Zo voelde een hyperemesis gravidarum zwangerschap écht

Linda beschrijft hoe haar zwangerschap met hyperemesis gravidarum – HG – echt was. “Je wilt het kindje, maar niet die ziekte.”

45 keer per dag. Zo voelde zwanger zijn voor mij.

45 keer per dag. Dat was mijn record. Geen push-ups. Geen stappen. Kots-sessies.

Hyperemesis gravidarum. Zo heet het. HG is een aandoening waarbij je langdurig met extreme zwangerschapsmisselijkheid kampt, waarbij je soms onvoldoende voedsel en vocht kan binnenhouden.

Sondevoeding. Een kotsemmer als levenspartner. Ja… Paul had even concurrentie. En mezelf verzorgen, dát was een grote uitdaging.

Mijn moeder was mijn redding

Bij mijn tweede zwangerschap nam mijn moeder mijn gezin in huis. Mijn heldin. Omdat ik een peuter had die ook zorg nodig had. Omdat ik die zorg op dat moment niet kon geven.

Ik herinner me de verpleegkundige die vroeg of ik even in het toilet wilde overgeven, in plaats van in het bakje.

Ik heb haar vriendelijk laten weten: als zij mijn bed naast de wc kreeg, zou ik dat voor haar doen.

Ze kreeg het niet voor elkaar.

En de gynaecoloog die vroeg – terwijl ik voor de tweede keer gewenst zwanger was, maar gewoon ongelofelijk ziek: ‘Zullen we er maar mee stoppen? Of zet je door?’

Pardon!?

Wat niemand je vertelt over hyperemesis gravidarum

Hyperemesis gravidarum is een echte zwangerschapsziekte. Geen aanstelleritis. Geen psychisch probleem. Pathologie – je lichaam werkt (tijdelijk) niet en is ziek.

Terwijl het gros van de zwangeren mooie buikfoto’s maakten en babyshowers hadden, overleefde ik negen maanden. Sondevoeding omdat er niets anders in bleef. Een wereld die te luid, te geurend, te veel was. Precies niets kunnen verdragen was mijn dagbesteding.

Je wilt het kindje. Niet die ziekte. Dat onderscheid mag gemaakt worden.

Er is in twintig jaar veel veranderd. En tóch verantwoorden te veel vrouwen zich nog voor iets wat geen keuze was. Dat hoeft niet.

Als professional én ervaringsdeskundige weet ik: het werkt precies andersom. Het vraagt enorme kracht om zo’n zwangerschap goed door te komen. Om helemaal leeg te zijn en tóch te blijven. Ik zette door. Twee keer.

Het leven bleek plots andere plannen te hebben

Toen mijn dochter net geboren was, dacht ik met volle overtuiging: dit nooit meer. Ik had een jongen. Ik had een meid. Mijn gezin was compleet. Samen waren we de nachten en luiers allang voorbij. Dachten we.

Totdat het leven plots andere plannen bleek te hebben. Niet via een zwangerschap. Niet via een kinderwens. Maar via een vraag die op ons pad kwam: er was een klein jongetje. Er was een tekort aan pleeggezinnen. En wij deden het zo mooi met hem.

Of wij een perspectief biedende plek voor hem wilden worden. Wanneer een kind je aankijkt met ogen die alles tegelijk vragen, zeg je geen nee.

Wij zeiden ja. Mét volle overtuiging.

Hij kwam niet om ons gezin compleet te maken

Niet omdat er een lege plek was in ons gezin. Niet omdat wij nog een kind wilden. Maar omdat hij een stabiele, liefdevolle plek nodig had; en wij die plek konden zijn. Dat is een verschil. En dat doet ertoe.

Hij kwam niet ons gezin compleet maken. Hij is zijn eigen mens, met zijn eigen unieke verhaal, mét lieve ouders die ongelofelijk veel van hem houden op de manier waarop zij dat kunnen.

Wij zijn de plek waar hij opgroeit. Waar hij extra liefde en aandacht krijgt.

We hebben de impact eerst zwaar onderschat. Dat durf ik nu wel te zeggen. Het maakte ons kleiner dan we dachten. En groter dan we wisten.

Het leven heeft een heel eigen logica

En soms – als ik hem door het huis zie rennen alsof hij er altijd al was – denk ik: het leven heeft een heel eigen logica. Ik snap haar niet altijd.

Maar ik ga wel mee.

Over de schrijver

In deze serie schrijf ik over het leven zoals het is. Over (pleeg)ouderschap, pubers, werk en alles wat daartussen zit.

Linda — (pleeg)ouder met pen. Combineert zorg, taal en soms wat lichte paniek tot iets dat op wijsheid lijkt. Lees hier alle artikelen van Linda op How About Mom.