Veel ouders krijgen vroeg of laat de bekende vraag: “En, wanneer komt de tweede?” Onschuldig bedoeld misschien, maar bijna nooit wordt er stilgestaan bij de impact ervan. Achter een simpel antwoord kan namelijk een heel verhaal schuilgaan. In deze blog deel ik mijn persoonlijke ervaring: over de droom die ik ooit had, mijn traumatische bevalling en onze bewuste keuze voor één kind.
Toen Luca ongeveer één jaar was, kreeg ik keer op keer dezelfde vraag: “En, wanneer komt de tweede?” Voor sommigen een onschuldige vraag, voor mij pijnlijk. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben.
Wat zo’n simpele vraag lijkt, kan bij iemand keihard binnenkomen. Hoe weet je of iemand niet net een miskraam heeft gehad? Of al lange tijd verlangt naar een kindje, maar het niet lukt? Of, zoals ik, een traumatische bevalling heeft doorgemaakt waardoor de wens voor een tweede kindje niet vanzelfsprekend is.
Soms voelt het alsof ouders zich moeten houden aan een ongeschreven tijdlijn: je kindje bereikt een bepaalde leeftijd en ineens lijkt iedereen te verwachten dat nummer twee onderweg is. Maar ieder gezin, ieder lichaam en iedere ervaring is anders. En soms betekent dat dat één kind genoeg is. Niet omdat het eenvoudig, maar omdat er een verhaal achter zit dat lang niet altijd zichtbaar is.
Als klein meisje droomde ik ervan om te trouwen met mijn droomprins, te wonen in een prachtig kasteel en mama te worden van twee kindjes. Twaalf jaar geleden ontmoette ik mijn prins op het witte paard. We zijn getrouwd (nou ja, een geregistreerd partnerschap, maar wél in een prachtige witte jurk) en wonen in een fijn huis. En ik ben mama geworden van Luca. Niet alle dromen zijn bedrog!
Mijn bevalling bracht me het mooiste wat er is: onze zoon Luca. Tegelijkertijd werd het ook één van de meest traumatische momenten van mijn leven. Lange tijd droeg ik de negatieve gevoelens met me mee, zonder er écht iets mee te doen. Elke menstruatie bracht bijvoorbeeld paniek, omdat het bloedverlies me direct terugbracht naar mijn bevalling. Ik probeerde overal extreem controle op te houden en raakte in paniek zodra ik die controle dreigde te verliezen. Pas door EMDR-therapie, begeleid door een psycholoog gespecialiseerd in traumatische bevallingen, leerde ik ermee omgaan. Hulp zoeken bleek de beste stap die ik kon zetten.
Luca is nu 2,5 jaar en het gaat goed met mij. Ik heb mijn bevalling kunnen verwerken en kijk positief naar de toekomst. Ik geniet van elke seconde met hem, want de tijd vliegt.
Al deze ervaringen speelden mee toen we nadachten over een tweede kindje, en de vraag of we er daadwerkelijk voor zouden gaan bleek de moeilijkste beslissing ooit. Zou ik opnieuw zwanger willen zijn? Zou ik het aandurven om weer te bevallen? Zou ik alles wat ik heb meegemaakt overdoen voor Luca? Absoluut. Hij is het mooiste wat ik me kan wensen en voor hem zou ik het zo weer doen. Maar alles nog eens overdoen? Nee.
We hebben lange gesprekken gevoerd en voor ons allebei is de keuze nu duidelijk: geen tweede kindje. Wat de toekomst brengt, weten we niet, maar het doorhakken van deze knoop geeft mij rust. Het is misschien niet het beeld dat ik als klein meisje voor ogen had, maar ik ben dolgelukkig met één kind en wij voelen ons compleet.
Toch legt de buitenwereld nog steeds druk op. Waarom lijkt het ideale plaatje nog altijd een gezin met twee kinderen? We kregen reacties als: “Wat jammer dat jullie niet voor een tweede kindje gaan, dat had ik zo leuk gevonden,” of: “Ben je te bang geworden om te bevallen?” En zelfs: “Wat zielig voor Luca, krijgt hij nooit een broertje of zusje?”
Ja, mensen zeggen dit écht. Onbekenden mensen maar ook bekende mensen. En dat komt hard aan. Zeker op de momenten dat je het niet verwacht, zoals in de supermarkt.
Ik ben gaan Googelen om te ontdekken of het echt zo bijzonder is om maar één kind te hebben. De statistieken laten zien dat evenveel ouders één kind hebben als twee kinderen. Als die cijfers zo dicht bij elkaar liggen, waarom wordt er dan nog steeds zo anders naar gekeken?
Misschien had ik het vroeger anders gezien. Misschien was er, zonder traumatische bevalling, wel een tweede kindje gekomen. Of misschien ook niet. Dat zullen we nooit weten. Wat ik wél weet: wij voelen ons compleet en gelukkig zoals we nu zijn. Dat zou voor iedereen genoeg moeten zijn. Toch blijven de opmerkingen soms pijnlijk, omdat mijn beeld van ons gezin vroeger anders was. Maar dat beeld heb ik losgelaten. En vandaag kan ik vol overtuiging zeggen: ik ben dolgelukkig als mama van één kind.
Geschreven door Angela Zwagerman – de Jong
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen