In de serie Dad talk praten we met vaders over de mooie kanten en de uitdagingen van vaderschap. Eerlijke gesprekken met mannen over opvoeden, hoe je relatie verandert met komst van kids, en hoe je zelf verandert. Deze week deelt Christian zijn verhaal als vader van Teddie. Teddie kreeg hij samen met Fleur, hij leerde haar kennen via een stichting voor wensouders.
Toen Christian begin twintig was, dacht hij nog dat kinderen krijgen voor hem niet was weggelegd, omdat hij als homoseksuele man vooral het gevoel had dat vaderschap niet bij zijn toekomst hoorde. “Ik dacht: kinderen, dat kan alleen met een traditioneel gezin.”
Dat veranderde toen zijn zus haar eerste kind kreeg. Zijn kinderwens werd steeds groter. Na een gesprek met vrienden liet één vraag hem niet meer los: waarom doe ik het niet gewoon? Diezelfde nacht schreef hij een brief, die hij deelde via Stichting Meer dan Gewenst. Zo ontmoette hij Fleur. Inmiddels zijn ze samen ouders van Teddie en verdelen ze de zorg 50/50. “Voor mij was dat vanaf het begin duidelijk. Ik wilde gelijkwaardig ouderschap. Anders deed ik het niet.”
“Rond mijn 28e werd mijn kinderwens steeds concreter. Mijn eerste stap was eigenlijk heel praktisch: ik wilde een huis voor mezelf, met een extra slaapkamer. Als ik vader wilde worden, moest ik daar ook letterlijk ruimte voor maken.
Daarna kwam corona. In die periode kregen veel vrienden om me heen kinderen. Op een avond zat ik bij vrienden rond een kampvuur en ging het gesprek over mijn kinderwens. Toen zei iemand: waarom doe je het dan gewoon niet, als je het zo graag wil? Dat bleef hangen. Op de fiets naar huis dacht ik alleen maar: waarom begin ik eigenlijk niet gewoon?
Diezelfde nacht heb ik die brief geschreven. Daarin schreef ik wie ik was, wat mijn wens was en hoe ik het ouderschap voor me zag. De volgende ochtend las ik hem nog een keer en heb ik op send geklikt.”
“Als je zo’n brief deelt, dan komen er reacties binnen. Dat was spannend, maar ook heel leuk. Uiteindelijk ben ik met vier vrouwen gaan ’daten’. Je gaat meteen heel erg de diepte in. Het gaat niet over koetjes en kalfjes, maar over: hoe voed jij een kind op? Wat vind je belangrijk? En natuurlijk ook: hoe verdelen we de zorg?
Met Fleur voelde de klik goed. Het begon heel zakelijk. Hoe zie jij dit voor je? Wat wil je wel en niet? Maar gaandeweg ging het steeds meer over wie we waren. We gingen samen op pad en leerden ook elkaars familie en goede vrienden kennen. Je krijgt niet alleen een kind met iemand, je krijgt ook elkaars omgeving erbij. Dus het begon zakelijk en werd daarna een soort vriendschappelijk daten.”
“Voor mij was het heel duidelijk: ik wilde 50/50, anders niet. Dat stond ook in mijn brief. Ik wilde niet een soort bijrol hebben of alleen af en toe vader zijn. Ik wilde gelijkwaardig ouderschap.
Fleur dacht daar in het begin anders over. Zij zat eerst meer op 70/30, later 60/40. Daar hebben we best veel gesprekken over gehad. Ik snapte haar ook wel. Als moeder kan het moeilijk zijn om dat uit handen te geven, maar voor mij klopte het alleen als het echt gelijkwaardig zou zijn. Uiteindelijk bleek ook voor Fleur 50/50 ideaal.”
“We hebben samen een uitgebreid contract opgesteld met een gespecialiseerde advocaat. Er kwamen ineens allemaal dingen op tafel waar je zelf nog niet over had nagedacht. Het ging over zorgverdeling, ouderschapsverlof, financiën, achternaam, waar het kind wordt ingeschreven, verjaardagen en vaccinaties.
Maar ook over heftige scenario’s. Wat als er iets misgaat tijdens de zwangerschap? Of tijdens de bevalling? Wie beslist dan wat? Dat zijn geen leuke gesprekken, maar ze zorgen er wel voor dat je alles een keer hebt uitgesproken. Veel dingen vonden we meteen samen belangrijk. Vooral qua normen en waarden zaten we op één lijn. Deze gesprekken waren echt nodig om tot elkaar te komen.”
“De zwangerschap vond ik heel leuk, maar ook abstract. Fleur ervaarde het natuurlijk veel intenser dan ik. Ik ging mee naar echo’s en afspraken, en dat was heel bijzonder, maar als vader sta je er toch ook meer vanaf.
De geboorte was spannend. Teddie groeide niet zo goed, dus Fleur werd ingeleid. Dat begon op vrijdag en uiteindelijk is ze op zondag geboren. Fleur wilde liever niet dat ik er de hele tijd bij was. Dat vond ik moeilijk, omdat ik natuurlijk graag dichtbij wilde zijn. Tegelijkertijd snapte ik haar ook: tijdens een bevalling moet degene die bevalt zich zo veilig en prettig mogelijk voelen.
Bij de uiteindelijke bevalling was ik er niet bij. Er was een goede vriendin van Fleur bij die contact hield met mij. Het ging ineens heel snel: ik werd gebeld en tien minuten later was Teddie er al. Ik was er meteen daarna. Het moment waarop ik haar voor het eerst zag, voelde heel surrealistisch. Ze was zo klein!”
“Dat was zoeken. Fleur had zwangerschapsverlof, Teddie kreeg borstvoeding en ik kwam veel langs. Ik wilde er zijn, maar moest ook zoeken naar mijn plek. Er was kraamzorg, Fleur was herstellende en dan sta je daar als vader en denk je soms: wat is mijn rol nu precies? Terwijl het natuurlijk ook mijn kind was.
We hebben daar goede gesprekken over gehad. Ik kwam veel langs, we gingen wandelen, ik was aanwezig waar dat kon. Na een paar weken merkte Fleur ook dat ze behoefte had aan momentjes voor zichzelf. Toen ben ik eerder dan gepland minder gaan werken, zodat ik meer kon overnemen.
Het ging van enkele uurtjes, na een nachtje alleen (met gekolfde melk), naar de uiteindelijke verdeling. Volgens mij zaten we na een maand of drie, vier echt op 50/50. We hebben veel contact. We appen, bellen en bespreken ook wat moeilijk is. Daardoor voelt het niet alsof je het alleen doet, ook als je op dat moment wel alleen met Teddie bent.”
“Fleur is inmiddels een goede vriendin. We doen ook nog steeds veel samen. We eten regelmatig samen, vieren feestdagen samen, gaan naar verjaardagen en zijn zelfs drie weken met Teddie door Marokko gereisd. Mensen denken dan vaak dat wij een stel zijn.
We proberen ook de overdrachten rustig te doen. Niet: hier heb je haar, doei. Maar even koffie drinken, kletsen, landen, soms zelfs via een familiebezoek of borrel met vrienden. Daardoor is de overgang rustig en omdat ze ons ook vaak samen ziet, voelt het volgens mij veilig en normaal.”
“Ik heb meer rust gekregen. Ik was heel erg bezig met mezelf profileren, ook in werk. Ik ben iemand die graag hard werkt. Maar ik kan mijn werk nu makkelijker loslaten. Er is iets anders belangrijk geworden. Mijn prioriteiten zijn verschoven. Werk is nog steeds belangrijk en ik vind het leuk, maar het is niet meer alles.”
“Niet echt negatief. Mensen vinden mijn situatie vooral interessant. Als ik vertel dat ik een vriend heb, dat hij een vrouw en kinderen heeft, en dat ik een co-ouder heb met wie ik een dochter heb, dan zie je mensen soms echt rekenen: hoe zit dit precies?”
“Het mooiste vind ik dat je echt een eigen karaktertje ziet groeien en ontwikkelen. Teddie is ontzettend grappig. Ze is echt een clowntje en vindt het leuk om anderen aan het lachen te maken. Ze weet wat ze wil en laat zich niet makkelijk ompraten.
Ik vind het heel mooi om te zien hoe trots je op een kind kunt zijn. Ze lijkt qua uiterlijk iets meer op mij, maar qua karakter ook heel erg op Fleur: pittig, veel humor, zelf bepalen. En vooral heeft ze echt haar eigen karakter.”
“Koester de momenten alleen met je kind. Ik vind het juist heel leuk om echt samen dingen te ondernemen. Ik zie best vaak vaders in de speeltuin die aan het werk zijn of op hun telefoon zitten. Die gaan niet meespelen.
Terwijl ik denk: doe dat wel. Ga mee. Speel mee. Onderneem samen dingen. Voor de rest: ga ervoor. Als je vader wil zijn, wees er dan ook echt.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen