Waar een positieve zwangerschapstest voor velen het startpunt is van vreugde, was het voor Kelly Camfferman lange tijd vooral een aankondiging van spanning, twijfel en voorzichtigheid. Na vijf miskramen leer je namelijk anders kijken naar hoop. Voor deze Momtalk spraken we Kelly opnieuw – eerder deelden we al een deel van haar verhaal via How About Mom – maar dit keer vanuit een nieuwe fase: ze is namelijk zwanger en verwacht in augustus een zoon. Open, eerlijk en zonder filter vertelt ze over wat de afgelopen jaren haar hebben geleerd.
“Dat was eigenlijk helemaal niet leuk. Ik voelde echt alles tegelijk, en dat botst enorm. Natuurlijk is er ergens een sprankje hoop, maar die druk je ook meteen weer de kop in, omdat je jezelf wil beschermen. We hadden al vijf miskramen gehad, dus mijn eerste gedachte was niet: ‘Yes, we zijn zwanger’, maar vooral: ‘Gaan we dit echt nog een keer doen? Voor de zesde keer weer door dat hele proces heen?’”
“Wat het misschien nog ingewikkelder maakte, is dat we eigenlijk hadden besloten om onze kinderwens los te laten. We waren er niet actief mee bezig, hadden niks getimed en de kinderwens eigenlijk een beetje losgelaten. We zaten echt in een fase van: het is wat het is, we zien het wel. Dus dat het dan toch gebeurt, voelt bijna onwerkelijk. Maar een positieve test stond voor ons gewoon niet gelijk aan iets moois – eerder aan opnieuw spanning, onzekerheid en en jezelf alvast voorbereiden op slecht nieuws.”
“Je merkt dat je referentiekader volledig verschuift. Voor ons was slecht nieuws eigenlijk het enige wat we kenden, dus dat is automatisch waar je vanuit gaat. Iedere echo was spannend, echt zenuwslopend. Je zit daar en denkt: wanneer krijgen we weer te horen dat het mis is? Maar toen we drie weken achter elkaar goede echo’s hadden, begonnen we het eerst sprankje hoop te voelen. We dachten echt: ‘Oké… dit kennen we niet.’”
“Wat ik in die periode echt heb geleerd, is dat gevoelens niet óf-óf zijn. Je kunt bang zijn en tegelijkertijd blij. Je kunt vertrouwen voelen en het alsnog doodeng vinden. Dat mocht er allebei zijn, en juist door dat toe te laten werd het iets draaglijker.”
“Dat kantelpunt kwam langzaam bij de 13 weken echo. Dat was voor ons een groot moment, omdat dat ook echt een uitgebreide check is. We hadden die termijn immers nooit eerder gehaald. Toen zagen we ineens heel duidelijk een kindje. Dat was zo’n ontzettende opluchting.”
“Vanaf dat moment begon het vertrouwen langzaam te groeien. Ik kreeg ook weer wat energie terug en dacht voor het eerst: ‘Nu wordt het misschien ook echt leuk.’ We hadden het inmiddels aan mensen verteld, en iedereen leefde zo mee. Vrienden en familie waren oprecht blij en dat gaf ons ook ruimte om dat gevoel toe te laten. Dan merk je dat het steeds echter wordt en dat je jezelf toestaat om er iets meer in te gaan geloven.”
“Wij zijn allebei nooit mensen geweest die zeiden: ‘We moeten per se een kind.’ Natuurlijk wilden we het heel graag, maar het was niet ons enige doel in het leven. En dat hielp denk ik enorm, zeker toen het zo vaak misging.”
“Na die vijf miskramen waren we er op een gegeven moment ook gewoon klaar mee. Niet omdat we het niet meer wilden, maar omdat het zoveel verdriet en onzekerheid bracht, zonder dat iemand je kan vertellen waarom het gebeurt. Dan kom je op een punt dat je denkt: je kunnen hierin blijven hangen, maar dat helpt ons niet verder.”
“Dus we gingen meer leven vanuit: het is wat het is. Ik ben sowieso niet iemand die heel ver vooruitkijkt, ik leef veel meer bij de dag. Ik moet niets van mezelf. En juist dat heeft ons geholpen om het lichter te maken. Dat deze zwangerschap er dan toch ineens is, zonder dat we er zo mee bezig waren, maakt het voor mij echt een cadeautje in plaats van een doel dat ‘behaald’ moest worden.”
“Dat het leven niet maakbaar is, en dat je soms echt moet meebewegen met wat er op je pad komt. We hebben daar heel veel over gepraat samen. Wat ik bijzonder vind, is dat dit ons juist dichter bij elkaar heeft gebracht. Je hoort ook verhalen van stellen die uit elkaar groeien in zo’n situatie, maar bij ons was het tegenovergestelde het geval. We deelden alles, waren er echt voor elkaar en zijn daardoor alleen maar sterker geworden. En hoe gek het misschien ook klinkt: ik zou deze periode niet willen missen. Natuurlijk waren er hele zware momenten, maar er waren ook veel mooie dingen. Het heeft ons gevormd en gebracht waar we nu zijn.”
“Ik ben echt aan het dagdromen over de kleine dingen, en dat verrast me eigenlijk nog het meest. Het zijn niet de grote mijlpalen, maar juist die dagelijkse momentjes. Onze katjes liggen bijvoorbeeld elke ochtend bij ons op bed, en dan stel ik me voor dat daar straks een kleintje bij ligt.”
“We houden ook heel erg van samen eten, eropuit gaan, gewoon genieten van het leven. En ik kijk er heel erg naar uit dat zometeen met onze zoon te doen. Ik ben vooral benieuwd hoe dat eruit gaat zien met z’n drieën. Hoe gaan we vakanties doen, wat voor nieuwe rituelen ontstaan er? Dat soort gedachten vind ik heel leuk, dat geeft een soort warme voorpret.”
“Ik hoop vooral dat onze zoon plezier met me kan hebben en dat mijn man en ik een warme, gezellige basis creëren. Dat vind ik belangrijk, dat thuis een fijne plek is waar je jezelf kunt zijn. We hebben het ook veel over wat we hem willen meegeven. We zitten qua normen en waarden heel erg op één lijn. Dingen als beleefdheid, lief zijn voor elkaar, en beseffen dat niet alles vanzelfsprekend is, vinden we belangrijk.
“En tegelijkertijd weet ik ook dat het niet allemaal perfect hoeft. Ik denk dat ik duidelijk kan zijn, maar ook heel zacht. En eerlijk gezegd kan ik me nu al voorstellen dat als hij me met van die grote ogen aankijkt, ik denk: ‘Oké… ik kan gewoon niet boos op je zijn.’ Dus dat wordt nog wel een leerpuntje, denk ik.”
“Ik merk dat ik er zelf vrij makkelijk over praat, maar dat dat voor veel vrouwen niet zo is. Er zit nog best wel een drempel op praten over onderwerpen als miskraam, negatieve zwangerschapstesten en fertiliteitstrajecten, terwijl het zo’n enorme impact heeft.”
“Toen ik mijn eerste miskraam had, werd er nog weinig over gedeeld. Toen ik dat wel ging doen, kreeg ik zoveel reacties van vrouwen die zeiden: ‘Eindelijk hoor ik iemand dit zeggen, nu voel ik me minder alleen.’ Dat gevoel van herkenning en opluchting is zo waardevol. Daarom wil ik dat blijven doen, ook via de podcast. Omdat er nog zoveel verhalen zijn die niet verteld worden.”
“Je hoeft het echt niet alleen te dragen. Zoek iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt, iemand die je vertrouwt. Dat maakt al zo’n verschil. En probeer, hoe lastig dat ook is, een beetje mild en nuchter naar de situatie te kijken. Stress verandert de uitkomst niet. Het is wat het is, en je moet het daarmee doen. Dat betekent niet dat je geen verdriet mag hebben, want alles mag er zijn. Maar als je een manier vindt om er een beetje omheen te bewegen, wordt het wel lichter.”
“En misschien wel het belangrijkste: twijfel niet aan jezelf. Je bent niet raar, niet mislukt. Dat gevoel kan heel snel opkomen, maar het helpt je niet. Je mag echt vertrouwen houden in jezelf.”
In juni 2026 lanceren How About Mom en Kelly Camfferman de podcast Dit vertelt niemand je, de podcast over alles wat niemand je écht vertelt over moeder worden. Hosts zijn How About Mom’s founder Anna – moeder van een zoon van 7 en dochter van 10 – en Kelly Camfferma. Kelly vertelt open en eerlijk over haar wens om zwanger te worden, herhaalde miskramen en de weg naar een zwangerschap. Samen weten ze met humor, luchtigheid en zelfspot ook lastige onderwerpen luchtig te bespreken.
Volg Kelly Camfferman op Instagram
How About Mom interviewt regelmatig vrouwen voor de reeks Momtalk. Meer verhalen lezen?
Fotograaf professionele foto’s: Photograviv
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen