Foto: Joyce Kamerbeek voor How About Mom: het eerlijke moeder-boek

Hoe weet je of en wanneer je gezin compleet is?

Hoe bepaal je wanneer je gezin ‘af’ is? Het is een vraag die bij veel moeders speelt. Ook bij mij. Soms wordt de keuze voor je gemaakt, soms hak je bewust zelf de knoop door en soms… soms blijf je twijfelen. 

Ik las laatst een mooie Instagram post van een moeder die omschreef hoe ze naar haar twee kinderen zat te kijken die aan tafel zaten te eten en ineens heel sterk voelde: we zijn compleet. Ons gezin is compleet. 

Ik denk ook dat ons gezin compleet is. Ik raakte twee keer snel in verwachting, mijn zwangeschappen verliepen zonder veel zorgen en ik kijk terug op twee fijne en voorspoedige bevallingen. We hebben een meisje en een jongen gekregen, allebei gezond en wel. We gaven onze zoon Jacob notabene als tweede naam Benjamin, de jongste van het gezin. Hoewel mensen al op kraambezoek bij Jacob vroegen of er nog een derde zou komen (god knows why, ik blijf dat zo raar vinden, maar ik geef zijn schattige krullenkopje maar de schuld), was het antwoord altijd: we houden het hierbij, we voelen ons gezegend met twee gezonde kinderen. 

Baby-kriebels

Toch is er sindskort iets aan het kriebelen. Ik kan mijn vinger er niet goed opleggen, maar de stelligheid ‘we houden het bij twee’ is er niet meer. Laat ik duidelijk zijn: ik voel me nog steeds ongelofelijk gezegend met onze twee prachtige, gezonde kinderen. Olivia en Jacob zijn een geweldige verrijking van mijn leven en ik ben heel erg trots op mijn kindjes. Ik kijk uit naar het leven dat we samen met hen hebben, samen reisjes maken, oude tradities herleven, eigen tradities ontwikkelen. Soms kan ik vol ongeloof naar ouders van kinderen van 10 en 12 kijken en denken: wow, dat hebben wij straks ook. 

Waar komen die kriebels dan vandaan? Allereerst omdat we zulke geweldige mensjes maken en het zo’n leuk idee is dat er nog eentje bij komt, die weer net anders is, anders eruit ziet, andere trekjes heeft, maar toch bij ons hoort. Omdat ik ongelofelijk dol ben op de vader van mijn kindjes en het idee dat ik samen met hem nog een keer ouders wordt me blij maakt. Ongetwijfeld spelen ook alle zwangeren om mijn heen nu een rol. Die bolle buiken, dat getrappel in je buik, nooit meer echt alleen zijn. Ach, de magie van een zwangerschap. Als laatste heb ik, misschien door dit gekke jaar nog wel meer, gemerkt dat mijn gezin het allerbelangrijkste is en ik er ontzettend veel voldoening uithaal om een moeder te zijn. Het is iets waar ik met liefde heel veel tijd, energie, geld en moeite in steek. Moederschap heeft me doen inzien dat er veel dingen compleet onbelangrijk zijn. 

Count your blessings

Tegelijkertijd voel ik ook heel sterk die count your blessings. Zeker omdat het niet meer alleen om mij en Dirk draait, maar ook om de twee kindjes die we al hebben. Wat betekent de komst van nog een baby in hun leven? Geven we ze nu alle tijd en aandacht die ze nodig hebben? Hoe combineer ik straks werk, zwangerschap en een kraamtijd met een peuter en een kleuter in huis? Wat als het niet goed gaat met de zwangerschap, dan heeft zo’n intense gebeurtenis ook impact op hen. Maar natuurlijk denk ik ook na over de impact die het uitbreiden van een gezin op ons twee heeft, op ons – nu al zo drukke – leven, onze persoonlijke wensen en ambities. Dat matcht niet altijd. 

Ik zou mezelf niet omschrijven als een enorme twijfelaar, de ‘grotere’ beslissingen in ons leven worden over het algemeen snel en stellig gemaakt, maar die twijfel voel ik nu wel. Ik weet dat het op mijn 29-jarige leeftijd meevalt met de biologische klok die tikt en ik geloof ook niet dat we nu al een keuze moeten maken. Voorlopig val ik nog in de groep ‘moeders die twijfelen’. 

Ik ben me ervan bewust dat de vraag of je nog een kindje zou willen een luxepositie is. Er zijn zoveel vrouwen bij wie het nog niet lukt om zwanger te raken en dat er moeders zijn die die misschien heel graag nog een kindje zouden willen, maar voor wie dit om medische, financiële of andere redenen niet mogelijk is. Maar op een platform waarop we alles open willen delen, wil ik ook graag open deze overweging met jullie delen. We deelden de vraag – hoe weet je of je gezin compleet is? – de afgelopen periode ook met een aantal andere vrouwen en moeders: 

Roos: 

“Ik wil er nog één zei ik vastbesloten toen Seph nog geen week oud was. De hele zwangerschap heb ik gezegd ‘dit is de laatste keer dat ik zwanger ben en ik ga er volop van genieten’. Niet omdat ik niet meer kindjes wil maar omdat het goed is zo. Twee kindjes gezond op de wereld vind ik een zegen en daar sta ik volkomen achter. Alleen betekent dat niet dat ik niet heel graag nog wel meer kinderen zou willen krijgen. Op zoveel vlakken zijn 1 of 2 kinderen “handiger”. Ik noem bijvoorbeeld de ruimte in huis of in de auto, financieel en logistiek. Oma’s die zeggen: “twee kinderen is wel goed toch, op meer kan ik er niet passen! Dat past niet in de auto als ik ze thuis moet brengen en voor logeren hebben we niet genoeg kamers. Als ik logisch nadenk zijn 2 kinderen natuurlijk super mooi en is het helemaal goed zo. Op dit moment hebben we ook geen kamers voor meer kinderen en is verhuizen geen optie. Vroeger sliepen kinderen met wel 5 op 1 kamer zeggen andere weer dus wat maakt het uit… Ik vind het van de andere kant ook belangrijk mijn kinderen alles te kunnen geven en daar hoort ook een eigen kamertje bij, net als kadootjes met verjaardagen en feestdagen, goede en mooie kleding en schoenen, vakanties en uitjes, kunnen sporten en noem maar op. Ik ben ontzettend dankbaar 2 kindjes gedragen te hebben en het zwanger zijn vond ik meer dan fantastisch, ook de bevallingen heb ik niet tegen opgezien maar als iets prachtigs ervaren. Als ik heel eerlijk ben weet ik het gewoon niet… Met mijn hart zeg ik alle opties zijn open.” (Lees hier de Momtalk met Roos)

Kyra:

“Als iemand vraagt of ik meer kinderen wil, dan doet dat pijn. Ik wil ‘ja’ zeggen, maar antwoord ‘nee’, omdat uitleggen waarom het niet kan me ook verdriet doet. Het is voor ons medisch gezien onverantwoord om nog een keer zwanger te raken. Allereerst zou ik weer een traject in moeten gaan, omdat ik onvruchtbaar ben. Door die hormonen krijg ik dan weer een week bekken, en omdat ik tijdens de zwangerschap van Chloë zulke erge bekkeninstabiliteit had is het niet verantwoord en dus afgeraden door de gynaecoloog, fysiotherapeut en kinderarts. De kans dat ik een volgende zwangerschap in een rolstoel terechtkom is veel groter dan de kans dat alles goed gaat. Dat risico zou je kunnen nemen natuurlijk, maar dat doen wij dus liever niet. Ik ga liever niet tegen medisch advies in. Daarbij zou ik het verschrikkelijk vinden als ik dan een tweede kindje heb, maar beiden kinderen niks aan mama hebben en we moeten verhuizen. Het is dus voor mij ook heel erg dubbel. Ik heb zoveel ruimte in mijn hart voor nog een kindje, die wens zit er echt wel. Het duurt denk ik ook nog wel even voordat ik hiermee kan leven. Dat klinkt echt belachelijk want we hebben een prachtige dochter, maar ik zou het juist voor haar zo leuk vinden als ze een broertje of een zusje had. Ik weet dat ze ooit gaat vragen waarom ze enig kind is. Dan moet ik die wond weer open maken, want ze heeft recht op een eerlijk antwoord. Het zal nooit makkelijk worden. Mijn man staat er gelukkig nuchterder in, hij vindt het – tot nu toe – wel prima zo. Dat compenseert dan weer met mijn emoties haha, zo houden we elkaar in balans.” (Lees hier Kyra’s verhaal)

Corinne:

“Hoewel ik ‘gekozen’ altijd een stom woord vind, omdat het klinkt alsof kinderen krijgen zo vanzelfsprekend is, hebben wij wel bewust een besluit genomen om het bij één kindje te houden. Ik vond zwanger zijn geweldig leuk en kijk ondanks de duur van 48 uur terug op een mooie bevalling. De eerste maanden met een newborn vond ik heel heftig, pas na een jaar had ik het gevoel dat ik er zelf ook weer een beetje toe deed. Joan is nu twee en we genieten zo erg van haar. Ik ben weer fulltime gaan werken en ben daar heel gelukkig in. We willen de tijd die we met Joan hebben zo goed mogelijk besteden en wij voelen allebei dat we een tweede kindje niet de tijd en aandacht zouden kunnen geven die we hem of haar willen geven. Het is goed zo, meer dan goed zelfs.”

Eline:

“Is ons gezin compleet? Dat weet ik niet. Diep in mijn hart zou ik heel graag nog een kindje willen, een broertje of een zusje voor Lando, maar de angst is groot. Veel mensen zeggen: het is uiteindelijk toch een keer goed gegaan? Maar wij weten, na twee miskramen en een dochter die bij 22 weken werd geboren en overleed, dat het ook keihard mis kan gaan. Het feit dat we nu een gezond kindje hebben, is geen garantie. Als ik weer in verwachting raak, moeten we weer wekelijks naar het ziekenhuis en krijg ik hormonen toegediend. Ik weet niet of mijn gezin compleet is, maar ik weet ook niet of ik het aandurf om mogelijk nog een keer zoveel verdriet te hebben.”

Kyra:

“Toen Lou geboren was, kwamen na een tijdje de vragen: en, komt er al een tweede? Ik was super tevreden met Lou als kind, ik voelde me zo dankbaar om haar om me heen te hebben. We waren altijd samen, ik dacht helemaal niet na over een tweede. Yoshi en ik besloten dat we pas als we een sterke, innerlijke drive zouden voelen voor een tweede kindje, daar aandacht aan zouden geven. Niet omdat het ‘hoort’, of omdat het leuker is voor Lou of iets dergelijks. Heel lang voelde ik die drive niet, ik was gelukkig met onze situatie en het leven met ons drieën. Maar ineens was daar toch dat gevoel, die wens voor een tweede kindje. Toen zijn we ervoor gegaan.” (Lees hier de Momtalk met Kyra)

Marrit:

“We denken er zeker weleens over na, maar ik heb vanaf het begin het gevoel gehad dat ik meer tijd tussen mijn kindjes zou willen. Mijn broer en ik schelen vier jaar en dat leek mij ook een mooie tijd om er tussenin te hebben. Toen ik het een periode heel erg druk vond met Mia hebben we ook weleens besproken of we het bij één kindje zouden houden, maar dat konden we ons toch ook niet helemaal voorstellen. Als het ons gegund is, zouden we op den duur een broertje of zusje voor Mia geweldig vinden. Ik vind het een fijn idee dat ik voor Mia alle tijd heb gehad, en dat dat met een tweede weer (ongeveer) zo zou zijn.” (Lees hier de Momtalk met Marrit)