Loslaten begint al bij de allerkleinsten

“Bijna niets in de opvoeding van een kind is zo risicovol als het kind beschermen tegen het mogen nemen van risico.” Die mooie uitspraak komt van Steven Pont, ontwikkelingspsycholoog. Ik leg je uit waarom loslaten zó belangrijk is voor je kind.

Deze uitspraak klinkt misschien zwaar, maar het begint al heel klein. Jouw peuter die zelf zijn schoenen wil aantrekken (ook al duurt het tien minuten). Het dreumesje dat zelf de trap af wil. De baby die net leert zitten en steeds omvalt.

Jij bent het trainingsveld

Tussen de geboorte en de volwassenheid moet jouw kind klaargestoomd worden voor zelfstandigheid. Dat betekent dat jij jezelf langzaam overbodig moet make –  en dat voelt natuurlijk heel tegenstrijdig als je net een klein mensje de wereld in hebt gekregen.

Er is geen handboek. Maar één vraag helpt enorm: Mag mijn kind van deze situatie leren?

Herken je dit?

• Je peuter (2,5 jaar) wil zelf zijn broek aantrekken, maar het lukt niet en de frustratie loopt op.
• Je dreumes gooit zijn bord met eten op de grond, voor de derde keer.
• Je kind van 3 wil per se zelf de trap af, terwijl jij je hart vasthoudt.

Wat doe jij? Spring je er meteen in? Of gun je hem even de ruimte om het zelf te proberen?

Hoe kun je aanwezig zijn zonder in te grijpen?

Als jij bij de trap meteen ingrijpt, leert je kind niet hoe hij zijn evenwicht bewaart. Als jij de broek aantrekt, mist hij de oefening. Dat betekent niet dat je achterover leunt. Jij bent er, dichtbij, als vangnet. Maar je grijpt pas in als het echt nodig is.

En als het misgaat? Dan ben je er gewoon. Knuffel, troost, en verder. Zonder “zie je wel” of “dat zei ik toch.”

Herken je dat je soms sneller ingrijpt dan je eigenlijk wilt? Dat is heel normaal en het begint al met je bewust te zijn van die neiging.