Work hard, play hard: zo zag mijn leven er voor lange tijd uit. Lang wist ik niet of en hoe het moederschap voor mij was weggelegd. Ik zag mezelf niet zonder kinderen, maar zag – door dat drukke en vrije leven – ook niet precies voor me hoe dan wel.
Reizen naar tropische oorden, m’n laptop openklappen in een co-workingspace, mijn zoveelste project lanceren aan de andere kant van de wereld en in de weekenden de werkweek van me afschudden, dansend op de beat van een gezellig feestje met andere gelijkgestemden. Zo zag mijn leven eruit.
Fast forward naar nu, zomer 2025: ik typ dit verslag vanuit onze Spaanse casa en mag mezelf al ruim 9 maanden trotse moeder noemen.
Dansavondjes? Die staan op pauze
Nog steeds lanceer ik verschillende projecten, heb ik continu nieuwe ideeën en staan de eerste verre reizen weer op de planning. Die dansavondjes? Die staan even op pauze. Maar dat is helemaal oké. Want er is iets bijzonders gebeurd: het moederschap heeft mij zachter gemaakt.
Ik stond voorheen altijd in de go-go-go-stand. In 100 sloten tegelijk springen. Niet lullen, maar poetsen. Gaan met die banaan. Niet zeuren, doorgaan. Tikkeltje chaotisch.
Die eigenschappen zijn niet ineens met de noorderzon vertrokken. Maar er heeft ook iets plaats voor gemaakt: prioriteiten stellen. Een avondje doorzakken zodat ik ‘s ochtends met een brak hoofd bij m’n dochter zit? Is me niet meer waard. M’n dochter straks meer naar de opvang brengen zodat ik meer kan werken? Nee.
Ik werk minder én efficiënter
Helemaal niets doen op het gebied van ondernemerschap is niets voor mij. Ik vind het leuk om uitgedaagd te worden. Maar het gaat niet ten koste van ‘mama-tijd’. Ik werk daardoor minder en efficiënter. Op dit moment is mijn enige ‘vaste’ dag de woensdag.
Maar die vernieuwde focus heeft ervoor gezorgd dat ik écht alleen nog maar ‘ja’ zeg tegen klanten waar ik energie van krijg. En dat ik m’n kostbare tijd met m’n dochter niet meer zo snel inruil. Het grappige is: daardoor weten die toffe opdrachtgevers mij juist te vinden.
Had je me 5 jaar geleden verteld dat ik (tijdelijk) één volle dag per week zou werken en voor de rest genoot om lekker samen met m’n dochter te zijn? Dan had ik je voor gek verklaard. Terwijl dat nu het beste is wat ik op dit moment kan wensen.
Meer lezen?

