De bevalling van Marlot van Loenen eindigde in een spoedkeizersnede. Niet omdat artsen dat op dat moment adviseerde, maar omdat zij zelf voelde: ‘Dit is wat nu nodig is’. In dit openhartige interview vertelt ze hoe ze vertrouwde op haar eigen gevoel, hoe dat gevoel uiteindelijk werd bevestigd door artsen, en waarom luisteren naar je lichaam soms het belangrijkste is wat je kunt doen – voor jezelf én voor je kind.
“Ik ben moeder van een zoon Sammie (bijna 3 jaar) en een dochter Loulou (11 maanden). Mijn verhaal gaat vooral over de bevalling van Loulou, omdat die heel anders is verlopen dan ik vooraf had verwacht – en ook anders is verlopen dan mijn eerste bevalling van Sammie, via de natuurlijke weg.”
“Ik maakte het scenario waar ik juist angstig voor was mee: een natuurlijke bevalling hebben tot en met persen aan toe, en dan tóch eindigen in een spoedkeizersnede. Dus eigenlijk een 2 in 1 bevalling. Toch ik kijk er inmiddels positief op terug. Misschien kan mijn verhaal andere vrouwen helpen die een spoedkeizersnede of vergelijkbare ervaring hebben meegemaakt.”
“Ik was bijna 41 weken zwanger toen de weeën s’nachts begonnen. Ik was even bang dat we richting inleiden zouden gaan maar gelukkig begon het toch vanzelf. Vanaf half zeven ‘s ochtend merkte ik dat de weeën iets heftiger werden. Na ongeveer 2,5 uur kwam de verloskundige en toen bleek ik al vijf centimeter ontsluiting te hebben. Ze zei ‘mocht je nog pijnbestrijding willen dan moeten we nu naar het ziekenhuis’. Mijn zusje kwam om onze zoon op te vangen en na een dikke kus en knuffel stapten we in de auto.”
“Ja, eigenlijk wel. In het ziekenhuis ging ik dertig minuten aan de CTG-scan – dat is standaard wanneer je pijnbestrijding wil – want ik hoopte nog een ruggenprik te krijgen. Na dat half uur bleek ik alleen al op 8 centimeter te zitten. Ook ging het niet goed met de hartslag van onze dochter; die daalde bij elke wee best hard. Een ruggenprik was dus geen optie meer en ik werd medisch in verband met haar conditie. Al vrij gauw daarna mocht ik beginnen met persen maar dit voelde ‘gek’.”
“Tijdens het persen voelde ik: het gaat niet. Het lukte niet, het voelde anders dan het persen wat ik me herinnerde van mijn eerste bevalling. Ik vroeg mezelf af of Loulou wel goed lag. Mijn zusje was een half jaar voor mij bevallen van een dochter in sterrenkijkerpositie (waarbij een baby met het gezicht naar boven in plaats van naar de rug ligt) en dat was ook uitgelopen op een spoedkeizersnede. Dat zat in mijn achterhoofd. Het voelde alsof Loulou vastzat. Dus ik vroeg aan de arts: ‘Kun je checken hoe ze ligt?’ En ja hoor, ze lag inderdaad ook in sterrenkijkerpositie.”
“De artsen zeiden: ‘Er is nog geen reden tot paniek. Ze kan gewoon nog via de natuurlijk weg geboren worden.’ Dus we gingen verder met persen. Maar ik bleef zeggen: ‘Het lukt niet. Ik voel dat het niet gaat.’ Op een gegeven moment namen mijn weeën ook af en ik had geen persdrang meer. Achteraf zei mijn verloskundige dat dit signalen van mijn lichaam waren dat het niet goed zat. Ondertussen werd de conditie van onze dochter ook zorgelijker en begon ik me meer zorgen te maken.”
“De artsen zeiden dat het zo niet opschoot. Het advies was een morfinepomp, weeënopwekkers en een schedelelektrode bij Loulou om haar conditie te meten. De artsen lieten me weten dat we in principe nog een uur zouden gaan proberen te persen voordat er een plan B zou komen. Ik dacht alleen maar: het voelt niet goed. Dit wil ik niet doen.”
“Ik zei toen heel duidelijk: ‘Ik wil dit niet. Het klopt niet. Ik wil een keizersnede.’ Ik voelde gewoon dat het niet goed zat. De artsen checkten met mij en mijn vriend of we er heel zeker van waren: een keizersnede is echt een zware buikoperatie en het herstel ervan is zwaar en lang. Het was op dat moment ook nog niet hun advies, maar uiteindelijk hebben ze naar me geluisterd en zijn we naar de OK gereden.”
“Toen bleek dat Loulou niet alleen in sterrenkijkerpositie lag, maar ook scheef gedraaid in het geboortekanaal. Ze was dysmatuur – dus heel klein – en is waarschijnlijk last minute gaan draaien. Het was met de keizersnede zelfs moeilijk om haar eruit te krijgen en dat was precies wat ik heb gevoeld tijdens het persen. Ze kon er gewoon niet doorheen. Met weeënopwekkers zou er enorm veel kracht op haar zijn gekomen en met haar zwakkere conditie had dit eng kunnen aflopen. De gynaecoloog zei tegen me op de operatietafel: “Je hebt een goede beslissing gemaakt”.
“Dat deed veel. Ik was zo overtuigd, het kwam echt uit mijn tenen. Maar toen ik eenmaal op de operatietafel lag dacht ik toch nog ‘had ik niet wat harder mijn best moeten doen en dan was het misschien wel gelukt’. Maar zes weken na de operatie hadden we een evaluatiegesprek met de gynaecoloog en zij zei: ‘Als ik een euro kreeg voor elke vrouw die zegt: het gaat niet, ik wil een keizersnede, dan was ik miljonair geweest. Maar jij was zó stellig.’ Het is bijzonder dat er zo snel naar me is geluisterd, daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor’.
“Ik kijk er heel positief op terug. Het was pittig en tijdens het herstel dacht ik wel eens: wat heb ik ‘mezelf op de hals gehaald’ met die keizersnede? Maar dat gevoel werd altijd overschaduwd door het besef: als ik niet naar mijn gevoel had geluisterd had het heel anders kunnen aflopen met veel meer paniek. Nu heb ik zelf op voorhand die keuze van de keizersnede gemaakt en is ons misschien wel heel veel ellende bespaard. Dat maakt me trots.”
“Ik ben normaal echt een twijfelkont en kan nooit snel een beslissing maken. Maar door mijn tweede bevalling en in het moederschap vertrouw ik op mijn gevoel en dat bleek juist.”
“Luister altijd naar je gevoel. Jij bent in charge over je eigen lichaam en je eigen bevalling. Natuurlijk in samenspraak met de artsen, die het allerbeste met jou en je baby voorhebben. Zij hebben de kennis en ervaring en die is ontzettend belangrijk. Maar je bent niet verplicht om alles op te volgen wat wordt voorgesteld als het voor jou niet goed voelt. Het is jouw lijf, jouw baby, jouw bevalling en altijd jouw keuze, dus blijf in gesprek”.
Wil je meer weten over bevallen? Bij How About Mom vind je regelmatig nieuwe verhalen en artikelen over alles wat met de bevalling te maken heeft.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen