Al ruim zes jaar begeleidt verloskundige Geke Born–Beckerman zwangere vrouwen: van de eerste echo’s tot zes weken na de bevalling. Toen ze zelf moeder werd van zoon Juul (nu 4 maanden), bleek dat haar vak haar goed had voorbereid – maar niet op alles.
“Ik deed mijn werk altijd al met vertrouwen,” zegt ze. “Alleen begrijp ik nu nog beter wat er gebeurt. En heb ik meer aandacht voor het leven ná de bevalling.”
“Toen ik net begon met werken, had ik nog echt twee rollen: Geke en de verloskundige. Met de jaren vervaagde dat steeds meer en werd mijn manier van werken gewoon wie ik zelf ben: vrij nuchter, met veel vertrouwen in het lichaam.”
“Ik werk bij een verloskundigenpraktijk, dus eerstelijns verloskunde. Meestal zijn dat gezonde zwangeren en baby’s/.Natuurlijk maken ook wij complicaties mee, maar de meest complexe situaties gebeuren bij de gynaecoloog. Daardoor zag ik dagelijks dat vrouwen een zwangerschap en bevalling goed aan kunnen – en dat gaf mij ook vertrouwen in mijn eigen zwangerschap.”
“Eigenlijk al direct bij het wachten op de eerste echo. Ik vind het belangrijk om niet te vroeg te kijken met een echo, omdat dat veel extra onzekerheid op kan leveren. Dat heb ik dan ook vaak tegen vrouwen gezegd. Rationeel sta ik daar nog steeds achter, en ik keek zelf ook niet eerder dan bij cliënten, maar nu snap ik beter hoe lang die paar weken extra kunnen voelen. Naast een positieve test is een kloppend hartje zien toch een hele fijne bevestiging.”
“Ik snapte opeens beter waarom mensen dat spannend vinden. Niet omdat ze het niet begrijpen, maar omdat je lichaam al veranderd is terwijl je nog geen ‘bewijs’ hebt. Pas toen ik dat zelf meemaakte, begreep ik de spanning.”
“Ik begon thuis en dat ging eigenlijk heel fijn. Tot ongeveer acht centimeter voelde ik me mentaal sterk en kon ik goed meebewegen met de weeën. Daarna heb ik echt wanhoop ervaren, al noemde een goede vriendin dat laatst baringsnood. Die term is eigenlijk veel passender, en voor veel vrouwen herkenbaar.”
“We zeggen vaak tegen vrouwen ‘als je denkt dat je echt niet meer kan, dan ben je er bijna’, dat is ook echt heel vaak zo, maar bij mij bleef die snelheid helaas uit. Toen besloot ik naar het ziekenhuis te willen voor pijnstilling.”
“Uiteindelijk bracht het verplaatsen naar het ziekenhuis me vooral een stip op de horizon om naar toe te werken. De tijd werd opgedeeld in kleine stukjes: eerst aankleden. De auto in. Het ritje naar het ziekenhuis. In het uur wat daarin verstreek vorderde mijn ontsluiting verder en voor ik voor de eerste keer kon drukken op de knop van het morfinepompje, mocht ik starten met persen en was ik er echt bijna.”
“Het bijzondere was dat mijn kennis me niet in de weg zat. Ik kon me overgeven aan de mensen om me heen. Mijn verloskundig brein stopte niet, al had ik niet het idee dat mijn kennis me in de weg zat. Het hielp me juist het proces te begrijpen en bewuste keuzes te maken. Dat lukte vooral in het moment zelf. Mijn verloskundige had ik nodig om vooruit te denken en de situatie te overzien, dat kon ik zelf niet op dat moment. Doordat ik volledig op haar vertrouwde, kon ik zelf de controle loslaten. Ik ben haar en later de klinisch verloskundige ontzettend dankbaar voor hun zorgen. Het heeft me nog meer doen inzien hoe belangrijk we als zorgverleners voor iemand kunnen zijn. Dat wist ik al, maar neem ik nu nog bewuster mee in mijn werk.”
“Rationeel wist ik dat het goed was gegaan, maar gevoelsmatig moest dat landen. Ik zou bij een cliënt meteen zeggen: wat heb je dit goed gedaan. Bij mezelf dacht ik eerder: had ik meer moeten kunnen?”
“Pas toen mijn partner dat spiegelde – dat ik bij anderen altijd trots ben – kwam dat gevoel ook bij mezelf. Dat vond ik eigenlijk heel herkenbaar voor veel moeders: je bent milder voor een ander dan voor jezelf. Gelukkig kijk ik nu heel positief terug op de bevalling en ben ik alleen maar nog dankbaarder dat ik andere vrouwen ook mag begeleiden tijdens zo’n bijzondere periode.”
Meer lezen: Zó ziet de weekenddienst van verloskundige Geke eruit
“Ik denk dat ik straks andere vragen ga stellen. Voorheen lag de focus vooral op het medische: groei, bloeddruk, voorbereiding op de bevalling. Nu ik me bij het hele proces van ouders worden meer kan voorstellen, zal ik waarschijnlijk ook meer vragen daarover stellen. Hoe kijk je naar de kraamperiode? Hoe ga je om met bezoek? Heb je nagedacht over je herstel? Weet je wat normaal babygedrag is?”
“Ik dacht soms bij cliënten: we hebben alles besproken. Maar eigenlijk hadden we vooral de praktische dingen rondom zwanger zijn en bevallen besproken, terwijl de overgang naar ouderschap misschien nog wel groter is. Daar wil ik meer ruimte voor maken.”
“Ongeveer één op de vijf vrouwen kijkt negatief terug op haar bevalling. Dat is echt veel te hoog. En dat moet anders. Tegelijkertijd geloof ik niet dat we dat oplossen door zwangeren bang te maken. Als zwangere stuit je online sneller op negatieve verhalen, en dat vind ik zonde. Daarom wilde ik graag een tegengeluid laten horen. Niet om de heftige verhalen uit te wissen, die moeten ook gehoord worden, maar niet online door onwetende nieuwe zwangeren.”
“Daarom vind ik het belangrijk te laten zien dat er ook vrouwen zijn die ontzettend blij terugkijken op hun bevalling – en dat dat niet alleen afhangt van hoe het medisch is gegaan. Het gaat erom: werd je gehoord, serieus genomen, meegenomen in beslissingen? Zelfs een bevalling met complicaties kan goed voelen als je je gedragen voelt.”
Meer lezen? ‘Dit is de reden waarom vrouwen met een negatief gevoel terugkijken op hun bevalling’
“Dat we het zo blijven organiseren dat verloskundigen echt naast vrouwen kunnen staan. Niet kamer in, kamer uit in enorme praktijken, maar continue begeleiding. Want uiteindelijk onthouden mensen niet alleen wat er gebeurde, maar vooral hoe ze zich voelden. En daar kunnen wij een enorm verschil in maken.”
Bij How About Mom delen we regelmatig bevallingsverhalen. Meer lezen? Bekijk dan onze pagina ‘bevallen’ en lees bevallingsverhalen van andere vrouwen.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen