Toen Stef en Cas elkaar leerden kennen, kwam hun kinderwens al snel ter sprake. Voor veel stellen is dat een toekomstgesprek dat vanzelf lijkt te volgen. Voor hen betekende het dat ze zich moesten verdiepen in mogelijkheden, regels en trajecten die voor andere aanstaande ouders vaak geen vanzelfsprekendheid zijn. Ze kozen uiteindelijk voor draagmoederschap en zitten nu midden in dat proces.
We spreken Stef over de wens om vader te worden, emoties als onzekerheid en hoop, en de toekomst.
Stef en Cas zijn zeven jaar samen en wisten al vrij snel van elkaar dat ze een kinderwens hadden. “We hadden al gauw gesprekken over hoe mooi ons dat zou lijken”, vertelt Stef. “Maar we wisten natuurlijk ook dat de weg ernaartoe als twee mannen niet vanzelfsprekend zou zijn. We besloten daarom in 2023 te verkennen hoe wij onze wens voor een kindje in vervulling konden laten gaan.”
Ze bezochten informatiebijeenkomsten, lazen veel op het internet en interviewden zelfs stellen die niet via de ‘traditionele’ weg een kindje hebben gekregen. “We hebben bewust de tijd en rust genomen voor deze verkenningsfase.Het kost namelijk nogal tijd en energie en we wilden niet het gevoel hebben overhaast beslissingen te moeten nemen.”
Meer lezen: Diego González-Clark: “Ik dacht gelijk: we zijn een team”
Via de stichting Meer dan Gewenst – een organisatie die LHBTIQ+-personen voorlicht over het vormen van een modern gezin – leerden Stef en Cas de verschillende vormen kennen: co-ouderschap, draagmoederschap, adoptie, pleegzorg.
De stichting organiseert ook speeddates waar wensouders die interesse hebben in co-ouderschap elkaar kunnen ontmoeten. Stef en Cas besluiten het een kans te geven. “Dat was heel gek: je gaat daten met iemand die je amper kent, maar waar je het wel gelijk over een ontzettend groot onderwerp gaat hebben. Namelijk het krijgen van een kind. We kregen vragen waar we zelf nog nooit over nagedacht hadden. Zoals welke kernwaarden wij belangrijk zouden vinden in de opvoeding van ons kind. Dat deed ons beseffen: we zijn echt nog in de verkenningsfase.”
Tijdens zo’n avond ontmoetten Stef en Cas een lesbisch stel waarmee het meteen klikte. Ze spraken verder af, maar al snel slopen er twijfels naar binnen. Want co-ouderschap betekent ook: levenslang aan elkaar verbonden zijn. “Je vrijheid wordt beperkt. Wat als je wil verhuizen? Je kan niet zomaar weg.” Het was niet de vorm die ze voor ogen hadden.
Draagmoederschap voelde uiteindelijk als de weg die het beste aansloot bij hun droom: een gezin stichten waarin hun kindje een genetische band zou hebben met Cas én met Stef’s familie. Maar in Nederland stuit je al snel op de grenzen van de wet. Het is verboden om een oproep te plaatsen voor een draagmoeder, en de wetgeving loopt achter bij de realiteit van gezinnen zoals die van Stef en Cas. “Daarom hebben we besloten om het traject in het buitenland op te zetten.”
Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. In Canada zijn er organisaties die wensouders kunnen begeleiden bij het vinden van een draagmoeder, maar voordat Stef en Cas verder konden in het traject, moesten er eerst embryo’s worden gemaakt. Concreet: Stef en Cas moesten op zoek naar iemand die ervoor open zou staan eiceldonor te worden.
Omdat ze het ontzettend mooi zouden vinden om een kindje te krijgen dat genetisch gezien iets van hen beiden heeft, besloten ze de vraag te stellen aan de zus van Stef, Anouk. “Ik vond het vreselijk spannend om dat gesprek te openen. Je vraagt zoveel van iemand. Tegelijkertijd vonden we het idee dat het kindje echt genetisch van ons beiden zou zijn, zo mooi, dat we toch het gesprek zijn gestart.”
Anouk zei tot grote vreugde van Stef en Cas ‘ja’. Er werd een contract opgesteld – twintig pagina’s, zoals verplicht in Canada – waarin alles werd uitgesproken: rollen, verwachtingen, hoe ze Anouk ooit zouden omschrijven aan het kind. Veel gesprekken gesprekken, rationeel en emotioneel, maar met een mooie uitkomst: ze zouden dit traject met z’n drieën aangaan.
Recent vlogen Stef, Cas en Anouk naar Canada voor de Ivf-behandeling. Dat waren drie weken van veel emotie. “We leefden echt even in een rollercoaster. In die weken draaide het maar om één ding: embryo’s maken. En dat vroeg nogal wat van Anouk. Zij heeft zich ontzettend ziek gevoeld. Dat zette ons wel aan het denken: moeten we dit echt willen? We voelen ons zo verantwoordelijk tegenover haar. Ze heeft zo veel gegeven, en dat raakt ons diep.”
Het waren dagen met veel spanning. En ook toen ze weer terug waren in Nederland, bleef de spanning aanwezig. “We hebben pas net te horen gekregen dat de embryo’s goed genoeg zijn voor draagmoederschap. Een ontzettende opluchting.”
Met vier embryo’s veilig ingevroren begint nu een nieuwe fase: het vinden van een draagmoeder in Canada. Via hun Canadese agency presenteren Stef en Cas zichzelf – met foto’s, met hun verhaal – in de hoop op een match. De agency begeleidt Stef en Cas in het traject. Een intiem en kwetsbaar proces, dat ze bewust publiek maken. “Bereik is belangrijk voor een match. We moeten immers zelf de draagmoeder vinden.”
Ze zijn zich bewust van hoe zichtbaar hun weg is, vergeleken met stellen die dit nooit hoeven te delen. Toch omarmt Stef die openheid, ook om anderen te laten zien hoe het er werkelijk aan toegaat. “Heel veel heterostellen hoeven dit niet overal uit te leggen. Wij hebben het overal moeten delen. Dat is soms spannend geweest.”
Bij alles wat ze hebben doorgemaakt, vraagt dit traject ook om emotionele weerbaarheid. Stef is eerlijk over hoe intens de afgelopen periode soms voelde. “Ik merkte dat het mentaal veel van me vroeg. Je hoopt zó dat het lukt, maar tegelijk weet je dat niets zeker is. Dan moet je goed op jezelf blijven letten.” Zijn advies aan anderen die dezelfde weg overwegen: romantiseer het traject niet, maar blijf wel ruimte maken voor hoop.
“Er zijn stellen waarbij het lukt, er zijn stellen waarbij het niet lukt. Je moet het beschouwen als een kans: geen zekerheid. En jezelf niet gek maken.” Makkelijker gezegd dan gedaan, geeft hij meteen toe. Maar het is de enige manier om dit vol te houden.
Tegelijkertijd voelen Stef en Cas ook veel dankbaarheid. “We beseffen heel goed dat we het geluk hebben om dit traject überhaupt aan te kunnen gaan. Niet iedereen die deze wens heeft, krijgt ook de ruimte of mogelijkheden om zo’n traject te starten. Daarom voelt dit voor ons niet als iets vanzelfsprekends, maar als een bijzondere kans.
“Dat we onszelf op een dag vader mogen noemen. Daar houden we ons aan vast – en tegelijkertijd blijven we met beide benen op de grond staan.”
Stef en Cas blijven volgen? Dat kan via hun website of Instagram-account ‘From Amsterdam to diapers’.
In Nederland is commercieel draagmoederschap – waarbij een vrouw een kind draagt en baart voor iemand anders – verboden. De overheid wil uitbuiting tegengaan en voorkomen dat vrouwen uit geldnood draagmoeder worden. Een nieuwe wet gaat daar mogelijk verandering in brengen. Commercieel draagmoederschap kan in het buitenland wel: de vergoeding die vrouwen krijgen verschilt per land. Dat gaat van 25.000 euro in Oekraïne tot 100-150.000 euro in de Verenigde Staten en Canada.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen