Op zijn 23ste werd Bert Bentsink onverwacht vader. De relatie met de moeder hield niet stand en het contact met zijn dochter verwaterde. Jaren later kreeg hij opnieuw een kind, deze keer gepland, gewenst en in een stabiele relatie. Inmiddels 37 en vader van een zoontje van anderhalf, kijkt Bert openhartig terug op zijn eerste ervaringen met vaderschap. Over jonge vaders, gemiste kansen, de waarde van samen opvoeden en waarom mannen óók verantwoordelijkheid moeten nemen voor anticonceptie.
“Ik woon samen met mijn vriendin en onze zoon in Amsterdam. Mijn dochter woont bij haar moeder en spreek ik – tot mijn verdriet – helaas niet. Ik was 22 jaar toen ik wist dat ik vader ging worden, en 23 toen m’n dochter werd geboren. De moeder van mijn dochter en ik hadden een nogal vrijblijvende relatie, we kenden elkaar slechts vier maanden en hadden het nog nooit over kinderen gehad. De zwangerschap kwam voor mij daarom nogal rauw op mijn dak vallen. Ik was student, woonde met vrienden en kende niemand met een kind. Vaderschap was simpelweg geen item voor me. Sterker nog: ik had toen nog nooit echt concreet nagedacht over .”
“Ik weet niet zo goed hoe ik ermee ben omgegaan. In eerste instantie opperde ik een abortus. Dat is natuurlijk nogal een afwijzing voor een vrouw die zwanger is en op dat moment eigenlijk ook heel kwetsbaar, dat besef ik heus. Maar ik wilde ook eerlijk zijn. Achteraf zie ik hoe ingewikkeld dat moet zijn geweest. Zij wilde het kindje namelijk graag houden. Toen zij die keuze maakte, heb ik geprobeerd mijn vaderrol vorm te geven. Maar de moeder van mijn dochter en ik zaten helaas niet altijd op dezelfde lijn. Dat heeft ook invloed gehad op hoe vaak ik mijn dochter kon zien. Het is echt met vallen en opstaan gegaan. Er waren periodes dat ik mijn dochter wel zag, maar uiteindelijk is het contact verwaterd en heb ik nu geen contact meer. Ik hoop dat dat ooit weer komt.”
“Nu ik mijn zoon heb, zie ik scherper wat ik destijds met mijn dochter heb gemist. Ik heb ook veel meer oog gekregen voor haar moeder en hoe zwaar het voor haar geweest moet zijn. Nu ik zelf samen met mijn partner de zorg voor mijn zoon draag, begrijp ik dat pas écht. Het maakt het gemis ook concreter. Aan de andere kant ben ik heel dankbaar dat ik het vaderschap nu op een veel bewustere manier nog een keer mag meemaken.”
“Eigenlijk wel, ja. Ik heb nu onbeperkt toegang tot hem. Dat klinkt misschien gek, maar ik weet hoe het is om dat niet te hebben. Zijn geboorte is het mooiste wat me is overkomen. Alle clichés zijn waar. Met mijn zoon maak ik alle fases bewust mee. Ik geef hem dingen die ik mijn dochter niet heb kunnen geven, simpelweg omdat de situatie toen anders was. Ik ben nu 37 en sta heel anders in het leven dan toen ik 23 was. Bewuster, verantwoordelijker.”
“Allereerst natuurlijk de leeftijd. Volgens mij kan iedereen beamen dat naarmate je ouder wordt, je ook anders in het leven gaat staan. Met mijn dochter voelde het soms heel eenzaam. Ik kon er niet over praten met haar moeder, maar ook niet met mijn vrienden. Ik moest het best allemaal zelf uitvinden en dat was lastig. Nu ben ik niet alleen ouder, maar doe ik het ook samen met mijn partner. En dat is ontzettend fijn. De opvoeding van onze zoon is het echt iets wat we samen dragen, en dat geeft een diepe verbinding. Tegelijkertijd besef ik ook dat het leven met een jong kind intens is. Het voelt soms als een soort tunnel van zorgen en werken, maar wel een mooie tunnel.”
“Ik vind het geweldig om te zorgen. Toen mijn dochter klein was, vond ik dat lastig. Ik was jong en had geen idee wat ik aan het doen was. Nu kan ik er echt van genieten. Ik ben me ook veel bewuster van hoe snel alles gaat. Die fases vliegen voorbij. Dus ik probeer in het moment te leven, niet vooruit te rennen.”
“Het vaderschap heeft me dus ook heel veel geleerd over mezelf. Geduld, nederigheid, en dus in het moment leven. Je kunt niet alles tegelijk doen, dus je moet prioriteren. Ik ga effectiever met mijn tijd om en ben ook zachter geworden. Kinderen zijn spiegels – ze dwingen je om naar jezelf te kijken. En ik heb geleerd dat fouten maken erbij hoort. Het gaat niet om perfect zijn, maar om aanwezig zijn.”
“Dat is een uitdaging. Alles draait nu om ons kind: werken, zorgen, slapen. We zitten nog in de fase dat alles nieuw is. We zijn niet in crisis, maar we moeten wel opletten dat we elkaar niet kwijtraken. Af en toe even tijd samen, zonder kind, dat moeten we beter bewaken. Niet alleen ouders zijn, maar ook partners blijven. Dat is belangrijk, maar niet altijd makkelijk.”
“Meer dan vroeger, maar het blijft een dun laagje. Er is meestal even een moment waarop ik het met vrienden aanstip en dan gaan de gesprekken weer over iets anders. Toen ik 22 was, had ik nul mensen om over vaderschap te praten. Nu hebben mijn vrienden ook kinderen en zit iedereen een beetje in hetzelfde schuitje, dat helpt. Ik vond dat gebrek aan (h)erkenning destijds best zwaar. Dat was ook één van de redenen waarom ik de podcast Plotse Papa’s maakte voor de VPRO, en later mijn boek schreef. Om een mannelijk perspectief te geven op ongepland vaderschap. En ook om het stereotype van de ‘dead beat dad’ eens te ontkrachten. De reacties daarop waren heel warm. Dat gaf me het gevoel: dit verhaal is onderbelicht en mag verteld worden.”
“Destijds was ik boos op de moeder van mijn dochter, omdat ze zwanger werd ondanks dat ze aan de pil zei te zijn. Later besefte ik hoe vanzelfsprekend ik het had gevonden om de hele verantwoordelijkheid van anticonceptie bij de vrouw neer te leggen. It takes two to tango; ik had ook verantwoordelijkheid kunnen nemen. Ik had zelf het gesprek moeten aangaan, mezelf moeten beschermen als ik écht geen kind wilde.”
“Anticonceptie is geen vrouwenzaak. Mannen moeten daarin emanciperen: denk na over je eigen kinderwens, pak zelf de regie, wacht niet af, en leg het niet alleen bij haar neer. Vaderschap begint niet pas bij een positieve test.Het begint bij verantwoordelijkheid nemen nog vóórdat het zo ver is.”
Bert Bentsink maakte twee radiodocumentaires over ongepland vaderschap: Plotse Papa’s. Ook schreef hij het boek ‘Plotseling papa’.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen