Voor actrice Noël van Kleef was zwanger worden niet het mooie begin van een nieuw hoofdstuk, maar het startpunt van een rollercoaster aan onzekerheid en emoties. Wat begon met een langgekoesterde kinderwens, werd gevolgd door meerdere miskramen, verdriet en een medische zoektocht die uiteindelijk een onverwachte oorzaak aan het licht bracht. Inmiddels is Noël opnieuw in verwachting en durft ze stap voor stap vooruit te kijken naar een leven als moeder. In deze Momtalk vertelt ze openhartig over verlies, angst, hoop en de lessen die ze onderweg leerde.
“Ja, absoluut. Het onderwerp kinderen kwam eigenlijk al vrij snel aan bod. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat vader worden zijn grootste doel in het leven was. We waren er daarom ook heel snel over uit dat we allebei kinderen wilden. Toch vond ik het lastig om daadwerkelijk die stap te zetten. Niet omdat ik twijfelde aan mijn kinderwens, maar omdat ik altijd wel iets kon bedenken waardoor het nog even niet uitkwam. Dan zat ik midden in een serie, kwam er een nieuwe kans voorbij of wilde ik eerst nog iets anders doen voordat er een kindje zou komen.”
“Als actrice heb je geen enkele garantie op werk. Je groeit op in een wereld waarin je leert dat je iedere kans moet pakken die voorbij komt. Hard werken, zichtbaar blijven, blijven bouwen aan je carrière. Ik vond het lastig om bewust te kiezen voor iets waardoor ik misschien tijdelijk afstand zou nemen van dat leven. Ik was bang dat anderen mijn plek zouden innemen of dat ik kansen zou missen.”
“Uiteindelijk kwamen we samen tot de conclusie dat het perfecte moment helemaal niet bestaat. Als ieder moment een slecht moment lijkt, dan is ieder moment eigenlijk ook een goed moment. Emotioneel waren we er al lang klaar voor. Het waren vooral de praktische bezwaren die ons tegenhielden.”
“We hebben het heel bewust aangepakt. We maakten zelfs een planning. We hadden een duidelijke maand in ons hoofd waarin we wilden beginnen met proberen. Tegelijkertijd weet je natuurlijk dat je dat allemaal wel kunt plannen, maar dat het nog niet betekent dat het ook meteen lukt. Daarom waren we ontzettend verrast toen ik direct zwanger bleek te zijn. We waren heel blij, maar ook een beetje beduusd. Dat het meteen raak zou zijn, hadden we niet verwacht.”
“Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, verandert er iets. Je denkt aan de toekomst, aan je kindje, aan hoe je leven eruit gaat zien. Dat gebeurde bij mij ook. Het kindje in mijn buik stond direct centraal. Uiteindelijk zijn we het kindje verloren. De miskraam kwam erg hard binnen. Juist omdat ik vanaf het moment van die positieve zwangerschapstest, een leven met kindje voor me zag.”
“Ik heb het verlies later wel eens omschreven alsof ik van de ene kamer naar de andere was gelopen. Alsof ik mijn oude leven achter me had gelaten en onderweg was naar een nieuw leven. Alleen werd die deur ineens weer dichtgegooid. Dat voelde ontzettend verwarrend. Ik had moeite om terug te keren naar mijn oude leven. Ik viel een beetje tussen beide kamers in.”
“Vrijwel direct na de miskraam gingen we samen op vakantie. Dat was fijn, omdat we echt even samen konden zijn en alles konden verwerken. Je probeert de realiteit misschien even te ontvluchten, maar het verdriet reist gewoon met je mee. Dat neem je overal mee naartoe.”
“Heel erg. Iedereen zei dat het vaak voorkomt en dat het meestal pure pech is. Dat wist ik rationeel ook wel, maar emotioneel had ik behoefte aan een verklaring. Ik wilde begrijpen waarom het was misgegaan. Tegelijkertijd merkte ik dat ik zo snel mogelijk weer verder wilde. Mijn kinderwens was zo groot dat ik het niet naast me neer kon leggen. Ik ging bijna obsessief aan de slag mijn gezondheid en mijn lichaam. Ik wilde alles optimaliseren. Ik hield van alles bij, las veel en probeerde controle te krijgen over iets wat eigenlijk helemaal niet te controleren valt. Achteraf denk ik dat het me vooral houvast gaf in een periode waarin alles ontzettend onzeker voelde.”
“Volledig anders dan de eerste. Die onbezorgdheid was verdwenen. Vanaf het moment dat ik een positieve test in handen had, was ik bang. Je weet ineens hoeveel er mis kan gaan en dat neem je mee in iedere volgende zwangerschap. Helaas bleek ook deze zwangerschap niet goed te verlopen. Het hartje klopte nog wel, maar de baby groeide niet zoals het hoorde. Uiteindelijk kregen we te horen dat de kans dat het goed zou komen heel klein was. Het moeilijkste was misschien nog wel dat mijn lichaam de zwangerschap niet losliet. Ik bloedde al, maar het duurde uiteindelijk tweeënhalve week voordat het echt voorbij was.”
“Dat waren dagen waarin ik voortdurend heen en weer werd geslingerd tussen hoop en verdriet. Het ene moment dacht ik dat het misschien toch nog goed zou komen, het andere moment wist ik dat ik mezelf daarmee voor de gek hield. Ik wilde dat die onzekerheid stopte, maar tegelijkertijd wilde ik ook geen afscheid nemen.”
“Ontzettend zwaar. Zowel fysiek als mentaal. Uiteindelijk kreeg ik thuis heftige weeën zonder dat ik doorhad dat het weeën waren. Mijn lichaam was compleet van slag en ik kon daarna nauwelijks lopen. Maar mentaal vond ik het misschien nog wel moeilijker. Om me heen werden baby’s geboren en werden zwangerschappen aangekondigd. Natuurlijk gunde ik iedereen dat geluk, maar tegelijkertijd werd mijn eigen verdriet daardoor alleen maar groter. Je merkt hoe groot je verlangen is wanneer het telkens niet lukt.”
“Na een miskraam verwacht de wereld dat je doorgaat. Je gaat weer werken, je spreekt weer af met mensen en je probeert je normale leven op te pakken. Maar vanbinnen ben je nog helemaal niet zover. Ik heb echt momenten gehad waarop ik na een draaidag niet eens de auto kon halen omdat de emoties zo hoog opliepen. Het voelde alsof ik voortdurend een masker droeg.”
“Uiteindelijk heb ik vier miskramen gehad. Dat kon niet alleen maar een kwestie van pech zijn, dachten we. Daarom besloten we naar het ziekenhuis te gaan. Uiteindelijk kwamen uit de bloedonderzoeken naar voren dat ik stollingsproblemen heb. Daardoor kregen de baby’s onvoldoende zuurstof en hebben ze dus niet de kans gehad om goed te groeien. Dat nieuws voelde dubbel. Aan de ene kant was het confronterend en ook best beangstigend, omdat het niet alleen invloed heeft op zwangerschappen maar ook op mijn eigen gezondheid. Aan de andere kant voelde het als een enorme opluchting dat er eindelijk een verklaring was. Hoe verdrietig het ook klinkt, die zwangerschappen hebben mij uiteindelijk wel iets gebracht. Dankzij hen weet ik nu dat ik dit syndroom heb en kan ik behandeld worden. Iedere ochtend geeft Thom mij een injectie. Die medicatie werkt gelukkig goed.”
“In het ziekenhuis vertelden ze meteen dat er goede medicatie beschikbaar was. Ze zeiden: zodra je weer zwanger bent, moet je direct contact opnemen. Voor het eerst hadden we een plan. Een concreet plan. Dat gaf hoop. Het bijzondere was dat ik twee dagen later ontdekte dat ik opnieuw zwanger was. Ik heb meteen het ziekenhuis gebeld en sindsdien geef ik mezelf iedere ochtend een injectie in mijn buik. Dat moet de hele zwangerschap en ook nog zes weken daarna. Gelukkig gaat het heel goed. Daar ben ik iedere dag dankbaar voor.”
“Nee, helemaal niet. Mensen denken vaak dat je na een diagnose direct weer vertrouwen krijgt, maar zo werkte het voor mij niet. Er was vooral angst. Ik probeerde mezelf emotioneel op afstand te houden omdat ik mezelf wilde beschermen. Ik durfde eigenlijk niet echt zwanger te zijn. Ik dacht er bewust zo min mogelijk aan en bereidde mezelf mentaal vooral voor op slecht nieuws. Dat klinkt misschien heftig, maar dat was mijn manier om ermee om te gaan.”
“Pas bij de 13 weken echo veranderde er iets. Toen zag ik echt een baby. Een lichaampje. Voor het eerst durfde ik voorzichtig te geloven dat dit kindje misschien zou blijven. Het eerste kraampakketje dat we vanuit het ziekenhuis kregen voelde als goud. Voor andere mensen is dat misschien iets kleins, maar voor ons was het een enorme mijlpaal. Zo ver waren we nog nooit gekomen.”
“Nee, ik denk niet dat ik ooit nog helemaal zorgeloos zal zijn. Wat er gebeurd is, neem ik altijd met me mee. Dat betekent niet dat ik iedere dag bang ben, maar het zit wel ergens in je systeem. Gelukkig merk ik dat de angst steeds meer plaatsmaakt voor vertrouwen. Ik durf steeds vaker vooruit te kijken. We kopen spulletjes, praten over de toekomst en maken plannen. Dat deden we eerst niet. De eerste maanden zaten we echt in een overlevingsmodus. Dan durf je het niet te hebben over namen, opvang of de inrichting van een babykamer. Nu wel. Natuurlijk zijn er nog momenten waarop ik denk: als het maar goed blijft gaan. Maar die momenten beheersen niet langer mijn hele dag.”
“Ik ben in de winter uitgerekend en ik heb zo veel zin om straks met z’n drieën in onze eigen bubbel te zitten. Het is dan bijna kerst en ik zie ons helemaal voor me. Samen thuis, wandelen met de kinderwagen, nieuwe herinneringen maken en gewoon genieten van elkaar.”
“Maar ik verheug me misschien nog wel het meest op het moment dat mijn vriend onze baby voor het eerst vasthoudt. Hij heeft dit hele traject vanaf de zijlijn meegemaakt. Natuurlijk beleefde hij alles mee, maar hij kon nooit iets overnemen of oplossen. We hebben hier samen zo naar verlangd. Dat moment lijkt me echt magisch.”
“Het afgelopen jaar heeft me enorm veranderd. Ik denk zelfs dat het me voor altijd heeft getekend. Ik heb trauma’s opgelopen en ben op plekken gekomen waarvan ik niet wist dat ik ze in mezelf had. Er zijn momenten geweest waarop ik niet wist of ik hier ooit goed uit zou komen.”
“Tegelijkertijd heeft het me ook veel gebracht. Ik weet nu nog zekerder dat Thom de persoon is met wie ik oud wil worden. Met wie ik een gezin wil vormen. Met wie ik alles wil delen. Zo’n periode kan een relatie onder enorme druk zetten, omdat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Bij ons heeft het juist bevestigd hoe sterk we samen zijn.”
“Daarnaast heb ik geleerd om dingen veel meer in perspectief te zien. Al die zorgen die ik vroeger had over het perfecte moment of de perfecte timing voelen nu zo onbelangrijk. Waar maakte ik me eigenlijk druk om? Dat is uiteindelijk het minste geweest van alles wat we hebben meegemaakt.”
“Eigenlijk geen advies. Ik denk namelijk niet dat er woorden bestaan die dit beter maken. Je kunt het verdriet niet oplossen en je kunt de pijn niet wegnemen. Wat je wel kunt doen, is erkennen dat die pijn er is. Zeg tegen iemand: ik zie je. Ik zie je verdriet, je boosheid, je frustratie. Dat je gezien wordt in zo’n periode betekent ontzettend veel. Soms is erkenning het enige wat iemand nodig heeft om zich even iets minder alleen te voelen.”
Noël van Kleef blijven volgen? Dat kan via Instagram.
Femke Meines (26): “Buiten mijn zwangerschap ben ik een controlefreak, nu laat ik alles los”
Kirsten Blok: “Het moederschap is niet perfect, maar juist in die chaos zit de liefde”
Kelly van Goens zette punt achter haar kinderwens: “Ik kan eindelijk weer ademhalen”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen