
Op een gegeven moment besloot ik opnieuw naar de huisarts te gaan. Dit keer was ik vastberaden. We moesten verder kijken. Want twaalf kilo aankomen in korte tijd zonder duidelijke verklaring, dat kon toch niet zomaar?
Er werd opnieuw uitgebreid bloedonderzoek gedaan. Een paar dagen later zou ik worden teruggebeld, maar nog diezelfde middag ging mijn telefoon. Mijn prolactinewaarde was verhoogd. Dat hoefde niet direct iets ernstigs te betekenen, maar voor de zekerheid werd ik doorgestuurd naar de endocrinoloog. Er volgden opnieuw bloedonderzoeken en een MRI van mijn hoofd.
Wachten vond ik verschrikkelijk. Na alles wat ik had meegemaakt kon ik nauwelijks omgaan met nieuwe onzekerheid. Gelukkig kon ik snel terecht voor de MRI en ongeveer een week later volgde de uitslag. Er werd een prolactinoom gevonden: een kleine, goedaardige tumor in mijn hypofyse. Gek genoeg voelde die diagnose niet alleen als een nieuwe klap, maar ook als een enorme opluchting. Eindelijk was er een verklaring voor al die klachten waarvan ik al zo lang voelde dat ze niet normaal waren. Eindelijk wist ik dat ik me niet had aangesteld. Dat mijn gevoel klopte.
Ik kreeg medicatie voorgeschreven die ik minimaal twee jaar moet gebruiken. De eerste maanden waren zwaar. Ik werd misselijk, moest regelmatig overgeven en mijn lichaam moest duidelijk wennen. Gelukkig ging dat na verloop van tijd beter en begon ik langzaam weer wat energie terug te krijgen.
Begin 2026 had ik voor het eerst in lange tijd het gevoel dat het misschien eindelijk de goede kant op ging. De medicatie sloeg aan en voorzichtig begon ik weer meer vertrouwen te krijgen in mijn lichaam. Misschien was het nu eindelijk klaar.
Tot april 2026. Ik kreeg opnieuw die herkenbare pijn tussen mijn schouderbladen. Eerst probeerde ik mezelf nog wijs te maken dat het spierpijn was, maar diep van binnen wist ik beter. Die herkenning was er meteen. Diezelfde stekende pijn. Diezelfde onrust. Die nacht pakte ik de thermometer en belde de huisartsenpost. Niet veel later zat ik opnieuw in het ziekenhuis. Weer onderzoeken. Weer bloedprikken. Weer wachten op antwoorden. Opnieuw werd gedacht aan een ontstoken hartzakje. Voor de derde keer.
Ik kreeg medicatie mee naar huis, maar een dag later moest ik alsnog worden opgenomen. De pijn werd erger en mijn koorts liep op. Alles waarvan ik had gehoopt dat ik het achter me had gelaten, kwam in één klap terug. Het afscheid nemen van Jazzmay. De ziekenhuisgangen. De onzekerheid. De angst. Ik lag op een kamer met drie andere patiënten, maar deze keer wilde ik met niemand praten. Ik trok de gordijnen dicht en sloot me af van de wereld. Ik wilde niet gezellig doen. Ik wilde naar huis. Ik wilde bij mijn dochter zijn.
Toen ik haar aan de telefoon kreeg, wilde ze nauwelijks met me praten. Ze speelde verder alsof er niets aan de hand was. Voor een peuter is dat natuurlijk heel normaal, maar ik brak volledig. Ik heb zó hard gehuild dat het alarm van de verpleging afging. Ik weet nog dat ik dacht: wanneer houdt dit nou eens op?
Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we nog steeds midden in onderzoeken. Waarom ik inmiddels drie keer een ontstoken hartzakje heb gehad, weet niemand. Waarom mijn lichaam steeds opnieuw lijkt te reageren, is ook nog altijd niet duidelijk. Er zijn nog veel vragen en nog weinig antwoorden.
Maar als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd, dan is het dit: mijn lichaam heeft me vaak in de steek gelaten, maar mijn gevoel nooit. Zo vaak heb ik gevoeld dat er iets niet klopte. Zo vaak heb ik gedacht dat ik verder moest kijken. En zo vaak bleek uiteindelijk dat dat gevoel terecht was. Toch ben ik ook regelmatig aan mezelf gaan twijfelen. Ik trok me terug, vertelde minder en was bang dat mensen zouden denken: daar heb je haar weer, met haar klachten en ziekenhuisverhalen. Soms dacht ik zelfs dat het misschien tussen mijn oren zat. Maar iedere keer bleek er uiteindelijk toch iets aan de hand.
Daarom wil ik andere vrouwen iets meegeven. Luister naar jezelf. Laat je niet wegsturen als je weet dat er iets niet klopt. Blijf vragen stellen. Blijf doorzetten. Jij kent jouw lichaam beter dan wie dan ook.
Jazzmay is inmiddels een vrolijke peuter die zich geweldig ontwikkelt. Het loslaten vond ik moeilijk. Na alles wat er gebeurd was, wilde ik haar het liefst altijd dicht bij me houden. Maar als ik zie hoe gelukkig ze is, dan ben ik dat ook. Onze band is ontzettend sterk geworden, misschien juist wel doordat we samen zoveel hebben meegemaakt.
Ik ben trots op mijn vriend, die mij iedere keer weer opvangt wanneer ik het even niet meer weet. Op mijn moeder, die haar eigen angsten telkens opzij zet om er voor mij te kunnen zijn. Op mijn familie, die altijd klaarstaat. Op Jazzmay, die zoveel sterker is dan ze ooit zal beseffen.
En misschien ook wel een beetje op mezelf. Want ondanks alles blijf ik opstaan. Blijf ik hopen. Blijf ik doorgaan. De toekomst ken ik niet. Misschien komen er nog antwoorden. Misschien ook niet. Maar wat ik wél weet, is dat deze jaren mij hebben geleerd hoe bijzonder gewone momenten zijn. Een knuffel van mijn dochter. Een wandeling zonder pijn. Samen lachen aan tafel. Dingen die vroeger vanzelfsprekend leken.
Nu weet ik beter. Juist die gewone momenten zijn het meest waardevol. En misschien is dat wel de grootste les die deze reis mij heeft geleerd: blijf hopen, blijf genieten, blijf luisteren naar jezelf. En geef nooit op.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen