Jong moeder worden, een tweeling krijgen en ondertussen gewoon je weg proberen te vinden – Anouska de Haan – Band deelt hoe zij dit allemaal heeft ervaren. In deze Momtalk praat ze open over haar kinderwens, de zwangerschap van Leah en Bobby (3 jaar), de kraamtijd met twee baby’s en het jonge moederschap.
“Ja, eigenlijk wel. Ik speelde graag met poppen en heb vroeger ook veel opgepast. Ook wist ik al jong: werken met kinderen vind ik leuk. Ik wilde zelfs kleuterjuf worden en de PABO doen. Alleen merkte ik dat studeren gewoon minder bij mij past. Ik ben vanuit het mbo gaan werken en heb dat idee losgelaten, maar de wens om moeder te worden is eigenlijk altijd gebleven.”
“We waren al vijf à zes jaar samen en hadden een hele stabiele relatie. We waren op zoek naar een huis en zaten echt op dat punt in ons leven dat we dachten: oké, we gaan een nieuwe fase in. We waren jong, maar we hadden wel een duidelijke missie. Een eigen huis, samen een gezin opbouwen. Dat het zo snel zou gaan, hadden we niet verwacht, want het was in één keer raak. Maar het was zó gewenst. We zijn er vol voor gegaan.”
“Dat was echt heel bizar. En zoiets zie je natuurlijk totaal niet aankomen. Maar het grappige is: toen we naar de echopraktijk liepen, zei ik tegen mijn partner: ‘Ik weet niet waarom, maar ik heb een voorgevoel dat het er misschien wel twee zijn.’ Hij moest erom lachen en zei: ‘Ja ja, grappig.’ Maar het voelde echt zo. En toen zei de verloskundige als eerste: ‘Ik zie er twee.’ Omdat ik dat voorgevoel al had, voelde het ook minder heftig. Ik had er ergens al rekening mee gehouden.”
“Ja, vanaf het eerste moment was het spannend. Bij de eerste echo zagen ze dat de meisjes ieder hun eigen vliesje hadden. Dat betekende dat ik elke twee weken op controle moest. Maar ik moet zeggen: ik ben zó goed begeleid. De artsen wilden me echt op mijn gemak stellen. Ik werd gezien als moeder, niet als patiënt. Dat maakte een heel groot verschil.”
“Het was heel chaotisch, maar ook bijzonder. We moesten zóveel regelen in negen maanden tijd: een huis, meubels, een babykamer. Dat was ergens ook een fijne afleiding van alle ziekenhuisbezoeken. Ik had – en heb nog steeds – ook een groot vangnet om me heen, dat hielp enorm.”
De eerste vier maanden waren fysiek echt zwaar. Ik was ontzettend misselijk en moest veel rusten. Ik had een kantoorbaan en weet nog dat ik soms meerdere keren per week naar de wc rende om te spugen. Toen die fase voorbij was, voelde dat echt als een opluchting. Ik ben jong en heb een gezond lijf, dus verder ging het lichamelijk gelukkig goed. Tegen het einde werd het wel zwaarder, en keek ik steeds meer uit naar mijn bevalling.”
“Mijn bevalling was medisch. Ik werd ingeleid, kreeg een ruggenprik en er werden medische ingrepen gedaan. Maar eerlijk? Ik heb het niet als een nare ervaring ervaren. Ik wist: een baby komt niet zonder slag of stoot op de wereld. Het was pittig, er stonden veel artsen om me heen en het moest snel gebeuren, maar op dat moment denk je alleen maar: doe maar, ze moeten eruit.”
Ik heb me heel veilig en gesteund gevoeld in het ziekenhuis. Een paar weken later vroegen ze zelfs of ik behoefte had aan traumatherapie vanwege de medische ingrepen. Dat verbaasde me echt. Ik had daar helemaal geen last van, het was niet eens in me opgekomen. Overigens snap ik heel goed als vrouwen dat heel anders ervaren. Ik heb het geluk gehad dat ik dat heel positief terugkijk op mijn bevalling.”
“Heel intens. Je gaat letterlijk van nul naar honderd. Twee baby’s die dag en nacht verzorgd moeten worden. Wat ik wel jammer vind, is dat ik veel ben vergeten. Ik stond continu ‘aan’. Gelukkig heb ik foto’s en video’s en hoor ik verhalen terug. Dat is fijn.”
“Het geven van borstvoeding vraagt ontzettend veel van je lichaam. Toen mijn man weer ging werken en ik er alleen voor stond, dacht ik echt: dit trek ik niet meer. Dat was het moment waarop ik besloot te stoppen met borstvoeding.”
“Het gaf me letterlijk ademruimte. Maar een makkelijke keuze was het niet. ’s Nachts bij het voeden, dacht ik altijd: ik ga stoppen. En dan de volgende ochtend, als ik weer wat had geslapen, wilde ik ermee doorgaan. Maar ik ben blij dat ik er bewust voor heb gekozen om het te stoppen. Ik kon weer iets meer mezelf zijn.”
“Veel moeders zeggen dat ze de newbornfase het moeilijkst vinden, maar ik vind deze fase misschien wel pittiger. Ze worden hun eigen persoon. Ze hebben een mening, weten precies hoe ze mama moeten bespelen en luisteren niet altijd. Het is nu soms gewoon echt mentaal heftig haha, terwijl het eerder vooral praktisch intens was. Nu is het meer: ga ik deze strijd aan of maak ik het mezelf makkelijk? De balans tussen opvoeden en soms denken: ach, laat maar even.”
“Het meest uitdagende vind ik het inschatten van een dag. Je kunt van alles plannen en denken: we gaan het zo doen, maar het loopt eigenlijk altijd anders. Dat vind ik soms ingewikkeld, want je moet vertragen, en ik weet dat dat goed is, maar het blijft lastig als het gewoon even niet loopt zoals je had gedacht.”
“Tegelijkertijd is het mooiste aan het moederschap de onvoorwaardelijke liefde. Die liefde is zó groot. Ze zijn zo gek op mij en op elkaar. Als ik even snel een pakketje bij de buren ga halen, dan stormen ze bij thuiskomst meteen op me af. Het maakt niet uit hoe lang ik weg ben geweest. Die lach op hun gezicht, dat gevoel dat ze me nodig hebben – die liefde krijg ik allemaal dubbel, en dat compenseert uiteindelijk alles.”
“Ja, dat lukt steeds beter. Nu ze ouder en zelfstandiger worden, durf ik ze ook makkelijker bij familie of een oppas te laten. We hebben sinds kort een oppas en dat vond ik best spannend, vooral ook voor de oppas. Want was als ze niet willen slapen? Maar ik kan het nu beter loslaten. Als er iets is, kunnen ze altijd bellen.”
“Neem hulp aan. Dat vinden veel mensen lastig, maar doe het. Het geeft je ruimte om op te laden, voor jezelf én voor je relatie. Soms moet je gewoon even op adem komen.”
Volg Anouska de Haan – Band via Instagram en TikTok.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen