Voor veel mensen is Mascha Lange een bekend gezicht op Instagram en TikTok. Maar sinds negen maanden heeft ze er een rol bij die alles overtreft: die van moeder van zoon Otis. In deze Momtalk vertelt ze open over haar weg naar het moederschap, een zwangerschap die niet altijd makkelijk was, een bevalling die anders liep dan gepland en de hoogte- en dieptepunten van het leven als moeder. “Het is soms chaos, soms vermoeiend, maar vooral ontzettend leuk.”
“Mijn vriend en ik zijn inmiddels drie jaar samen. Ik ben 32 en hij is 35, dus je komt automatisch in een levensfase waarin je het over kinderen gaat hebben. Die wens was er bij ons allebei, maar het voelde nooit als iets dat móést. We hadden allebei zoiets van: als we eraan beginnen, dan doen we dat echt met elkaar.”
“Ik heb daarvoor ook relaties gehad waarin ik helemaal niet dacht: met jou wil ik een kind. Bij mijn huidige partner voelde dat anders. Toch was het niet zo dat ik vanaf dag één dacht: ik wil nu moeder worden. Ik heb me zelfs lange tijd afgevraagd of dat gevoel ooit zou komen. Sommige vrouwen weten het al van jongs af aan, maar ik dacht juist: ga ik dat ooit voelen?”
“Uiteindelijk kwam dat gevoel wel degelijk. Ik merkte dat ik veel dromen had gehad op het gebied van carrière, reizen en een huis kopen. Op een gegeven moment voelde het alsof ik al die dingen had gedaan die ik graag wilde doen voordat ik kinderen kreeg. Toen begon de wens steeds meer te groeien. Nu weet ik: ja, dat moedergevoel bestaat echt. Ik heb het zelf ervaren.”
“Dat vond ik eigenlijk heel mooi. Mijn vriend zei altijd: er komt een dag dat ik wakker word en denk, nu ben ik er klaar voor. En dat gebeurde dus echt. Anderhalf jaar geleden zei hij ineens: ik ben er klaar voor. Ik was misschien al iets eerder zover, maar ik liet het altijd open. Toen hij aangaf dat hij er klaar voor was, ging ik meteen in actie. Ik zag al maandenlang overal 11.11 op de klok verschijnen. Dat staat symbool voor een nieuw begin. Dus ik besloot dat mijn spiraal er op 11 november uit moest.”
“Daarna duurde het nog ongeveer drie maanden voordat ik zwanger werd. Dat vond ik best een onzekere periode, want zodra je eraan begint, wil je eigenlijk meteen resultaat. Elke maand dat het niet raak was, voelde toch als een kleine teleurstelling. Niet zo groot dat ik er verdrietig van werd, maar wel dat stemmetje in je hoofd dat zegt: ik had dit heel graag gewild.”
“Ik voelde het eigenlijk al voordat ik de test deed. Mijn lichaam reageerde anders dan in de maanden ervoor. Mijn borsten voelden anders en mijn eetlust veranderde. Ik merkte gewoon dat er iets gaande was. Toen ik de test deed, bleek ik zelfs al meer dan acht weken zwanger te zijn. Dat vond ik heel bijzonder. Ineens vielen alle puzzelstukjes op hun plek.”
“Omdat ik denk dat veel vrouwen dat herkennen, maar er niet altijd over durven praten. Ik had mezelf namelijk volledig ingesteld op een meisje. Ik droomde van haren vlechten. Ik had alleen maar meisjesnamen bedacht. In mijn hoofd was het gewoon duidelijk: ik zou een dochter krijgen.”
“Daarom wilde ik tijdens de zwangerschap heel graag het geslacht weten. Toen bleek dat het een jongen was, reageerde ik heel emotioneel. Ik moest lachen én huilen tegelijk. Niet omdat ik geen jongen wilde, absoluut niet, maar omdat ik afscheid moest nemen van het beeld dat ik had gevormd.”
“Dat proces van omschakelen was heel echt. Nu denk ik juist: als er ooit een tweede kindje komt en het wordt weer een jongen, dan zou ik dat helemaal geweldig vinden. Nu weet ik namelijk hoe ontzettend leuk een zoon is. Toch moest ik destijds echt even schakelen.”
“Het eerste trimester vond ik echt verschrikkelijk. Ik zeg altijd: dat was de hel. Ik voelde me totaal niet mezelf. Ik was ontzettend misselijk, moest overgeven, kon bepaalde geuren niet verdragen en had bizarre voedselvoorkeuren die per week veranderden. Daarnaast was ik extreem moe.”
“Normaal gesproken sport ik veel, maar dat lukte een aantal weken zelfs niet meer. Ik herkende mezelf gewoon niet. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkste. Je bent ineens iemand anders en je hebt geen idee wanneer het beter wordt. Ik dacht echt: als ik me negen maanden zo blijf voelen, hoe ga ik dat doen? Pas rond de twintigste of eenentwintigste week kwam er een omslagpunt. Vanaf dat moment kreeg ik een enorme energieboost. Ik sportte weer veel, maakte lange wandelingen en had soms het gevoel dat ik energie voor tien mensen had.”
“Zelfs op mijn uitgerekende datum ging ik nog een dag naar Antwerpen. Ik keek ook helemaal niet uit naar mijn verlof. Dat klinkt misschien gek, maar ik vond werken veel te leuk en ik was bang dat ik me zou vervelen. Uiteindelijk heb ik vier weken verlof genomen en ben ik tussendoor ook nog content blijven maken. Ik heb me geen moment verveeld.”
“Dat vond ik eerlijk gezegd lastig. Vooral in de fase waarin mensen nog niet echt konden zien dat ik zwanger was. Dan krijg je zo’n tussenfase waarin je denkt: zien mensen nu een zwangere vrouw of denken ze dat ik gewoon wat ben aangekomen?”
“Mijn kleding paste niet meer en ik voelde me daar niet prettig bij. Pas toen mijn buik echt zichtbaar werd en iedereen wist dat ik zwanger was, kon ik het meer omarmen. Toen ging ik jurkjes dragen waarin mijn buik mooi uitkwam en voelde ik me juist heel vrouwelijk en zelfverzekerd.”
“Ik had zeker wensen, maar ik zag het niet als een strak plan. Ik denk namelijk dat je daar heel realistisch in moet zijn. Een bevalling loopt uiteindelijk zoals die loopt. Het liefst wilde ik in het ziekenhuis in bad bevallen. Met alleen Tim erbij en zonder pijnmedicatie. Ik wilde heel graag ervaren hoe het was om het zelf te doen. Misschien zit daar ook wel iets sportiefs en competitiefs in. Ik dacht: ik wil voelen wat mijn lichaam kan.”
“Ja. Tijdens de weeën thuis bleek mijn bloeddruk veel te hoog. In het ziekenhuis ontdekten ze dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Dat kwam volledig onverwacht, want ik had eigenlijk geen duidelijke symptomen gehad.”
“Ik had voornamelijk last van buikweeën, maar de laatste vijftien minuten voor het persen kreeg ik ook rugweeën. Toen wist ik echt niet meer waar ik het zoeken moest. Ik wilde heel graag zonder pijnstilling bevallen, maar op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik nauwelijks nog aanspreekbaar was. Ik was heel bang voor een ruggenprik en twijfelde enorm. Maar toen de verpleegkundige vroeg wat ik wilde doen, voelde ik ineens dat ik moest persen. Ik bleek al volledige ontsluiting te hebben. Dat moment was zo’n opluchting. Ik hoefde die keuze uiteindelijk niet meer te maken en kon zonder pijnstilling bevallen.”
“Ontzettend positief. Sterker nog: ik had het vrijwel direct al over een volgende zwangerschap en bevalling. Dat zegt denk ik genoeg. Natuurlijk was die zwangerschapsvergiftiging niet fijn, maar de bevalling zelf heb ik als heel krachtig ervaren. Ook het zorgpersoneel was fantastisch. Ik voelde me echt gedragen door iedereen om me heen. In totaal heeft het vijf uur geduurd en uiteindelijk kijk ik er met heel veel trots op terug.”
“Otis bleek te licht in verhouding tot de zwangerschapsduur, waardoor we langer in het ziekenhuis moesten blijven. Dat was natuurlijk niet ideaal, maar achteraf vond ik die extra dagen juist heel waardevol. We hebben drie dagen in het ziekenhuis doorgebracht en kregen daar ontzettend veel begeleiding. Daardoor gingen we veel zekerder naar huis. Daarna hadden we ook nog bijna een week kraamzorg die de hele dag aanwezig was. Dat gaf rust.”
“Ik vond het allesbehalve een roze wolk. Die hormonale dip had ik echt onderschat. Er komt ineens zoveel op je af. Je voelt zoveel emoties tegelijk. Ik heb zelfs gedacht: hadden we dit wel moeten doen? Zijn we hier wel aan begonnen? Niet omdat ik geen moeder wilde zijn, maar omdat de verantwoordelijkheid ineens gigantisch voelt. Je leven verandert van de ene op de andere dag.”
“Die eerste weken had ik echt het gevoel dat ik mezelf kwijt was. Alles draaide om de baby. Vanaf ongeveer de tweede week begon ik te merken dat ik behoefte had aan kleine momenten voor mezelf. Gewoon een even wandelen. Vijf minuten zonder dat iemand iets van je nodig heeft. Dat soort dingen.”
“Vanaf het moment dat mijn partner weer ging werken, heb ik ook geleerd om hulp te accepteren. Opa’s, oma’s, oppassen, even iemand die het overneemt zodat je kunt opladen. Daar is helemaal niets mis mee en daar maak ik graag gebruik van. Ik ben een leukere moeder als ik ook tijd voor mezelf heb.”
“Zonder twijfel het moment waarop ik hem ‘s ochtends uit bed haal. Dat blijft mijn favoriete moment van de dag. Ik doe zachtjes de deur open en krijg meteen zo’n enorme glimlach. Dat is zó lief. Daarnaast vind ik alle ontwikkelingen geweldig om mee te maken. Elke nieuwe stap, elke nieuwe ontdekking. En die onvoorwaardelijke liefde is echt bijzonder.”
“Normaal gesproken ben je misschien trots als iemand iets speciaals bereikt. Bij Otis ben ik letterlijk overal trots op. Dan zie ik hem gewoon zitten en denk ik: wat ben jij leuk. Mijn vriend en ik kijken soms samen naar hem en zeggen dan tegen elkaar: hij is echt zó leuk. Dat gevoel is bijna niet uit te leggen.”
“Ja en nee. Het is eigenlijk veel extremer dan ik had gedacht. Het mooiste en het moeilijkste bestaan naast elkaar. Soms voelt het geweldig en soms denk je: pfff. Maar die moeilijke momenten gaan meestal niet eens over je kind. Die gaan over alles eromheen. Het slaapgebrek. De planning. Alle dingen die je moet regelen. Het moederschap zit vol uitersten. Maar uiteindelijk wint het mooie altijd.”
Mascha Lange blijven volgen? Dat kan via Instagram.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen