In 2024 deelde Marjon haar verhaal met How About Mom in de serie De vele gezichten van postnatale depressie. Ze vertelde open over moederschap, depressie en het gevoel nooit genoeg te zijn. De schok was groot toen we in november 2024 hoorden dat Marjon was overleden door zelfdoding.
Job bleef achter met hun twee kinderen Philou en Aevar. En met vragen, met liefde en met een verlangen om Marjon steeds beter te begrijpen. “Ik denk dat ik na haar overlijden nog meer van haar ben gaan houden.”
Hij denkt vaak terug aan hoe het begon. Aan haar sprankelende ogen, haar impulsiviteit, haar enorme wens om moeder te worden en het goed te doen. Aan de jaren als ouders, waarin hij naast haar stond, veel zorg overnam en haar zo graag wilde helpen. “Ik was heel erg goed in oplossingen. Nu weet ik beter dat erkenning soms belangrijker is dan een oplossing.”
Sinds Marjons overlijden kijkt Job anders naar vaderschap en moederschap. Wat hij zijn kinderen, en eigenlijk ons allemaal, wil meegeven? “Zie elkaar. Je hoeft niet alles op te lossen. Zie elkaar, herken elkaars gevoel en luister.”
“Wij hebben elkaar via Tinder ontmoet. Zij woonde in Groningen en ik in Friesland. Eigenlijk wisten we vrij snel: dit is een match. Zij was 26 en ik was 29. Ik weet nog dat ik na twee maanden mijn contract heb opgezegd. Ik werkte in het basisonderwijs en woonde in Sneek, maar ik voelde meteen: dit is precies wat ik zoek. Ze had van die sprankelende ogen. Ze was geïnteresseerd, impulsief op een manier die ik heel leuk vond. Gewoon niet te lang nadenken, maar dingen doen.”
“Heel snel. We hadden allebei die kinderwens. Ik wist ook wel iets over haar verleden en dat zij het heel graag goed wilde doen als moeder. Daar hebben we het ook over gehad.
Ze had eerder depressieve periodes meegemaakt, maar na het krijgen van kinderen werd dat veel zichtbaarder. Toen ze moeder werd, kwam er ook veel naar boven.”
“In september 2017 begonnen we met proberen zwanger te worden. In maart 2018 hadden we een positieve test en eind april kreeg Marjon een miskraam. Daarna raakte ze opnieuw zwanger van Philou. Marjon had echt een droombevalling voor ogen. We deden samen een hypnobirthing cursus.
Ze wilde graag thuis bevallen, in bad, in haar eigen omgeving met haar eigen muziek. Dat paste bij haar. Ze geloofde erg in eigen kracht en regie. Tot aan de bevalling ging dat eigenlijk fantastisch.”
“De bevalling zelf was op veel manieren juist mooi en zoals Marjon had gehoopt. Philou werd geboren na een badbevalling. Maar direct daarna ging het mis. Ze was te klein, blauw, had vocht in haar longen, had het koud en moest met spoed naar het ziekenhuis.
Marjon heeft dat echt als een trauma ervaren. Ook toen daarna de borstvoeding niet lukte. Dat voelde voor haar als falen. Onze dochter bleek een huilbaby. Dat was heel heftig en heeft lang geduurd.
Anderhalf jaar na Philou’s geboorte werd duidelijk hoe ernstig het was. Marjon beschreef zelf dat toen alles eruit kwam: trauma’s, verdriet, doorgaan, zich alleen voelen en niet gehoord worden. Er kwam hulp vanuit de GGZ en er werd gesproken over postnatale depressie en traumaklachten rond de bevalling.”
“Ja, ik had het wel door maar ik had toen nog niet de handvatten die ik nu heb. Ik was altijd optimistisch. Dan zei ik: lieverd, zullen we even wandelen? Of ik nam de zorg over, zodat zij kon slapen.
Ik deed alles uit liefde. Ik probeerde het voor haar zo prettig mogelijk te maken. Als de kinderen ’s nachts wakker waren of veel huilden, probeerde ik veel over te nemen. Ik dacht heel erg in oplossingen. Dat doen mannen vaak. Uitleggen, oplossen, het beter willen maken.
Ik denk dat ik voor de Job van toen goed heb gehandeld. Nu zou ik anders kijken naar depressie en moederschap. Ik zie achteraf ook dat praktische hulp niet altijd hetzelfde is als emotionele erkenning. Nu weet ik beter dat erkenning soms belangrijker is dan een oplossing.”
“Dat het gevoel er ook mag zijn. Dat iemand zich ook gewoon even klote mag voelen. Dat je niet meteen hoeft uit te leggen hoe het anders kan. Vraag wat de behoefte is. Erken wat iemand voelt.
Ik merk nu, ook als ik met vaders praat, dat voor moeders zo ontzettend veel rollen tegelijk ontstaan. Er wordt een moeder geboren, maar je wilt ook nog steeds vriendin zijn, partner zijn, werknemer zijn. Je wilt al die rollen behouden. En als je op Instagram ziet dat iedereen leuke dingen blijft doen, dan lijkt het alsof jij faalt.
Wij vaders krijgen ook veel op ons bord, maar ik denk dat er voor veel vaders aan de buitenkant minder tegelijk verandert. Nu ben ik de vader en de moeder in één. Nu merk ik pas echt wat moeders er allemaal bij doen. De planning, het overzicht, het spinnenweb van alles wat geregeld moet worden.”
“Marjon was iemand die taboes wilde doorbreken. Met Zwarte Muisjes wilde ze ruimte maken voor kinderwens, babyverlies, postnatale depressie en de kanten van moederschap waar vaak weinig plek voor is. Zij durfde ook eerlijk te zeggen dat ze soms dacht: als ik vooraf had geweten hoe zwaar ouderschap voor mij zou zijn, had ik misschien anders naar die keuze gekeken. Niet omdat ze niet van de kinderen hield. Ze hield enorm van ze. Maar wel omdat het ouderschap zoveel van haar vroeg.
Ik stond daar wel achter. Ik denk dat ik het iets minder zo voelde dan zij, omdat ik optimistisch ben en een energie heb die doorgaat, maar ik snapte haar echt. Ik zag hoe het haar energie zoog. Intussen wilde zij nog die leuke vriendin zijn, die goede werknemer, die leuke partner.”
“Dat is achteraf een logische vraag, maar het was niet zo dat we daar zomaar in stapten. Als het aan mij had gelegen, was er misschien eerder een tweede gekomen, maar Marjon was daar nog niet klaar voor. Ze wilde eerst herstellen, weer energie krijgen en weer zin hebben in het leven.
We besloten bewust te wachten tot Philou naar school zou gaan, zodat er meer rust zou zijn als er een baby kwam. In mei 2022 voelde Marjon zelf: ik wil niet langer wachten, ik wil nog een kindje. Daarna volgden helaas nog twee miskramen.
Bij de zwangerschap van Aevar wilden we het heel bewust anders doen, met medicatie, extra controles en begeleiding via de POP-poli. De zwangerschap was spannend, maar ook bewuster en beter begeleid. We moesten in het ziekenhuis bevallen, maar dat werd juist heel mooi. Ik heb onze zoon opgevangen. Het was echt bijzonder. Je zag haar kracht. Ze was zo trots op zichzelf.”
“Onze zoon huilde ook veel, en daardoor kwamen we opnieuw in een periode van zoeken, weinig slaap en continu aanstaan. Marjon deed er alles aan om voor de kinderen te zorgen, maar ik zag ook dat het haar veel kostte.
Het ging met ups en downs. Soms ging het goed, soms ging het minder. Ze was veel bezig met haar Instagram-account. Ze zei altijd: ik wil moeders helpen. Ik heb ook weleens gedacht dat het voor haar misschien óók een manier was om gezien te worden. Om bevestiging te krijgen dat ze het goed deed. Ze kreeg honderden berichten van moeders die zeiden dat ze het fantastisch deed, maar dat kwam niet echt binnen. Dat vond ik heel lastig om te zien.”
“Na onze vakantie in Thailand ging het snel slechter. Die vakantie was fantastisch maar misschien voor haar ook een vlucht. Alles van werk en thuis liet ze daar even achter. Natuurlijk was het ook daar hard werken met een baby, maar we deden het samen en we genoten.
Toen we terugkwamen, merkte ik dat ze steeds vaker ging slapen als onze zoon sliep. Ze kon moeilijk thuis zijn. Ze was zoekende in hulp, kwam bij een andere psycholoog terecht, specifiek rond ouderschap en in een lotgenotengroep.
Achteraf zag ik in de dagen voor haar overlijden een opvallende rust over haar. Ik denk dat zij de keuze toen misschien al had gemaakt. We hadden het wel eens gehad over somberheid en suïcidale gedachten, maar niet op een manier waarop ik dacht dat er een plan was. Ik wist toen niet goed hoe ik moest doorvragen. Als iemand daar nu over begint, weet ik beter wat ik moet vragen.”
“Ik ben eigenlijk nooit boos geweest. Ik heb haar keuze nooit willen veroordelen. Dat hoor je misschien niet vaak, maar zo voelde het voor mij. Ik voelde vooral hoeveel strijd eraan vooraf was gegaan en hoe diep zij ermee had geworsteld.
Ik vind niet dat ik van buitenaf kan bepalen wat iemand nog wel of niet kan dragen. In de maanden daarna was ik vooral bezig met puzzelstukjes. Met haar brieven, haar dagboeken, de dingen die ze had achtergelaten.
Daardoor ben ik haar eigenlijk nog beter gaan begrijpen. Ik denk dat ik na haar overlijden nog meer van haar ben gaan houden. Ik wil haar verhaal en haar missie graag verder dragen. Niet door haar strijd over te nemen, maar door hierover te blijven praten. Door erkenning te geven aan moeders. Ik denk dat ze trots zou zijn dat haar verhaal een podium krijgt. Dat vond ze belangrijk.”
“We zijn vanaf het begin heel open geweest. Ik heb ze meegenomen in het afscheid, op een manier die bij hun leeftijd paste. Ik heb veel kinderboeken gekocht over verlies door zelfdoding en één boek heeft vooral geholpen. Daarin gaat het over een boot die te veel zakjes op het dek heeft liggen: zakjes van woede, verdriet en angst. Op een gegeven moment wordt de boot te zwaar.
Zo leggen wij het uit: mama had een piekerziekte. Dat begrijpt mijn dochter heel goed. Natuurlijk komen er later nog vragen. Ik ben daar niet bang voor. Marjon en ik waren in de opvoeding altijd al open.”
“Dat je echt de enige bent. Als mijn dochter een rapport krijgt of een optreden heeft, dan voel ik trots in mijn hele lijf. Maar er is niemand meer die op dezelfde manier trots is op jouw kind. Je bent echt de enige van het team”
“Zie elkaar. Dat was ook het thema van haar afscheid: laten we elkaar zien.
Ik kijk nu nog anders naar opvoeding. Hoe belangrijk het is om je kinderen echt te zien. Echt aandacht te geven. Maar ook om elkaar als mensen te zien. Wees echt geïnteresseerd. Je hoeft niet alles op te lossen. Zie elkaars gevoel, herken elkaars gevoel en luister.
Dat is denk ik het belangrijkste. Zie elkaar.”
Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Bel 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat via 113.nl.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen