Ferry Boom is de oprichter van Justfordads, een platform over ouderschap en relaties. Wat ooit begon als een blog waarin hij kennis over ouderschap en relaties deelde vanuit het perspectief van een (gescheiden) man, groeide uit tot een plek waar hij ouders en stellen begeleidt bij uiteenlopende relatie- en verbindingsproblemen. “Ik was soms zo druk met het goed willen doen, dat ik niet zag dat wat ik deed al goed genoeg was.” Zijn eigen ervaringen spelen daarin een belangrijke rol. Ferry groeide zelf op in een streng pleeggezin.
Toen hij zelf voor het eerst vader werd, zocht hij vanwege oud gemis lang naar de perfecte manier om vader te zijn. “Ik moest na de geboorte van mijn zoon opnieuw leren hoe ik contact kon maken met mezelf en met mijn gezin.”
Aan How About Dad vertelt Ferry over het gemis van zijn oudste zoon na zijn scheiding, de invloed van zijn jeugd en waarom goed vaderschap volgens hem uiteindelijk niet draait om perfectie, maar om oprechte betrokkenheid.
“Mijn oudste zoon Floris is inmiddels twaalf. Zijn moeder en ik gingen uit elkaar toen hij ongeveer tweeënhalf was. Ik probeerde me staande te houden en zocht naar manieren om de scheiding zo min mogelijk schade te laten toebrengen aan hem. Maar overal waar ik online zocht, vond ik vooral informatie voor en door moeders.
Dus ben ik het zelf gaan schrijven. Alles wat ik onderweg leerde, deelde ik. En de berichten kwamen binnen. Van vaders, maar net zo goed van moeders. Ze herkenden zich in de onderwerpen en mijn directheid maakte die herkenning alleen maar groter. Zo is Justfordads ontstaan.”
“Of ik het niet erger zou maken dan het al was. Hoe voorkom je dat je jouw verdriet bij je kind neerlegt en dat hij het gevoel krijgt dat hij jou overeind moet houden?
Ik was niet bang dat onze band slechter zou worden, wel dat ik hem tekort zou doen of zou overcompenseren. Dat ik hem uit schuldgevoel te veel zou verwennen of hem zou laten voelen hoe zwaar ik het had. Kinderen voelen dat en voor je het weet gaan ze jou ontzien. Dan wordt een kind ineens een steunpilaar, terwijl dat niet zijn taak is.
Tegelijk moest ik ook mezelf overeind houden. Ik zocht dus naar de middenweg: eerlijk zijn over dat papa het moeilijk heeft, zonder dat hij zich daar verantwoordelijk voor voelt. Hoe dat er in de praktijk uitzag, moest ik met vallen en opstaan uitvinden.”
“Zeker. Ik ben opgegroeid in een pleeggezin, als een van de elf kinderen. Ik was niet meer dan een nummertje. Het was geen fijne jeugd, aangezien mentale en fysieke mishandeling de standaard was. Ik wist daardoor al op jonge leeftijd dat ik het later anders wilde doen. Ik wilde mijn kinderen met meer zachtheid en begrip opvoeden.
Tegelijkertijd zorgde dat ervoor dat ik de lat heel hoog legde. Ik zocht voortdurend naar de perfecte manier om vader te zijn. Achteraf zie ik dat ik soms zo druk was met het goed willen doen, dat ik niet zag dat wat ik deed al goed genoeg was.”
“Heel spannend. Renée had nog geen kinderen en wilde die graag. Ik wilde dat ook, maar het week af van het beeld dat ik op jongere leeftijd had aangenomen. Ik dacht altijd: ik krijg één kind en daar geef ik al mijn liefde aan. Eén kind voelde veilig en overzichtelijk. Ik wist precies wat ik te geven had en aan wie.
Eerlijk gezegd was ik ook gewoon tevreden met hoe het tussen Floris en mij was. Na de scheiding had ik hard gewerkt aan onze band en die was solide. We hadden onze rituelen, onze eigen manier van doen. Alles liep goed. Waarom zou je aan iets komen wat werkt?
Dus het maakte me bang. Wat als ik weer zou gaan scheiden? Ik wist inmiddels wat dat met een kind doet (en met mijzelf). Wat als ik met dit kind geen goede band zou krijgen? Wat als Floris zou denken dat er iemand bij kwam die zijn plek innam, maar wel elke dag bij papa mocht wonen? En de vraag die onder alles lag: heb ik wel genoeg liefde om te geven?
Uiteindelijk kun je jouw keuzes niet volledig door angst laten bepalen. Ik besloot om mijn angsten aan de kant te zetten en te vertrouwen op het moois dat zou kunnen ontstaan.”
“Er kwam van alles samen: stress rondom de zwangerschap, twijfel en een hoop oude pijn die ik jarenlang had weggeduwd. Dat hield ik niet meer vol. Het werd een burn-out, die uiteindelijk uitgroeide tot een depressie.
Op een gegeven moment was zelfs het huilen van Sevijn al te veel. Uit bed komen kostte alle energie die ik had en Renée heeft vrijwel alles alleen gedaan. Dat doet nog steeds pijn. Ik heb het eerste jaar van mijn zoon grotendeels gemist en die tijd komt nooit meer terug. Daarbij voelde ik veel schaamte. Ik vroeg me af waarom ik niet sterk genoeg was en had het gevoel dat ik had gefaald.”
“Bij de psycholoog moest ik leren dat ik emoties mocht voelen. Ik had ze jarenlang weggestopt om overeind te blijven, maar die manier werkte niet meer.
Ook leerde ik die kritische stem in mijn hoofd te herkennen. Als ik moe ben, denk ik bijvoorbeeld nog steeds snel: je bent lui, ga door. Nu vraag ik mezelf af of ik dat echt vind, of dat het iets is wat ik vroeger heb geleerd.
Daarnaast moest ik mijn lat leren verlagen. Alles moest altijd goed en daarna nóg beter. Dat hield ik vol tot ik omviel. Die neiging blijft een valkuil, want die lat gaat stiekem weer omhoog zodra ik niet oplet.”
“Die is inmiddels net zo sterk als die met Floris. Daar was ik lang bang voor, zeker omdat Sevijn en ik door mijn depressie dingen hadden gemist.
Wat heeft geholpen, zijn juist de kleine dingen. Een aai, een kus, een knuffel. Ik wil dat mijn kinderen altijd merken dat ik ze zie en er voor ze ben. Dat is voor mij wat een band maakt: niet de grote momenten, maar al die kleine momenten samen.”
“Justfordads is inmiddels uitgegroeid tot een platform over opvoeding en relaties. Via Instagram deel ik kennis en inzichten en daarnaast coach ik ouders en stellen die bijvoorbeeld vastlopen in hun relatie, de verbinding met hun kind dreigen kwijt te raken of merken dat patronen thuis niet meer werken.
Alles wat ik zelf heb meegemaakt, neem ik daarin mee. Ik weet hoe het is om vast te lopen en te denken dat je de enige bent. Ik geef geen kant-en-klare oplossingen, maar houd mensen een spiegel voor en geef ze handvatten om zelf verder te komen.
Ik praat trouwens liever niet over het herstellen van een relatie. Herstellen betekent dat je teruggaat naar hoe het was, terwijl dat blijkbaar niet werkte. Ik werk liever aan een nieuwe versie: een relatie 2.0.”
“Dat er geen perfecte manier bestaat om vader te zijn. Jouw manier is goed genoeg, zolang je er bent, liefde geeft en luistert. Wees betrokken, durf stappen te zetten om je eigen demonen onder ogen te komen en houd je ogen altijd open voor de waardevolle lessen die je kind jou kan leren.
Ik heb lang gedacht dat er één juiste manier van opvoeden bestond. Daardoor twijfelde ik voortdurend aan mezelf. Ik had graag gewild dat iemand eerder tegen mij had gezegd: je hoeft het niet perfect te doen. Geniet vooral van het moment samen. Het belangrijkste moment van de dag is nu.”
“Zelf heb ik jarenlang gevoeld dat ik beter moest presteren om liefde of waardering te verdienen. Het was nooit genoeg en ik was nooit goed genoeg. Waar ik ook kwam, wie ik ook ontmoette, wat er ook gebeurde, ik scande altijd mijn omgeving om te polsen waar ik stond. Ik voelde me altijd de minste, in elke situatie.
Ik hoop dat mijn kinderen later, wanneer ze gaan daten, werken of ergens nieuw binnenstappen, niet bang hoeven te zijn dat ze tekortschieten. Ze hoeven geen andere versie van zichzelf te worden om liefde waard te zijn. Wie weet komen ze ooit dit artikel tegen en dan hoop ik dat ze lezen dat ze goed genoeg zijn. Niet als nieuwe les, maar als bevestiging van mijn jarenlange inzet in de opvoeding.”
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen